ตอนที่1.

หญิงสาววัยยี่สิบสองปีนั่งพับเพียบอยู่กับพื้นด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าสะอาดสะอ้านประดับด้วยดวงตากลมโตหวานปนโศกอันเป็นจุดเด่นบนดวงหน้าแสนธรรมดาของเธอ จมูกโด่งเล็กเหมาะเจาะรับกับ ริมฝีปากอิ่มเต็มระเรื่อตามวัยสาวนั้นดูแห้งผากไร้สีสันทำให้ใบหน้าของเธอยิ่งดูเศร้าสร้อยและเย็นชืดเหมือนคนไร้ชีวิตวิญญาณ ร่างบอบบางสูงไม่ถึงร้อยหกสิบเซนติเมตรสวมเสื้อผ้าสีทึบทึมยิ่งทำให้ดูบอบบางหม่นหมองลงไปอีกราวกับว่าเธอคือศูนย์รวมของความเย็นชาและความโศกเศร้าทั้งมวลบนโลกนี้กระนั้น ศีรษะทุยสวยซอยผมสั้นเข้ารูปหน้าเรียวเล็กยิ่งทำให้เธอดูตัวเล็กราวเด็กหนุ่มแรกรุ่นมากกว่าหญิงสาวโตเต็มวัย

“หวังว่าเธอคงไม่ปฏิเสธความหวังดีของฉันนะ อาภา”

หญิงวัยห้าสิบสี่ใบหน้าสะสวยสมวัยแต่ดูเย็นชาและแข็งกระด้างนามว่า เพทาย พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่มีแววแห่ง ความหวังดี เช่นที่พูดเลยแม้แต่น้อย แต่ผู้ซึ่งนอนอยู่บนเตียงเก่าทรุดโทรมก็ยิ้มให้บางๆ

“จ้ะ ขอบใจนะเพชรที่เมตตาฉันกับลูก”

“แน่นอนล่ะ เพราะเราเป็นเพื่อนรักกันนี่นะ” อีกฝ่ายยิ้มเย็นเหมือนเย้ยหยันเสียมากกว่าจะรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

“ยังไงฝากยายพราวด้วยนะ แกเป็นเด็กดีมาก ยายพราวคือสมบัติที่มีค่าที่สุดในชีวิตของฉัน พราวกราบคุณเพทายสิลูก ต่อไปนี้ลูกจะต้องไปอยู่กับคุณเพชรเขานะลูก”

อาภาพยุงกายลุกนั่งแล้วบอกลูกสาวซึ่งนั่งนิ่งมาตลอดเวลาที่ผู้สูงวัยทั้งสองคุยกัน

ภาวนา กราบอย่างงดงามด้วยกริยาที่ได้รับการอบรมมาจากมารดาโดยไม่ได้ปรุงแต่งหรือจำใจทำ สิ่งใดที่มารดาบอกสอนเธอจำใส่ใจมาเสมอและทุกอย่างที่มารดาต้องการเธอก็พร้อมที่จะทำตามโดยไม่ขัดข้องอิดออด แม้ว่าสิ่งนั้นมันจะทำให้ชีวิตทั้งชีวิตของเธออาจจะไม่มีวันพบกับความสุขเลยก็ตาม

“กริยามารยาทดีนี่นา สอนลูกได้ดีนะ ไม่น่าเชื่อ”

เหมือนเป็นการประชดมากกว่าชื่นชมแต่อาภากลับยิ้มให้อย่างจริงใจไม่ถือโทษโกรธเคือง ไม่ว่าเพทายจะพูดอะไรหรือทำอะไรนางก็ไม่โกรธหรือคิดจะตอบโต้เพราะถือว่าเป็นการไถ่โทษให้กับตัวเองทั้งหมด นางจะได้ตายตาหลับเสียที

“จ้ะ แล้วเธอจะรักยายพราวและอภัยให้เรากับทุกสิ่งทุกอย่าง”

“หึ.. มันก็อาจจะไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกอาภา เพราะงูพิษน่ะ ยังไงมันก็คืองูพิษ”

“ฉันจะไม่พูดอะไรที่จะทำให้ดูเป็นการแก้ตัวหรอกนะ ฉันได้แต่หวังว่าเธอจะเอ็นดูเมตตายายพราวบ้าง”

“แน่นอนฉันเมตตาพวกหล่อนอยู่แล้ว เอาล่ะ ฉันจะกลับเสียที พรุ่งนี้หวังว่าคงไม่ต้องให้คนของฉันรอหรอกนะ”

ประโยคสุดท้ายหันมาพูดกับหญิงสาวที่นั่งนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณซึ่งหญิงสาวก็รับคำเบาๆ ทว่าน้ำเสียงหนักแน่นจนคนฟังนึกทึ่งอยู่ไม่น้อยว่าหญิงสาวคนนี้แม้จะดูเงียบขรึมเย็นชาแต่ดูน่าเกรงขามอยู่ในที คนแบบนี้ล่ะน่าจะเอาคนของตนอยู่ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ในใจของคุณเพทายมีแผนการที่มากกว่านั้น

“ส่วนเธอฉันจะให้รถมารับไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล ยังไงก็พยายามอยู่นานๆ หน่อยล่ะ เพราะเรายังมีเรื่องต้องสะสางกันอีกเยอะ” พูดจบคุณเพทายก็ลุกเดินออกไปจากบ้านหลังเล็กเก่าโทรมของสองมารดาลูกทันที

ภาวนามองตามร่างระหงของคุณเพทายไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนยกหินหนักๆ ออกไปจากอก จากที่รู้สึกอึดอัดเหมือนไร้อากาศหายใจมากว่าหนึ่งชั่วโมงตอนนี้เธอก็หายใจคล่องขึ้น

“คุณแม่จะยกให้พราวเขาจริงๆ หรือคะ”

“มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้พราวรอดพ้นจากคนเลวๆ พวกนั้นได้ โดยเฉพาะพ่อของพราว..”

นางอาภาพูดด้วยน้ำเสียงเครือสะอื้น ภาวนาจึงลุกขึ้นไปโอบกอดร่างผอมบางราวกับว่ามีเพียงหนังหุ้มกระดูกของมารดาไว้แน่น น้ำตาที่กักเก็บไว้เนิ่นนานไหลอาบแก้มของสองแม่ลูกราวกับเขื่อนพัง ทั้งสองกอดกันกลมด้วยรู้ว่าอนาคตข้างหน้านั้นมืดมนไม่ต่างกันเลยกับปัจจุบันที่เป็นอยู่เลยแม้แต่น้อย.. 

“อะไรนะครับจะให้ผมแต่งงาน..” ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่อย่างไม่ใคร่จะพอใจนักกับเรื่องที่มารดาบอก

“ใช่จ้ะ ลูกจะต้องแต่งงานกับคนที่มารดาเลือกให้ ส่วนบรรดาดารานางแบบทั้งหลายที่ลูกเคยควงก็ควงไป แม่ก็ไม่ว่า เพียงแต่แม่ไม่รับเข้าสังกัดนามสกุลเดียวกันเท่านั้น”

“แล้วคุณแม่จะให้ผมแต่งงานทำไม”

“ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้หญิงหน้าไหนมาแอบใช้นามสกุลของเราน่ะสิ ยายพวกนั้นก็เพียงแค่หวังเงินทองของกำนัลจากลูกเท่านั้นลูกก็น่าจะรู้ดีนะแพท แล้วแม่ก็ไม่ชอบที่ลูกมีแต่ข่าวคาวๆ คั่วกับคนนั้นคนนี้เหมือนพวกสำส่อนเอาไม่เลือก” คุณเพทายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระเหมือนที่เขาชอบทำ

แพทริก พีรฉัตร เทเลอร์ ชายหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีผู้เพียบพร้อมไม่ว่าจะเป็นหน้ารูปร่างหน้าตาที่เรียกได้ว่าหล่อเหลาราวเทพบุตร พ่วงมาด้วยความร่ำรวยที่เรียกได้ว่ามหาศาล และแน่นอนว่าหนุ่มโสดเนื้อหอมอย่างเขาจะต้องมีหญิงสาวมากมายเข้ามาในชีวิตให้เลือกสรร ไม่ว่าจะคบจริงจังหรือชั่วคราว ซึ่งนี่เองที่คนเป็นแม่อย่างคุณเพทายจึงต้องหาอะไรสักอย่างมาสกัดกั้นไม่ให้ผู้หญิงเหล่านั้นเข้ามาวุ่นวายกับลูกชายของตนมากเกินไป เพราะแต่ละอนงค์นางนั้นไม่มีสักคนที่ถูกใจถูกตาพอที่จะสนับสนุนหรือเห็นดีเห็นงามให้แพทริกคบหาได้เลยแม้แต่คนเดียวจนนางได้พบภาวนา

ถึงแม้จะเป็นลูกเพื่อนรักเพื่อนแค้นแต่นางเชื่อว่าภาวนาจะหยุดแพทริกและผู้หญิงเหล่านั้นได้ หรือแม้จะหยุดไม่ได้ก็ไม่สำคัญ แต่สิ่งสำคัญคืออะไรนั้นคุณเพทายเลือกที่จะเก็บไว้ในใจในขณะผู้เป็นลูกชายหัวฟัดหัวเหวี่ยง