ตอนที่2.

ตอนที่2.

“ผมไม่แต่ง..”

“ทางเลือกของลูกมีแค่ทางเดียวคือแต่งงาน ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่ควรจะเป็นของลูกจะเป็นของผู้หญิงคนนั้น และอีกอย่าง งานแต่งงานจะมีขึ้นมะรืนนี้” พูดจบคุณเพทายก็เดินออกไปจากห้องทำงานของลูกชายที่ยืนอึ้งกับน้ำเสียงเยียบเย็นของมารดา

เมื่อประตูปิดลงแพทริกก็ทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่อย่างสุดแสนเซ็งจากที่ไม่อยากแต่งงานก็กลายเป็นอยากเอาชนะและอยากเห็นหน้าผู้หญิงที่มารดาของเขาจะยกสมบัติมหาศาลให้เจ้าหล่อน ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร มีอะไรดีถึงขนาดที่คนเข้มงวดและค่อนข้างจะ เยอะ อย่างมารดาของเขาอยากได้มาเป็นสะใภ้

“อยากจะรู้นักเธอเป็นใครมาจากไหน หึ คิดจะจับฉันไม่ง่ายหรอก...” ว่าแล้วชายหนุ่มก็โทรศัพท์หาลูกน้องคนสนิททันที

“คาเมล ทำงานด่วนให้หน่อยฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดในเย็นนี้”

แล้วแพทริกก็บอกรายละเอียดคร่าวๆ ให้กับ คาเมล คนสนิทวัยยี่สิบเก้าซึ่งเป็นเสมือนน้องชายและมือขวาที่เก่งฉกาจ

แล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ภาวนาไม่อยากจะก้าวขาออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว ทั้งที่เธอคิดมาตลอดเวลาที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ไม่มีความสุขยามที่บิดาเมากลับมาพร้อมด้วยการโวยวายอาละวาดและทุบตีเธอกับมารดาจนเธอตั้งความหวังไว้ว่าเมื่อได้งานทำที่มั่นคงเธอจะพามารดาออกไปใช้ชีวิตด้วยกัน ชีวิตที่ปราศจากผู้ชายขี้เมาและติดการพนันจนนำพาเธอกับมารดาตกอยู่ในความลำบากครั้งแล้วครั้งเล่าและทุกครั้งก็ทำให้มารดาของเธอต้องเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ซึ่งเธอทำได้เพียงแค่มองด้วยน้ำตา..

นายเชษฐา บิดาของเธอติดเหล้าและการพนันจากที่มีฐานะร่ำรวยเคยอยู่ดีกินดีก็กลับกลายมาเป็นคนยากไร้ ชีวิตดั่งคุณหนูที่เพียบพร้อมของเธอก็หายวับไปเมื่อต้องย้ายบ้านและย้ายโรงเรียนกะทันหัน คุณย่าของเธอต้องขายบ้านหลังใหญ่มาซื้อบ้านหลังเล็กๆ อยู่ชานเมืองแต่ตกต่ำถึงขนาดนั้นบิดาของเธอก็ยังไงไม่สำนึกและยังไม่คิดจะกลับตัวและคอยทำร้ายมารดาของเธออยู่เสมอ คุณย่าของเธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากคอยทาแผลคอยปลอบมารดา ภาพที่เธอเห็นอยู่บ่อยๆ ก็คือภาพของคุณย่ากับแม่กอดกันร้องไห้ ตอนเด็กๆ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องอดทนอยู่กับบิดา แต่เมื่อเห็นความดีและการดูแลเอาใจใส่เธออย่างดีของคุณย่าทำให้เธอเข้าใจ

คุณย่าของเธอมีโรคประจำตัวและอายุมากทำให้มารดาเป็นห่วงท่านหากจะอยู่เพียงลำพังกับลูกชายขี้เมาและด้วยความที่แม่ไม่มีใครเพราะญาติๆ ของตนนั้นไม่มีใครอยากรับรู้เรื่องราวปัญหาของแม่นัก ยิ่งตอนนี้แม่ของเธอไม่ได้มีฐานะร่ำรวยเหมือนช่วงที่แต่งงานกับบิดาแรกๆ ก็ยิ่งไม่มีญาติคนไหนอยากคบหาเมื่อสิ้นบุญตากับยายพี่น้องของแม่ก็แบ่งสมบัติกัน และแม่ของเธอไม่ได้อะไรติดตัวมาเลยดังนั้นเธอกับแม่จึงเสมือนเหลือแต่ตัวไร้ญาติขาดมิตร จะมีก็เพียงบิดาและคุณย่าเท่านั้น แม้จะถูกบิดาทุบตีทำร้ายและต้องทำงานหนักสายตัวแทบขาดเพื่อปากท้องของทุกคนในบ้าน ในขณะที่บิดาของเธอไม่เคยทำอะไรเลยแต่แม่ก็อดทนอยู่มาจนทุกวันนี้

แม่อาภาหน้าที่เอาขนมกับแกงไปขายที่ตลาด ส่วนคุณย่ากับเธอจะช่วยกันทำอยู่ที่บ้าน คุณย่าของเธอเคยอยู่ในบ้านของผู้ดีเก่าท่านหนึ่งและได้รับการถ่ายทอดวิชาการทำอาหารไทยสูตรชาววังและอาหารฝรั่งมาหลายอย่างจนเมื่อคุณย่าออกเรือนกับปู่ซึ่งเป็นผู้มีอันจะกินคนหนึ่ง คุณย่าของเธอก็ได้ถ่ายทอดวิชาความรู้นั้นมาสู่เธอกับมารดา และเมื่อสิ้นบุญคุณย่าในขณะที่เธอเรียนมหาวิทยาลัยปีสองชีวิตของเธอกับมารดาก็เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม เพราะนอกจากจะไม่เหลือร่มโพธิ์ร่มไทรให้พึ่งพิงแล้ว บ้านที่อยู่ก็แทบจะไม่มีเช่นกันเพราะบิดาของเธอเอาไปจำนองกับเพื่อนในวงพนัน และนั่นล่ะคือจุดเริ่มต้นความเลวร้ายที่เธอไม่อาจจะทน เธอขวนขวายหางานทำและแอบเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงจนจบปริญญาตรีและพยายามเข้าไปทำงานในร้านอาหารหรือโรงแรมที่ไหนสักแห่งเพื่อจะได้พามารดาออกไปจากบ้าน เพราะตอนนี้บ้านมันไม่ใช่ของพวกเธอแล้วนั่นเอง เขาจะมาไล่วันไหนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่สำคัญบิดาของเธอไปตกลงจะยกเธอให้เป็นเมียเก็บของเพื่อนในวงพนันของตนเองหลังจากที่บิดาพามารดาไปนอนกับชายคนนั้นเพื่อชดใช้หนี้การพนันมาหลายต่อหลายครั้ง ซึ่งมันทำให้มารดาล้มป่วยเพราะตรอมใจและเหนื่อยล้าเกินกว่าจะสนองความต้องการอันดิบเถื่อนของผู้ชายเห็นแก่ตัวเหล่านั้น และเธอรู้ว่าที่มารดายอมทำแบบนั้นก็เพราะพยายามปกป้องเธอจากคนใจร้ายพวกนั้นด้วยตัวของท่านเอง

“พราวต้องเรียนให้จบ อย่าสนใจว่าแม่จะเป็นอย่างไร ลูกจะต้องปลอดภัยจากคนพวกนี้ อย่าแต่งหน้าอย่าแต่งตัวสวยอย่าเงยหน้ามองพวกมันอย่าให้มันเห็นลูก..”

นั่นคือสิ่งที่มารดาบอกอยู่เสมอและเธอก็เชื่อฟังเพราะกลัว.. ตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านหลังเล็กมารดาก็ตัดผมให้เธอสั้นกุดเหมือนหนูแทะไม่ให้เธอไว้ผมยาวและแต่งตัวให้เธอเหมือนเด็กผู้ชายเสมอๆ แต่แม่ก็จะดูแลเธออย่างดีสะอาดสะอ้าน งานบ้านงานเรือนหรืองานฝีมือทุกอย่างมารดากับคุณย่าสอนเธอ และสอนให้เธอรู้จักดูและตัวเองจากอันตรายจากภัยรอบกาย  

แต่สิ่งที่เธอพบเจอมันเป็นบาดแผลฝังอยู่ในใจเสมอกับพฤติกรรมแย่ๆ ของผู้เป็นพ่อ บาดแผลภายนอกมันไม่ได้บาดลึกเหมือนบาดแผลในใจ เธอยอมรับว่าเกลียดพ่อ เธอคุยกับท่านนับคำได้ทุกครั้งที่บิดาเมากลับมาแม่จะขังเธอไว้ในห้องซึ่งเธอก็ยินดีและเต็มใจ เหมือนเธอกับพ่ออยู่กันคนละโลกเขาไม่ค่อยสนใจเธอเช่นเดียวกันกับที่เธอไม่เคยสนใจเขา