หน้าหลัก / รักโบราณ / ร้อนรักชายาร้าย / ตอนที่ยี่สิบเอ็ด ความสุขเอ่อล้น (NC)

แชร์

ตอนที่ยี่สิบเอ็ด ความสุขเอ่อล้น (NC)

last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-11 16:46:17

ตอนที่ยี่สิบเอ็ด

ความสุขเอ่อล้น

องค์ชายหนุ่มตัดส

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ร้อนรักชายาร้าย    ตอนที่ยี่สิบเจ็ด กลางวันรบข้าศึก2 (NC)

    ตอนที่ยี่สิบเจ็ด กลางวันรบข้าศึก “พวกเราเพิ่งพบกันไม่นาน หากข้าต้องจากไปจริงๆ เพียงไม่กี่วันพี่ก็คงลืมสิ้นแล้ว” สาวน้อยตัดพ้อ“ไม่มีทางเป็นเช่นนั้น พี่ไม่เคยผูกพันกับสตรีคนใด ไม่เคยห่วงหาอาทรหญิงใดมาก่อน จนมาพบเจ้า ว่านจินเจียว แม้ไม่รู้แน่ชัดว่าเจ้าคือใคร แต่พี่ไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้ชื่นชอบเจ้าได้ เพียงได้เห็นใบหน้าน้อยนี้ ได้สัมผัสเรือนร่างขาวเนียน ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยที่เจ้าทำ พี่ก็ไม่อาจตัดใจไปจากเจ้าแล้ว” ฮัวจางเหว่ยเอ่ยคำสารภาพด้วยเกรงจะไม่มีโอกาสอีก“พี่เหว่ยกำลังบอกว่าชอบข้าหรือ” ว่านจินเจียวสับสน“ใช่ พี่ชอบเจ้า จินจินน้อย ไม่ใช่เพียงแค่ได้ร่วมรัก แต่พี่อยากร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเจ้า”“พวกเราค่อยคุยเรื่องนี้กันภายหลังเถิด” สาวน้อยทั้งลังเลทั้งไม่แน่ใจจึงปัดเรื่องให้พ้นตัวไปก่อนฮัวจางเหว่ยไม่อยากเซ้าซี้ด้วยยังมีเรื่องสำคัญตรงหน้าให้ต้องจัดการปืนใหญ่ถูกหันไปทางชายฝั่งพร้อมตัวประกันของฝ่ายแคว้นหลิวซึ่งถูกจับมาข่มขู่

  • ร้อนรักชายาร้าย    ตอนที่ยี่สิบเจ็ด กลางวันรบข้าศึก

    ตอนที่ยี่สิบเจ็ด กลางวันรบข้าศึกแม่ทัพหนุ่มมองทหารซึ่งรอดชีวิตอยู่บนเรือลำข้างก่อนจะออกคำสั่งให้ทุกคนรีบอพยพออกจากเรือโดยด่วนด้วยยังพอมีเวลา หมอชายทั้งสองจึงขอนำข้าวของเครื่องใช้ที่มีประโยชน์ไปด้วย ประกอบกับต้องขนลูกกระสุนปืนใหญ่อีก เรือรบเฉียงต้าแล่นเข้ามาใกล้ขณะเรือเล็กถูกพายไปมาระหว่างเรือทั้งสองลำจนค่ำมืดแม่ครัวชุนเหนียงกับว่านจินเจียวขอตัวไปเตรียมอาหารก่อนจะออกมานั่งกินร่วมกันอย่างหิวโหย“พวกเจ้าหนีออกไปที่เรือลำข้างได้อย่างไร” แม่ทัพใหญ่เอ่ยถามขึ้นก่อน“นั่นต้องยกความดีให้จินจิน นางเป็นผู้หลอกล่อพวกนั้นจนพวกมันวางใจขังพวกเราไว้ที่ห้องเสบียง จากนั้นนางจึงพาพวกเราหนีออกมาลงเรือเล็กที่ซ่อนไว้” หมอหญิงซางไป๋อันเป็นคนเล่าแล้วกล่าวชื่นชม“ไม่เสียแรงที่พี่วางใจ” ฮัวจางเหว่ยหันไปจุมพิตแก้มนวลอย่างหน้าไม่อาย“อื้อ...พี่เหว่ย” ว่านจินเจียวหน้าแดงก่ำก้มหน้างุดด้วยไม่อยากสบสายตาหยอกล้อ“แล้วพวกท่านมาช่วยพวกเราได้อย่างไร&rd

  • ร้อนรักชายาร้าย    ตอนที่ยี่สิบหก ทำอย่างไรดี

    ตอนที่ยี่สิบหกทำอย่างไรดี“พวกมันหันปากกระบอกปืนใหญ่มาทางเรือของเราแล้ว” ทหารคนหนึ่งตะโกนโวยวายจนสามสาวต้องวิ่งตาลีตาเหลือกมารวมตัวกันมองดูที่ด้านหน้า“จริงด้วย หรือว่าพวกมันจะหากระสุนปืนใหญ่พบแล้ว” ชุนเหนียงอุทาน“อาจเป็นได้ หากพวกมันเข้าไปรื้อค้นในห้องเสบียงและเดินตามทางมาอาจบังเอิญพบที่ซ่อนของกระสุนปืน” สาวน้อยพึมพำเสียงแผ่ว“ทำอย่างไรดี หากพวกมันยิงเข้าใส่เรือของเรา พวกเราเละแน่” ชุนเหนียงยังคงโวยวายอย่างแตกตื่น“อาชุน เจ้าใจเย็นหน่อย ระยะห่างเพียงนี้ ใช่ว่าจะยิงโดน” หมอหญิงรีบปลอบเพื่อนสาวทหารบนเรือต่างเตรียมการเฝ้าระวังและหยิบอาวุธทุกอย่างขึ้นมาเตรียมต่อสู้ รวมทั้งเตรียมการซ่อมแซมเรือ“พวกเราแล่นให้ห่างอีกหน่อยได้หรือไม่” ว่านจินเจียวเดินไปสอบถามทหารซึ่งควบคุมการเดินเรือเพื่อให้พ้นรัศมีของปืนใหญ่“ได้ แต่ต้องค่อยๆไป” เสียงเคร่งเครียดตอบออกมาหญิงสาวไม่อยากกดดันจึ

  • ร้อนรักชายาร้าย    ตอนที่ยี่สิบห้า สตรีของแม่ทัพ

    ตอนที่ยี่สิบห้า สตรีของแม่ทัพทหารซึ่งมีอายุที่สุดบอกก่อนจะลงไม้พายก่อนคนแรกขบวนผู้หลบหนีพายออกมาอย่างเชื่องช้าด้วยน้ำหนักที่เกินกำลังของเรือ กว่าจะถึงกลางทางทุกคนก็เหงื่อตกกันแล้ว“เฮ้ย! พวกมันหนีไปโน้นแล้ว” โชคร้ายที่ทหารข้าศึกคนหนึ่งเหลือบมาเห็น“รีบพายเร็วเข้า” ชุนเหนียงเอ่ยเร่งอย่างแตกตื่นเมื่อมองเห็นทหารข้าศึกบนเรือต่างปรี่กันมาทางกราบเรือเพื่อหาทางมาล้อมจับพวกนางยิ่งเร่งเรือยิ่งแกว่งจนน่าหวาดเสียว“ใจเย็นๆ อย่าให้เรือล่ม” ว่านจินเจียวเอ่ยเตือน“พวกเจ้ารีบไปก่อนพวกเราไม่อยากเป็นภาระ” ทหารคนหนึ่งกระโดดลงจากเรือลงไปแช่ในน้ำทะเลอย่างผู้เสียสละ“ไม่ อย่าได้โง่เช่นนี้ หากถูกจับตัวได้ย่อมกลายเป็นภาระยุ่งยาก เจ้าเข้าใจหรือไม่ รีบเกาะเรือตามมา” ว่านจินเจียวตวาดอย่างโมโหทหารผู้นั้นคิดใคร่ครวญแล้วจึงยอมมาเกาะข้างลำเรือพลางช่วยตีขาพาเรือให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าการตีขาช่วยให้เรือเร็วขึ้นได้ ทหารที่ยังพอไหวจึงกระโดดลง

  • ร้อนรักชายาร้าย    ตอนที่ยี่สิบสี่ เราต้องหนี 2

    ตอนที่ยี่สิบสี่ เราต้องหนี “ห้องเก็บเสบียงดีหรือไม่เจ้าคะ ถึงอย่างไรก็ยังมีประตูที่คล้องกุญแจได้” ว่านจินเจียวเสนออาฉิวมองหญิงสาวอย่างไม่ไว้วางใจด้วยตั้งแต่ขึ้นเรือมานางมีท่าทางช่วยเหลืออย่างผิดแปลก“อย่าได้มองเช่นนั้น ข้าเพียงอยากอยู่อย่างสบาย ห้องเก็บเสบียงมีอาหารอยู่หลายอย่าง อีกทั้งยังไม่แคบจนอึดอัด” สาวน้อยรีบแก้ตัวทหารด้านหน้าวิ่งไปสำรวจห้องเสบียงแล้วกลับมารายงาน“เป็นห้องมิดชิด ไม่มีของสำคัญและมีกุญแจคล้องอยู่จริงขอรับ”“เห็นไหม ข้าบอกแล้ว” หญิงสาวรีบเอาความดีใส่ตัว“เช่นนั้นพวกเจ้ารีบเข้าไปอย่าได้ชักช้า” อาฉิวตะโกนเร่ง หมอทั้งสามและแม่ครัวสาวให้ช่วยกันพยุงทหารที่บาดเจ็บเดินเข้าไปกองที่ในห้องเสบียงจนแน่นขนัด“ส่วนเจ้า ข้าเคยได้ยินจากทหารว่าทำอาหารได้ รีบไปทำอะไรง่ายๆมาให้พวกเรากิน” อาฉิวชี้ดาบมาทางว่านจินเจียว“ให้พี่ชุนเหนียงช่วยได้หรือไม่เจ้าคะ นางคือแม่ครัวตัวจริง ส่วนข้าเป็นเพียงผู้ช่วยเท่

  • ร้อนรักชายาร้าย    ตอนที่ยี่สิบสี่ เราต้องหนี

    ตอนที่ยี่สิบสี่ เราต้องหนี ว่านจินเจียวเดินไปรวมกับหมอทั้งสามและแม่ครัวชุนเหนียง โดยมีทหารที่บาดเจ็บนั่งนอนกองอยู่หญิงสาวพยายามขยิบตาส่งสัญญาณกับหมอหญิงซางไป๋อันและแม่ครัวสาวด้วยหวังว่าพวกนางจะเข้าใจการกระทำในครั้งนี้“พวกมันถอดไม้และปลอกเหล็กออกไปบางส่วนอย่างที่คาด พวกเรารีบไปค้นหาให้พบ ถึงอย่างไรพวกมันย่อมต้องซ่อนไว้ในเรือลำนี้แน่” ข้าศึกที่ทำทีเป็นคนเจ็บแล้วลอบขึ้นเรือมาเร่งหาทางขับเคลื่อนเรือรบเพื่อให้ห่างออกจากชายฝั่งของตนเองว่านจินเจียวทบทวนความจำที่แม่ทัพใหญ่ฮัวจางเหว่ยเคยบอกเอาไว้ว่าเรือรบเฉียงต้าลำนี้เป็นเรือที่ใช้ใบและอาศัยแรงลมในการเคลื่อนที่ จึงมีเสาใบที่หัวเรือและกลางเรือด้วยแม่ทัพหนุ่มเคยพานางไปร่วมรักกระแทกกระทั้นกันบนเสาทั้งสองต้นอย่างน่าหวาดเสียว หญิงสาวจึงจำคำอธิบายได้อย่างแม่นยำ“จินจินน้อย เจ้ามองดูสิ เสาที่กางใบนี้ทำด้วยไม้สักใหญ่โต แล้วยังมีปลอกเหล็กคาดเป็นเปลาะๆ ที่สำคัญคือไม้นี่ เจ้าลองมองดูให้ดี ไม้นี้แม้จะเล็กแต่ใช้ป้องกันไม่ให้ใบเรือมาติดปลอกเหล็กแม้จะ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status