เหตุเมื่อ 7 ปีก่อน

เหตุเมื่อ 7 ปีก่อน

เบลล่ายืนนิ่งตรงปากทางเข้าสูดลมหายใจเข้าลึก มือเรียวบางชื้นเหงื่อลูบเช็ดสะโพกผายในชุดบิกีนี่สีนู้ด ดวงตากวาดมองพนักงานรักษาความปลอดภัยร่างโตหลายคน

เบล มาถึงแล้ว อย่าให้พลาด!

ร่างระหงตัดสินใจก้าวเท้าตรงไปยังกลุ่มบอดี้การ์ดทันที

“เฮ้ เดี๋ยวก่อนสาวน้อย ขอดูบัตรด้วย”

“อุ๊บส์ บัตรเหรอคะ จะเอามาได้ยังไงคะ ดูสิจะห้อยคอมาก็ใช่ที่”

หน้าหวานคมแสร้งยิ้มยกมือปิดปาก ก่อนหมุนตัวสองรอบให้หนุ่มบอดี้การ์ดตรวจดูความเรียบร้อย เรือนร่างสูงโปร่งแม้ยังไม่โตเต็มที่แต่พอมองออกว่าในอนาคตจะกลายเป็นหุ่นที่ทรมานใจชาย

“ก็เวลาสาว ๆ เราต้องใส่ชุดบิกีนี่ที่มันเล็กมาก ๆ มันไม่มีที่ให้ใส่หรอกนะคะพ่อสุดหล่อ”

บอดี้การ์ดหน้างานยังจ้องร่างบางตรงหน้าราวกำลังสแกนหาข้อผิดพลาด เบลล่ายังทำหน้าชม้ายรอยยิ้มที่คิดว่ามีเสน่ห์เย้ายวนที่สุดออกมา ดันต้นแขนเข้าหากันเพื่อให้หน้าอกขนาดใหญ่ชิดเป็นลูกกลมเรียกความสนใจจากบอดี้การ์ดหนุ่ม

“มันเป็นกฎนะ ดูสิ ค่ำนี้มีสาวมากันเยอะ เราจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นใครถ้าไม่มีบัตร ถ้าไม่แสดงบัตรเข้างานคุณคงเข้าไปไม่ได้แล้วสาวน้อย”

หนุ่มบอดี้การ์ดเตรียมชักมือออกมาจับแต่สาวน้อยยังสะบัดหนีพลางแก้ตัวพัลวัน

“ฉันลืมจริง ๆ นะคะ ขนาดโทรศัพท์ยังไม่ได้เอามาเลยนะคะ นะ”

เสียงหวานใสออดอ้อนเต็มที่ เธอจะไม่ยอมกลับบ้านไปมือเปล่าเด็ดขาด ลงทุนมาถึงขนาดนี้แล้วอย่างไรต้องได้เข้างาน

พนักงานรักษาความปลอดภัยกวาดตามองเบลล่าพินิจพิจารณาอีกครั้ง แล้วหันไปกระซิบกระซาบกันสักครู่ก่อนไล่เธออีกรอบ

“เราไม่อยากเสี่ยงตกงานหรอกนะแม่สาวน้อย ถ้าเธอไม่มีบัตรเธอก็เข้างานไม่ได้”

‘บ้าฉิบ! ทำไมถึงได้เข้มงวดขนาดนี้นะ แค่งานปาร์ตี้ทำไมต้องยุ่งยากมากเรื่อง’

ยังไม่ทันร้องขออีกรอบ แขนเรียวสวยถูกหิ้วขึ้นทันควันด้วยแขนกำยำล่ำบึกของบอดี้การ์ดร่างโตทั้งสองข้างจนเท้าลอยไม่ติดพื้น

“ไม่นะ! เดี๋ยวก่อนสิพวก ฉันเป็นนางแบบจริง ๆ นะ เดี๋ยว!”

เบลล่าสะบัดตัวถีบขาที่ห้อยกลางอากาศ เสียงหวานใสตะโกนออกมาปฏิเสธอย่างไม่ยอม

“เธอมากับฉัน ฉันยืนยันให้ได้ว่าเธอเป็นนางแบบของบริษัท”

ราวเสียงสวรรค์สำหรับเบลล่า เมื่อเสียงหวานใสทุ้มกว่าเล็กน้อยอีกเสียงดังขึ้น บอดี้การ์ดเอี้ยวตัวกลับไปมอง ต้นเสียงคือนางแบบสาวในชุดบิกีนี่สีดำเส้นบางสุดเซ็กซี่ ในมือถือบัตรเข้างานแสดงให้ดูอย่างถูกต้อง

ตุบ!

ร่างระหงถูกปล่อยหล่นลงพื้นเร็วจนร่างระหงเซถลา บอดี้การ์ดรับบัตรในมือนางแบบมาใหม่ขึ้นดูหลายรอบแล้วหลีกทางให้

“คราวหลังก็พกบัตรมางานด้วยนะเด็กน้อย”

เสียงเข้มต่ำเอ่ยสั่งสอนเล็กน้อยก่อนพยักหน้าให้พวกเธอเดินเข้างานไปได้ เบลล่าลอบแลบลิ้นก่อนพาร่างบางสูงโปร่งเข้างานตามหลังหญิงสาวก่อนหน้าทันที

“ขอบคุณมากค่ะ ฉันชื่อเบลล่า คุณชื่ออะไรคะ”

“ฉันชื่อลอเรน คุณไม่ได้เป็นนางแบบแล้วคุณเข้างานทำไมคะ”

“ฉันแค่อยากมาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น”

“หวังว่าคุณคงไม่ใช่นักข่าวนะ ไม่งั้นฉันซวยแน่ที่พาคุณเข้ามา”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ ที่จริงฉันมีความลับเล็ก ๆ”

เสียงหวานใสเพ้อฝันอย่างสาวน้อยหลุดออกมาขัดกับบุคลิกภายนอกของเธอ ทำให้ลอเรนมองเบลล่าอีกครั้งขณะที่พากันเดินเลียบสระว่ายน้ำขนาดย่อม ผ่านคนในงานปาร์ตี้ที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยง คิ้วเรียวเริ่มขมวด

“อย่านะเบลล่า นี่คุณอายุเท่าไหร่แล้ว หวังว่าฉันจะไม่โดนข้อหาพาผู้เยาว์เข้างานหรอกนะ”

“ไม่ค่ะลอเรน ฉันอายุยี่สิบแล้ว คุณไม่ต้องกังวลไป”

เสียงหวานใสนุ่มกว่าพูดกลั้วหัวเราะ ใบหน้าคหวานคมลูกครึ่งไทยอเมริกันทำให้เบลล่ามีโครงหน้าแปลกไปจากผู้หญิงคนอื่น ผิวสีน้ำผึ้งของเธอไม่จำเป็นต้องอาบแดด และผมสีดำสนิทหยักศกเป็นลอนยาวเลยบ่ายิ่งส่งให้เธอยิ่งดูเซ็กซี่เย้ายวน โดยเฉพาะริมฝีปากล่างที่หนากว่าริมฝีปากบน

“เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว ดูเผิน ๆ ฉันนึกว่าคุณเพิ่งสิบเจ็ดสิบแปด”

“กรี๊ดดดด!!”

เสียงหวีดร้องดังขึ้นเรียกความสนใจของทั้งสองสาว มองไปทางต้นเสียงหวานใสนางแบบหุ่นทรมานใจกำลังโดนโยนลงสระ

ภาพหนุ่มร่างสูงใหญ่ผมสีทะเลทรายยืนหัวเราะดวงตาพราวระยับด้วยความสนุก มือสีเข้มถือแก้วเหล้ามองภาพตรงหน้า

‘โอ้ เขาหล่อชะมัด ทำอย่างไรดีตอนนี้ใจเต้นมากเลย’

ดวงหน้าลูกครึ่งหวานคมระเรื่อแต้มสีแดงซ่านถึงลำคอ ตาปรอยมองซีอีโอหนุ่ม มือเล็กกำนิ่งข้างลำตัวพยายามอดกลั้นใจไม่ยกมือทาบอก

“เบล อย่าบอกนะว่าคุณแอบเข้างานมาเพราะเขาคนนั้น เดเมียน”

แก้มแดงปลั่งของเบลล่าพลันแดงก่ำขึ้นอีกเมื่อโดนจับได้ ตัวเธอยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่จึงไม่รู้จักควบคุมตัวเอง ภาษากายแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชื่นชอบเดเมียนซีอีโออัลฟ่าฮัทเตอร์มากขนาดไหน

“คราวนี้แย่แน่เบล เขาไม่เหมาะกับคุณสักนิด เขามันตัวร้าย!”

“ค่ะฉันพอทราบ แต่ฉันก็ห้ามใจตัวไม่ได้”

เสียงหวานนุ่มเอ่ยอย่างขลาดอาย ลอเรนเอี้ยวหน้ากลับไปยังเดเมียน ชายหนุ่มเพลย์บอยตัวร้ายล้มตัวลงนอนบนเตียงอาบแดดโดยมีนางแบบสาวต่างพากันรุมล้อม มือสีเข้มโอบรัดนร่างนางแบบสาวทรงสะบึ้มคนหนึ่ง คนที่ลอเรนรู้จักดี คนที่เจนจัดพอจะรับมือกับหนุ่มวายร้ายคนนั้นได้ หากแต่ถ้าเป็นเบลล่าแล้วล่ะก็ ไม่มีทาง!

“เบล ฉันว่าคุณคงต้องหักห้ามใจแล้ว เดเมียนไม่มีทางชอบคุณ และที่สำคัญเขาไม่มีทางหยุด ฉันไม่รู้จะบอกยังไงให้เด็กสาวอย่างคุณเข้าใจได้”

“ไม่เป็นไร ฉันมาวันนี้ก็แค่อยากมาดูเขาใกล้ ๆ เท่านั้น ไม่ได้หวังอะไรมากกว่านั้น”

เบลล่ารีบแก้ตัวพัลวัน ในความคิดเพ้อฝันอย่างเด็กสาวเพียงแค่ต้องการเห็นชายในฝัน แม้ในใจวาดหวังว่าเขาอาจมองเห็นเธอและชอบเธอเช่นกัน

“ก็ดีค่ะ แต่ถ้าฉันทำอะไรให้คุณโกรธ คุณอย่าโกรธฉันนะคะ ทั้งหมดมันเป็นงาน”

เบลล่ามองตามร่างนางแบบสาวลอเรนที่นวยนาดส่ายสะโพกเข้าไปหาหนุ่มหล่อที่เธอแอบชอบ ลอเรนสวยสง่า รูปร่างดั่งนาฬิกาทรายด้วยสาวที่โตเต็มที่และพร้อมสำหรับชายหนุ่มทุกคน ผมบลอนด์ยาวดวงตาสีฟ้าส่งผลให้เบลล่าเห็นภาพตรงหน้า ดั่งเห็นลอเรนสาวบาร์บี้กำลังเดินไปหาหนุ่มเคน

ริมสระว่ายน้ำที่ยังคลาคล่ำไปด้วยนางแบบและเซเลบมากมาย เบลล่าจับจ้องเพียงลอเรนที่ย้ายร่างอันเย้ายวนไปยังเตียงนอนอาบแดด และถึงแม้เขาจะรายล้อมด้วยสาวหลายคน แต่เดเมียนลุกนั่งทันทีเมื่อมองเห็นลอเรนเดินเข้าไปหา

ส่งมือใหญ่โอบรั้งร่างบางให้ขึ้นนั่งคร่อมกลางลำตัว แล้วทั้งคู่ก็แลกจูบกันดูดดื่มโดยไม่สนใจใครรอบข้างอีก มือสีเข้มลูบไล้ไปทั่วร่างระหง กดแผ่นหลังให้แนบลงมา

เบลล่ารีบเบือนสายตาหนี ใบหน้าแดงเห่อ ทรวงอกพลันแสบร้อนด้วยความอิจฉา ใจยังคงวาดฝันไปว่าเป็นเธอที่ได้นั่งตรงนั้น ใช้มือเนียนนุ่มลูบไล้โอบกอดร่างแกร่ง

ชั่วเวลาไม่นานเมื่อสงบสติอารมณ์หึงหวงลงแล้ว ใบหน้างามเอี้ยวหันมองอีกรอบ พลันสบสายตาสีเทาหม่น เขาจ้องมองเธออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ผ่านลาดไหล่บอบบางของลอเรน ความซาบซ่านไหลรวมตรงท้องน้อยเมื่อสายตาคมกวาดขึ้นลงทั่วร่างเธอเชื่องช้า

“เฮ้ เพื่อน มองไปทางเก้านาฬิกาขวามือ”

เสียงลูคัสเพื่อนนักขับขัดขึ้นแทรกจุมพิตร้อนสวาทที่เดเมียนกำลังเมามัน เขาชอบลอเรน หล่อนเหมือนบาร์บี้และมันทำให้เขาร้อนทุกครั้งที่เห็น จินตนาการเพริดเพริ้วไปถึงบทรักบนเตียงที่เขาจะทำกับเธอ

เบลล่า เวสต์ ให้ตายสิ!

หน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นกะทันหัน หรี่นัยน์ตาลงจ้องมอง เขารู้จักเบลล่าดีเลยเชียวละ เธอเป็นน้องสาวของคริสโตเฟอร์ เวสต์ เจ้าของทีมเรนเจอร์วัน ทีมคู่แข่ง

นัยน์ตาเทาอมฟ้าคมเข้มลึกล้ำขึ้น กวาดไล้สายตามองร่างระหงอวบอิ่ม ชุดบิกีนี่สีนู้ดยิ่งขับผิวสีน้ำผึ้งเรืองรอง รูปร่างยังคงเป็นเด็กสาวหุ่นบอบบาง ไม่ได้อวบดั่งนาฬิกาทรายอย่างที่เขาชอบ แต่มองออกว่าในอนาคตน้องสาวทีมคู่แข่งจะทำให้แม้แต่ทางเดินลุกเป็นไฟ

หน้าหวานคมไร้เดียงสาหากแฝงความเย้ายวนธรรมชาติ ริมฝีปากล่างหนากว่าริมฝีปากบนยิ่งชวนหลงใหล และไอ้เดเมียนน้อยดันผงกหัวขึ้นแข็งโด่เพียงแค่มองเธอ

บ้าฉิบ! แต่ไม่! ไม่มีทาง

เสียงสบถในใจขณะยังกวาดตามองร่างงามตรงหน้า เขาต้องไม่ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนด้วยการเข้าไปยุ่งกับเธอเป็นอันขาด ช่วงเวลานี้ทีมต้องการผู้นำทีมให้ไปสู่จุดสูงสุด เบลล่าเป็นน้องสาวของคู่แข่ง การยุ่งเกี่ยวกับเธอเหมือนกับการขับรถเอฟวันออกนอกเลนแข่งจนเสียแต้ม ฉะนั้นเขาต้องขีดเส้นเธอไว้ให้อยู่นอกแทรควิ่ง

“ทำไมหน่วยรักษาความปลอดภัยถึงปล่อยเธอเข้ามาได้”

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเรียกความสนใจจากลอเรน

“คุณรู้จักเธอหรือคะเดเมียน”

ลอเรนเหลียวหลังกลับไปมอง เบลล่ายืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนและกลิ่นอายของเซ็กซ์ มือเรียวเล็กลอเรนลูบไล้ตามลำตัวแกร่ง ส่วนล่างของเธอโยกย้ายเป็นจังหวะอาร์แอนด์บีตามจังหวะเพลงของดีเจ

“ใช่ รู้จักดีเลยทีเดียว”

“โอ้ งั้นเป็นเพราะฉันผิดเองค่ะเดเมียน ฉันพาเธอเข้ามาเอง ฉันไม่รู้ว่าคุณไม่ชอบเธอ เดี๋ยวฉันจะพาเธอออกไปเองค่ะ”

“ไม่เป็นไร ปล่อยเธอ ยังไงคงไม่มีอะไรหรอก จูบผมต่อดีกว่า”

มือสีเข้มรั้งร่างอวบอิ่มไว้ทันก่อนที่เธอจะลุกขึ้นจากกลางลำตัว  ใช้มือกดตรึงศีรษะเธอไว้ จูบแผดเผา อีกมือกดเอวบางลงจนเนินสาวอวบอูมใต้บิกีนี่กดทับลำกายแกร่งชันที่แข็งโด่ขานรับภาพของเบลล่า

ลูคัสผงกศีรษะขึ้นจากเตียงจ้องไปทางเบลล่า เด็กสาวคนนั้นยังยืนมองเดเมียนอยู่ด้วยความหลงใหล

ช่างน่าสงสาร

ลูคัสรับรู้ได้ว่าเขาควรต้องทำบางอย่าง อาจจะเพราะเวทนา สงสาร หรือสิ่งใดก็ตามแต่ หนุ่มนักขับพาร่างสูงเพรียวลุกขึ้นจากเตียงอาบแดด

“เฮ้ ลุค อย่าหาเรื่อง”

เสียงทุ้มจากเพื่อนบอสของทีมปรามเสียงเข้ม

“นายจูบต่อไปเถอะ ต้องมีคนเตือนเธอสักหน่อย”

ลูคัสแน่วแน่สาวเท้าพาร่างสูงเกร็งตรงไปยังเบลล่า เดเมียนเพื่อนเขาไม่เหมือนผู้ชายคนไหน อัตราในตัวชายหนุ่มจากการเป็นลูกชายคนเดียวของมหาเศรษฐี

บ้าจริงลูคัส!

เขาลอบสบถในใจพลันรู้สึกถึงร่างอวบอิ่มลงจากร่าง ขยับมานั่งด้านข้าง เกาะไหล่เขาไว้มองตรงไปยังเบลล่ายามลูคัสโน้มใบหน้าลงข้างใบหู พูดอะไรบางอย่าง

“บ้าฉิบ! ลูคัส”

ดูท่าวันนี้เขาจะสบถมากกว่าทุกวัน มองเห็นดวงหน้าหวานคมแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นเห็นได้ชัด หันหน้ากลับมามองเขาก่อนหุนหันกลับหลังหันไป อาการมวนท้องเกิดขึ้นกระทันหันทันทีอย่างน่าประหลาดใจ

เฮ้อ! ให้ตายเถอะ เดเมียนหยุด! นายกำลังทำตัวเองเดือดร้อน ท่องไว้เบลล่าเป็นน้องของคริสโตเฟอร์และสาวน้อยนั่นยังเด็กเกินไป

“เด็กน้อยผู้น่าสงสาร”

“หืม ลอเรนว่ายังไงนะ”

เดเมียนหันกลับมามองสาวบาร์บี้ในอ้อมกอดที่จู่ ๆ หล่อนก็เอ่ยขึ้นมา

“ฉันพูดว่า เบลล่าเป็นเด็กน้อยผู้น่าสงสารค่ะ”

“ฮึ น่าสงสาร ผมว่าคุณมองผิดไปแล้ว เด็กนั้นไม่น่าสงสารเลยสักนิด เจ้าเด็กน้อยนั้นตามติดผมมาเป็นปีแล้ว”

“เธอชอบคุณ”

“ผมรู้บาร์บี้ แต่ผมไม่ได้ชอบเธอ เด็กสาวนั่นตามผมในอินสตราแกรมไม่พอ เวลาผมไปแข่งที่ไหนก็มักตามไปดูผมทุกครั้ง น่ารำคาญ!”

“เธอยังเด็กค่ะเดเมียน คุณก็อย่าถือสา”

“ก็เพราะเธอยังเด็กผมถึงไม่อยากทำอะไรให้เด็กคนนั่นตกใจ ไม่งั้นป่านนี้คงได้วิ่งร้องไห้โฮไปฟ้องพี่ชายตั้งนานแล้ว”

“อันที่จริงเธอไม่เด็กแล้วนะคะ แต่เอะ! คุณรู้จักเธอเหรอ”

“บาร์บี้ คุณนี่ช่างไม่รู้เอาสะเลยว่าโดนแม่หนูนั่นหลอกแล้ว เธอเป็นน้องสาวของคริสโตเฟอร์ เวสต์”

“เรนเจอร์วัน ทีมคู่แข่งคุณ?”

“ใช่ทีมคู่แข่ง เด็กสาวคนนั้นโดนประคบประหงมจนเป็นลูกแหง่ไม่รู้จักโต ดูอย่างงานปาร์ตี้แบบปิดยังอุตส่าห์หาทางเข้ามา ไม่รู้จักคิดว่าสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นยังไงบ้าง”

“ไม่เอาน่าเดเมียน ไหนคุณบอกว่าไม่ถือสา มานี่มาที่รัก เดี๋ยวฉันจะกล่อมคุณให้อารมณ์ดีเองค่ะ”

“ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วบาร์บี้ของผม”

เมื่อครู่เขาเริ่มหงุดหงิดเมื่อลอเรนจี้ใจดำ เขายอมรับว่าเขาเอนเอียงให้เบลล่านั่นไปแล้ว หากแต่การไม่ได้ดั่งใจคิดทำเขาหงุดหงิด

“อืม แบบนี้สิบาร์บี้ คุณจูบเก่งเป็นบ้า จับสิ ผมแข็งไปหมดแล้ว”

เมื่อบาร์บี้สาวโอบคอโน้มเขาลงมาจูบแนบสนิทแลกลิ้นไปมาอารมณ์อื่นก็เข้ามาแทนที่ เมื่อไฟราคะเริ่มร้อนจนทนไม่ไหวเขาก็ฉุดดึงร่างอวบอิ่มขึ้นจากเตียงอาบแดด

ลำแกร่งแข็งจนโป่งพองดันเนื้อผ้าแต่เขาไม่สนใจ ใครมันจะสนกันล่ะในงานแบบนี้ ผู้ชายทุกคนในงานก็แข็งกันหมด บางคนแทบจะมีเซ็กซ์กันแล้วในสระน้ำ

มือแกร่งสีเข้มดึงมือหญิงสาวอีกคนที่เขาจูบคนแรกไปด้วยนางแบบสาวผมดำเหมือนเบลล่า ไพล่นึกถึงบทรักที่เขาจะเล่นกับหล่อน ทำเสมือนว่าหล่อนเป็นสาวน้อยตาคม คนที่ทำให้เขาแข็งขึงจนปวดหนึบ

เมื่ออะดรีนาลินแห่งชัยชนะกำลังหลั่งไหล ร่างสูงใหญ่ต้องการปลดปล่อยพลังงานบ้าคลั่งออกไปอย่างน้อยสักสองชั่วโมง สองคนกำลังดี เขาจะควบขับเจ้าหล่อนทั้งคู่จนกว่าพลังงานจะมอดไหม้ จากนั้นเขาจะพักยาว ๆ อย่างน้อยสักสองเดือนก่อนเริ่มฤดูกาลใหม่ปีหน้า

ซีอีโอหนุ่มไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนหนึ่งได้ยินสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ ดวงหน้าหวานคมลูกครึ่งไทยอเมริกันเผือดสีลงเมื่อได้ยินทุกอย่างจากปากของเดเมียน ผู้ชายที่เธอแอบชอบ เบลล่าก้าวถอยห่างออกมา

ลูคัสเดินเข้ามาหา เอ่ยเตือนว่าเดเมียนรู้แล้วว่าเธอคิดอย่างไร ทั้งยังเตือนว่าเดเมียนเป็นผู้ชายเฮงซวยขนาดไหนที่เธอไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

ท่ามกลางเสียงคนในงานปาร์ตี้ เสียงทุ้มของลูคัสไม่ดังมากนักแต่สำหรับเธอดั่งเสียงกัมปนาท เธอทั้งอับอายและสะท้านใจ

เดเมียนรู้ความลับของเธอแล้ว แต่เมื่อเธอกำลังหันหลังกลับ เธอพลันคิดได้ว่าถ้าเขารู้แล้วทำไมเธอไม่ลองสักครั้งล่ะ

การตัดสินใจวกกลับไปทางสระอีกครั้งเพื่อไปหาชายหนุ่มทางด้านหลัง ใครจะคาดคิดว่าการตัดสินใจครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงเธอไปตลอดกาล ลูคัสพูดผิด เดเมียนไม่ใช่แค่ผู้ชายเฮงซวย

แต่เขามันเป็น ผู้ชายโคตรเฮงซวยที่คิดว่าตัวเองเก่งและเปี่ยมไปด้วยอัตราเพศผู้

‘เดเมียน คุณมันก็แค่ผู้ชายเฮงซวยที่ฉันเคยแอบชอบ ที่มีมันสมองเท่าเมล็ดถั่ว ฉันจะเก็บทุกคำพูดของคุณไว้จำให้ขึ้นใจ ต่อไปนี้ทีมของเราจะเป็นคู่แข่งกันตลอดกาล’