ตอนที่ 8

ลุงเลวิสหัวเราะเบา ๆ “โอ้ เอางี้ ลุงเล่าก่อนละกัน”

ชายชราลูบเคราสีขาวบางก่อนเริ่มเล่า “งานมหกรรมประจำปีเป็นงานใหญ่ของอาณาจักรเลยนะ แต่ละเมืองและหมู่บ้านจะได้สิทธิ์เปิดบูธของตนเอง เพื่อขายสินค้าท้องถิ่น หรือโชว์สิ่งพิเศษของพื้นที่นั้น ๆ หมู่บ้านใหญ่ ๆ จะได้พื้นที่บูธกว้าง แต่หมู่บ้านเรา... ก็แค่สองคูณสองเมตรเท่านั้นแหละ ฮ่า ๆ”

“ปกติลุงจะเอาต้นไม้ที่ปลูกไว้หน้าบ้านไปตอนกิ่งขายหน่ะ แต่พอลุงได้ชิมอาหารของหลาน ลุงคิดว่ามันน่าจะทำให้คนทั้งงานหันมามองหมู่บ้านเรามากกว่ากิ่งไม้สักกำมือ”

“แล้วหมู่บ้านจะได้อะไรจากงานนี้เหรอครับ?”

“ได้คะแนนจ้ะ!”

ลุงเลวิสชูนิ้วขึ้นอย่างกระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกายราวกับเด็กที่กำลังพูดถึงของเล่นชิ้นโปรด “แต่ละบูธจะได้รับคะแนนจากหลายปัจจัย ทั้งยอดขาย ความนิยมของผู้เข้าชม และการโหวตจากคณะกรรมการของอาณาจักร ยิ่งคะแนนสูงเท่าไหร่ หมู่บ้านก็จะได้รับการสนับสนุนมากขึ้นจากอาณาจักร”

อาเธอร์เบิกตากว้าง “มีจัดอันดับด้วยเหรอครับ?”

“มีสิ ตอนนี้ของเรามีคะแนน... เอิ่ม...”

อาเธอร์เอนตัวเล็กน้อย เอียงคอรอฟัง “เอิ่มอะไรเหรอครับ คุณลุง?”

“ก็... แค่ 85 คะแนน อันดับ 426 จาก 450 หมู่บ้าน ระดับ F หน่ะอาเธอร์”

“โอ้โห... อีกแค่ 24 อันดับ เราก็โหล่แล้วครับคุณลุง ฮ่าฮ่าฮ่า” เด็กชายหัวเราะเสียงดัง จนลุงเลวิสหัวเราะตาม

เขาวางขวดเวทในมือลงบนโต๊ะไม้ ก่อนเดินไปหยิบแผ่นกระดาษหนา ๆ ที่แขวนไว้บนผนัง เป็นเหมือนบอร์ดประกาศเก่าที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์และตัวเลข “นี่คือใบประกาศผลเมื่อปีที่แล้ว” เขาชี้ไปที่ชื่อหมู่บ้านแสงจันทร์ซึ่งอยู่เกือบล่างสุดของรายชื่อยาวเหยียด “เห็นไหมล่ะ หมู่บ้านเรายังอยู่ในระดับ F … ก็เพราะยอดขายต่ำ แถมไม่มีคนจำบูธของเราได้เลย”

ลุงเลวิสหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนพูดต่อ “แต่ถ้าได้คะแนนมากขึ้น อาณาจักรจะมอบสิทธิ์หลายอย่างให้ เช่น พื้นที่เพาะปลูกเพิ่มเติมในเขตเวทที่ควบคุมโดยอาณาจักร หรือระบบน้ำเวทใหม่ที่สามารถดึงน้ำจากแม่น้ำลอยได้โดยไม่ต้องใช้แรงคนเลยล่ะ”

เขาหยิบกระถางไม้ข้างตัวขึ้นมาโชว์ — ภายในมีต้นกล้าเวทเล็ก ๆ ที่มีดอกสีเงินเรืองแสงอ่อน ๆ อยู่ตรงกลาง “อย่างหมู่บ้านฟอเรสเทียเมื่อสองปีก่อน พวกเขาได้อันดับ B อาณาจักรมอบเครื่องรดน้ำเวทระดับสูงให้ทั้งหมู่บ้านเลยนะ แค่เปิดฝาแล้วร่ายคาถาสั้น ๆ มันก็จะรดน้ำอัตโนมัติทั่วทั้งแปลง เหมือนฝนโปรยลงจากฟ้า”

อาเธอร์ฟังด้วยตาเป็นประกาย “แล้ว... ถ้าเราได้คะแนนสูงสุดล่ะครับ?”

“อ๋อ ถ้าได้ระดับ A หรือ S นั่นสิลูกเอ๊ย…” ลุงเลวิสยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ “หมู่บ้านจะถูกบันทึกไว้ในทะเบียนทองของอาณาจักร ได้รับการคุ้มครองโดยตรงจากสภาเวท มีโอกาสให้พ่อค้าและนักเดินทางเวทจากทั่วอาณาจักรเข้ามาค้าขาย แลกเปลี่ยนวัตถุดิบหายากได้โดยเสรี”

เขาหัวเราะเบา ๆ “พูดให้เข้าใจง่าย ๆ คือ... ถ้าหมู่บ้านเราเลื่อนระดับได้สักนิด ชีวิตของชาวบ้านทุกคนก็จะดีขึ้นมากเลยนะ ไม่ต้องเดินเท้าไปเมืองใหญ่เพื่อหาวัตถุดิบหรือยารักษาโรคอีกต่อไป”

อาเธอร์พยักหน้าช้า ๆ ภาพหมู่บ้านเล็ก ๆ ของเขาในอนาคตลอยขึ้นมาในหัว — หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยแสงเวทและเสียงหัวเราะ ผู้คนเดินไปมาด้วยความสุข เด็ก ๆ วิ่งเล่นท่ามกลางทุ่งดอกไม้เวท และกลิ่นอาหารหอมอบอวลจากร้านเล็ก ๆ ที่เขาเป็นคนดูแล

ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านในอก “ถ้าผมช่วยให้หมู่บ้านดีขึ้นได้ด้วยอาหารของผม... ก็คงดีไม่น้อยเลยนะ” เขาคิดในใจ

“ผมตกลงที่จะไปครับ แต่ต้องขอท่านพ่อกับท่านแม่ก่อนนะครับ” อาเธอร์พูดพลางยิ้ม “ถ้าท่านอนุญาต ผมอยากให้คุณลุงช่วยติดต่อคาราวานพ่อค้าที่เพิ่งกลับไป ให้ช่วยหาวัตถุดิบสามเกลอมาเพิ่มด้วย ผมอยากคำนวณปริมาณวัตถุดิบไว้ล่วงหน้า จะได้ไม่ขาดของกลางงาน”

“ได้เลยหลานชาย เดี๋ยวลุงจะจัดการให้!”

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนแผ่วเบาดังขึ้นในหัวของอาเธอร์

[ ติ๊งงง ระบบ: ภารกิจใหม่ถูกสร้างขึ้น ]

ชื่อภารกิจ: มหกรรมแห่งนอตติงแฮม

เป้าหมาย: เปิดบูธอาหารและขายสินค้าให้ได้มากกว่า 500 จาน

รางวัล: ปลดล็อกอาชีพหลัก / ค่าความนิยมหมู่บ้าน +5

อาเธอร์หลุดยิ้มมุมปากเล็กน้อย “งานนี้ดูจะสนุกกว่าที่คิดแฮะ...”