ตอนที่ 7

หลังจากเสร็จกิจวัตรช่วงเช้า — ทั้งรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน ช่วยคุณแม่จัดโต๊ะ และดูแลสัตว์เลี้ยงเวทบางตัวในคอก — อาเธอร์ก็เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ครอบครัวเล็กๆ ยังคงพร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนเช่นทุกวัน

กลิ่นหอมของชาคาโมมายล์และขนมปังอบใหม่ลอยคลุ้งทั่วห้อง ครัวไม้สีน้ำผึ้งอบอุ่นด้วยแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง กระจกสะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นระยิบราวกลิตเตอร์ในอากาศ เสียงหัวเราะของซาร่าแม่ของเขาดังแผ่วเบา เมื่อพูดถึงเรื่องเมื่อคืน ที่ทุกคนได้ลิ้มลอง “คลอว์วินทอดสามเกลอ” จนต้องขอเพิ่มจานแล้วจานเล่า

ปีเตอร์ ผู้เป็นพ่อยกแก้วน้ำสมุนไพรขึ้นจิบ ก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้อาเธอร์ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“อาเธอร์ นี่จดหมายของลูก... จดหมายจากคุณลุงเลวิสหน่ะ”

“หืมม?” อาเธอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปกติลุงเลวิสจะเขียนถึงพ่อกับแม่นี่ครับ ทำไมรอบนี้ถึงจ่าหน้าซองถึงผมหละ?”

เด็กชายแกะซองออกอย่างระมัดระวัง กระดาษที่ใช้เป็นกระดาษไม้กลิ่นหอมบาง ๆ คล้ายกลิ่นลาเวนเดอร์ที่ปลูกหน้าบ้านของลุง ตัวอักษรเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้มมีลายมือประณีตดังเช่นคนใจเย็น

---

~อาเธอร์ตัวน้อย ขอบคุณสำหรับอาหารที่แปลกใหม่และอร่อยเหลือเชื่อ คลอว์วินทอดสามเกลอของหลานทำให้ลุงกับชาวบ้านหลายคนเอาแต่พูดถึงไม่หยุด ลุงอยากให้หลานมาหาที่บ้านหน่อย ลุงมีเรื่องอยากพูดเกี่ยวกับงานมหกรรมที่จะจัดขึ้นที่เมืองนอตติงแฮมในสัปดาห์หน้า~

---

“คุณลุงเลวิสอยากคุยกับผมเรื่องงานมหกรรมครับ ท่านพ่อ”

ปีเตอร์หันมาด้วยสีหน้าสนใจ “งานมหกรรมที่เมืองนอตติงแฮมเหรอ ลองไปคุยกับคุณลุงดูหน่อยก็ได้นะ อาเธอร์”

“ครับผม!” เด็กชายตอบรับด้วยน้ำเสียงสดใส

หลังจากมื้อเช้าผ่านไป อาเธอร์ก็สวมเสื้อผ้าผ้าลินินสะอาด กลัดกระดุมคอเรียบร้อย แล้วเดินออกจากบ้านท่ามกลางสายลมยามสายที่พัดกลิ่นดอกมูนเบลซอบอวลอยู่ทั่วหมู่บ้าน เสียงนกเวทตัวเล็ก ๆ ส่งเสียงร้องอยู่บนต้นไม้ระหว่างทาง

บ้านของลุงเลวิสตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน แถบนั้นมีแปลงผักและดอกไม้เรียงราย บางชนิดเป็นพันธุ์เวทที่เรืองแสงเล็กน้อยยามโดนแสงแดด อาเธอร์เคาะประตูไม้เบา ๆ พร้อมเสียงที่เปล่งออกอย่างสุภาพ

“สวัสดีครับ คุณลุงเลวิส ผมอาเธอร์ครับ”

“เข้ามาเลย อาเธอร์” เสียงอบอุ่นตอบกลับมาทันที

ภายในบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดินเปียกอ่อน ๆ เจือกลิ่นใบไม้สดใหม่ที่เพิ่งรดน้ำ กลิ่นนั้นชวนให้รู้สึกผ่อนคลายราวกับกำลังเดินอยู่ในเรือนกระจกยามเช้า ผนังไม้ของบ้านถูกประดับด้วยเถาไม้เลื้อยที่มีดอกเล็ก ๆ สีฟ้าอมเขียวเรืองแสงอยู่ประปราย ยามต้องแสงแดดยามสายก็เหมือนมีหมู่ดาวระยิบอยู่รอบตัว

แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ ส่องกระทบกระถางแก้วที่เรียงรายอยู่บนชั้นไม้เป็นแถว แต่ละกระถางมีต้นกล้าเวทขนาดเล็กสีมรกตสดใส บางต้นมีเส้นใบที่สะท้อนแสงราวกับเส้นเงิน บางต้นมีกลีบดอกโปร่งใสที่เคลื่อนไหวตามอุณหภูมิรอบตัว ราวกับมีชีวิตและอารมณ์ของมันเอง

คุณลุงเลวิสกำลังรดน้ำดอกไม้ด้วยขวดเวทในมือ — ขวดแก้วใสมีรูปร่างคล้ายขลุ่ย เมื่อบีบเบา ๆ มันจะปล่อยละอองน้ำละเอียดออกมาในรูปของหมอกสีเงินจาง ๆ ที่ลอยวนในอากาศเหมือนละอองดาวกำลังร่ายระบำ เสียง "ชิ๊..." ของละอองน้ำผสมกับเสียงพึมพำเบา ๆ ของเวทที่ถูกกระตุ้นให้ทำงาน เป็นจังหวะที่สงบและชวนหลงใหล

อาเธอร์มองเห็นต้นไม้แต่ละกระถางมีป้ายไม้เล็ก ๆ ติดชื่อไว้ เช่น “มูนลีฟ,” “ฮันนี่บลูม,” “เฟิร์นแห่งแสงจันทร์,” และ “ไวท์เบลล่า” — พืชเวทบางชนิดที่อาเธอร์เคยเห็นผ่านตำรา แต่ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน

บางต้นมีหยดน้ำเวทค้างอยู่บนใบ เมื่อต้องแสงแดดก็กลายเป็นประกายเรืองรอง ราวกับอัญมณีเล็ก ๆ ที่มีชีวิต เสียงนกร้องเบา ๆ นอกหน้าต่างคลอไปกับกลิ่นหอมของสมุนไพรแห้งที่แขวนเรียงอยู่เหนือชั้นไม้

อาเธอร์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด รู้สึกได้ถึงพลังเวทบางเบาที่ลอยอยู่ในอากาศ ราวกับบ้านทั้งหลังมีชีวิต เป็นบ้านของผู้ดูแลธรรมชาติอย่างแท้จริง

“อาเธอร์ มาแล้วเหรอหลาน” เสียงคุณลุงเลวิสดังขึ้น พร้อมกับหันมายิ้ม ดวงตาสีเทาอ่อนของชายชราเปล่งประกายอ่อนโยนใต้เงาไม้ “ระวังหน่อยนะ อย่าเหยียบเจ้า เฟิร์นแห่งแสงจันทร์ นั่นเชียว มันกำลังจะออกดอกคืนนี้”

เด็กชายรีบขยับเท้าอย่างระมัดระวัง แล้วก้มลงมองพืชต้นเล็ก ๆ ที่เรืองแสงสีน้ำเงินจาง ๆ บนพื้น ใบของมันสั่นเบา ๆ เหมือนกำลังทักทายผู้มาเยือน

บรรยากาศภายในบ้านอบอุ่นและนิ่งสงบจนเกือบจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตนเอง ทุกสิ่งในบ้านดูมีจิตวิญญาณ — ไม่ว่าจะเป็นไม้ กระถาง หรือแม้แต่หยดน้ำที่กำลังตกลงบนดิน

“เมื่อคืนลุงได้กินคลอว์วินทอดสามเกลอของหลานด้วย อร่อยมากเลยนะ” เขายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็ก

“ขอบคุณครับ เห็นคุณลุงบอกว่าอยากคุยเรื่องงานมหกรรม” อาเธอร์ตอบกลับอย่างสุภาพ

“ใช่ ๆ ลุงอยากถามว่าเป็นไปได้มั้ย ที่หลานจะเอาคลอว์วินทอดสามเกลอไปเปิดบูธขายในงานมหกรรมประจำปี ที่จะจัดขึ้นที่เมืองนอตติงแฮม”

“มันคืองานอะไรเหรอครับ คุณลุง?”