คู่หมั้น

โตเกียว ญี่ปุ่น...

ฉันถูกเขาบังคับขึ้นเครื่องบินส่วนตัวพาบินข้ามประเทศ

นี่น่ะเหรอที่เขาบอกว่าเป็นเซอร์ไพรส์

เขาพาฉันเข้าไปในคฤหาสน์ญี่ปุ่นโบราณที่ใหญ่มาก มีบอดี้การ์ดรายล้อมราวกับในหนัง ทุกคนพูดภาษาญี่ปุ่นที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง แต่ละคนดูเหมือนมาเฟีย แต่ถ้ามาเฟียญี่ปุ่นก็คือ

ยากูซ่า!

ความสงสัยของฉันเริ่มปะติดปะต่อ คลับอาซูร่าเป็นแค่ส่วนเล็กๆของบริษัท อาซูร่า โฮลดิ้งส์ จำกัดมหาชน มีกิจการขยายไปทั่วเอเชียตะวันออก

ทุกคนที่พบอเล็กซ์จะมีท่าทางนอบน้อมราวเคารพเจ้านาย ไม่เว้นแม้แต่เจ้าหน้าที่ที่สนามบิน แถมรถที่มารอรับไม่ใช่แค่หรูหรา แต่มีรถนำขบวนและรถผู้ติดตามอีกเป็นพรวน ราวกับว่าเขาคือบุคคลสำคัญระดับชาติ

เขารวยน่ะรู้แล้ว แต่รวยแค่ไหนกันล่ะถึงทำฉันอึ้งขนาดนี้ได้

แต่เขาจะรวยแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก เพราะปัญหาของฉันคือ ฉันจะหนีเขาไปได้ยังไง

คนไม่เคยออกนอกประเทศ ไม่เคยทำพาสปอร์ต ที่สำคัญ ไม่มีเงิน! นี่ทำฉันมืดแปดด้านไปหมดแล้ว

อีกอย่าง เขาเป็นใครกันแน่ จากสิ่งที่เห็นมาทั้งหมดเขาดูเป็นผู้มีอิทธิพลมาก และในท่ามกลางถิ่นของเขา ถ้าจะบอกว่าเขาคือเจ้าพ่อ ฉันก็คิดว่ามันน่าจะเป็นไปได้ที่เขาจะเป็น

หัวหน้าแก๊งค์ยากูซ่า

ฉันถูกเขาลักพาตัวมาโดยที่ไม่รู้ชะตากรรม คาดเดาอะไรก็ไม่ได้เลยซักอย่าง มีเพียงคนแบบเขาเท่านั้นที่กล้าทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ได้

ความเครียดที่สะสมมาหลายวัน รวมถึงเมื่อมาอยู่ในคฤหาสน์นี่ ฉันก็ถูกเขาขยี้ขยำตามใจจนช้ำไปทั้งตัว ทำให้ไข้กลับนอนซมอีกครั้ง

..........

หลายวันที่ฉันไม่สบาย เขาก็หายหน้าไปเหมือนกัน ไม่มีบอกกล่าวว่าไปไหน ทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว

บ้านช่องใหญ่โตโอ่อ่า แต่เรือนส่วนที่ฉันอยู่มีคนจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้จะเงียบสงบและก็สวยงาม แต่ฉันได้แต่นั่งมองสวนสวยแบบญี่ปุ่นมาหลายวันจนหน้าจะกลายเป็นต้นซากุระแล้ว

ถามว่าเขาไม่อยู่ แล้วทำไมไม่รีบหาทางหนีไปล่ะ

ก็ขอบอกว่า ฉันลองแล้วน่ะสิ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดนะ

หนึ่ง บ้านใหญ่จนฉันเดินหลงทิศหลงทาง จนลำพังแค่จะเดินกลับมาที่เดิมยังงงเลย

สอง ทุกคนที่นี่พูดแต่ภาษาญี่ปุ่น ฉันลองสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษดูแล้ว แต่ไม่มีใครพูดกับฉัน ทุกคนทำเหมือนฉันเป็นคนพิการโดยใช้แต่ภาษามือ กับทำท่าทำทางสื่อสารกับฉันเท่าที่จำเป็นเท่านั้น

สาม ด้านนอกกำแพงเรือนเล็กๆของฉัน มีฝูงบอดี้การ์ดผู้ชายตัวใหญ่ๆหน้าตาโหดเหี้ยมยืนคุมอยู่เต็มไปหมด ต่อให้คนที่นี่จะปล่อยให้ฉันเดินไปไหนก็ได้ในคฤหาสน์นี้ แต่ฉันก็คงไม่สามารถหลบพ้นสายตาของคนมากมายด้านนอก แล้วหนีออกไปได้หรอกนะ

สี่ ข้อนี้สำคัญมาก ฉันไม่มีเงิน ไม่มีอะไรเลย

แต่ฉันไม่ได้ย่อท้อหรอกนะ เพราะตอนนี้ฉันกำลังเล็งไปที่ป้าแม่บ้านที่คอยมาส่งข้าวส่งน้ำให้ทุกวัน

ฉันอยากได้โทรศัพท์ และสังเกตมาซักพักแล้วว่า ป้าแกเก็บไว้ที่กระเป๋ากระโปรงข้างขวา

แต่ถ้าได้โทรศัพท์มา ฉันจะโทรหาใครล่ะ แม่..พี่วิน..หรือตำรวจ?

โทรหาแม่..แล้วยังไงต่อ บอกแม่ว่าโดนจับตัวมาอยู่ที่ญี่ปุ่น แม่ไม่ต้องกังวลนะ รักแม่มากที่สุด จุ๊บ จุ๊บ

โอเค ตัดแม่ออกไปก่อน

โทรหาพี่วิน ..เขาเพิ่งจะถูกอเล็กซ์ยิงจนตัวเป็นรู ป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้วหรือยัง ถ้าเขาฝืนสังขารหนีออกจากโรงพยาบาลมาช่วยฉันแล้วเกิดอาการทรุดหนัก ฉันจะมีหน้าไปบอกพ่อกับแม่ของเขาว่ายังไง

อีกอย่างถ้าเขามาช่วยแล้วถูกยิงอีกรอบ ฉันคงจะทำใจไม่ได้เหมือนกัน

สุดท้ายโทรหาตำรวจ ..จะเป็นตำรวจญี่ปุ่นหรือตำรวจไทยดีล่ะ

ในตอนที่กำลังใช้ความคิดอยู่ริมระเบียงสวน ที่หน้าประตูรั้วก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามา

หรือว่าจะเป็นอเล็กซ์

ฉันมองหาร่างสูงสง่าของเขา แต่ไม่มี คนที่เข้ามาเป็นกลุ่มเล็กๆไม่น่าเกินห้าคน มีผู้หญิงสาม ผู้ชายอีกสอง

ผู้หญิงที่เดินนำหน้ามีรูปร่างเล็กบาง ผมยาวสีดำเป็นเงาถึงกลางหลังดูโดดเด่นกว่าใคร ใบหน้าสวยน่ารักมากคล้ายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบญี่ปุ่น สวมชุดแบรนด์เนมทั้งตัวดูท่าน่าจะเป็นคนสำคัญ เพราะผู้หญิงอีกสองคนที่เดินตามอยู่ข้างหลังมีท่าทางนอบน้อม ส่วนผู้ชายก็น่าจะเป็นบอดี้การ์ดเพราะตัวใหญ่ใส่สูทสีดำกันหมด แถมหน้าตาก็เหี้ยมเกรียมอย่างกับพวกยากูซ่าในหนังไม่มีผิด

ผู้หญิงคนนั้นมองมาที่ฉัน แล้วมีท่าทางดีใจจนรีบพุ่งเข้ามาหา เสียงหวานเล็กๆพูดภาษาญี่ปุ่นใส่ฉันเป็นไฟ จนฉันได้แต่มองตาปริบๆ จนลืมลุกขึ้น

"%\@#&?!:&#$?!"

"ขอโทษค่ะ ลืมไปว่าคุณไม่รู้ภาษาของเรา แนะนำตัวก่อนค่ะ ฉัน มานามิ ค่ะ"

ยัยตุ๊กตาเปลี่ยนเป็นพูดภาษาอังกฤษ ฉันถึงเข้าใจ

ยัยนี่คือ คู่หมั้น ของอเล็กซ์นั่นเอง

เมื่อได้เห็นใกล้ๆ นางดูสวยน่ารักอย่างมาก เป็นคนที่มีบรรยากาศรอบตัวเหมือนฤดูใบไม้ผลิที่สดใส บริสุทธิ์งดงามจับใจ

นางยื่นมือมาให้ฉันอย่างเป็นมิตร ดวงตาใสซื่อดูไม่เหมือนคนร้ายอะไร ปกติแล้วผู้หญิงที่มาเห็นผู้หญิงอีกคนของแฟนตัวเอง ร้อยทั้งร้อย เกลียดขี้หน้ากันทั้งนั้น

หรือว่าแกล้งแอปแบ๊ว?

ฉันยื่นมือออกไปอย่างคนที่มีมารยาท ก็ถูกนางกุมไว้ทั้งสองมือ

"มือคุณนุ่มจังเลย แถมเรียวสวยมากๆ คุณดูสวยกว่าในรูปที่ฉันเคยเห็นอีก สวยสะกดใจจริงๆเลยค่ะ"

ฉันยิ้มอย่างฝืดเฝื่อนไปให้ ก็ได้รับคำชมมาอีกจนทำตัวไม่ถูก

ยัยมานามินี่ มาหาเรื่อง หรือมาตรวจสอบสินค้ากันแน่

"ฉันมาดูว่าคุณต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่า อยู่สบายมั๊ยคะ มีอะไรไม่ชอบบอกได้เลยนะคะ"

บอกได้จริงเหรอ

ฉันคิดแล้วพูดทันทีโดยไม่ต้องแอปทำเป็นคนดี

"ไม่ชอบที่นี่ค่ะ อยากกลับบ้านตอนนี้เลย คุณช่วยฉันได้มั้ยล่ะคะ"

ยัยตุ๊กตาหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมายิ้มใหม่ตามเดิม

"คุณไม่พอใจที่นี่เหรอคะ หรือว่าทะเลาะกับอเล็กซ์"

ฉันดึงมือออก แล้วลุกขึ้นยืนขึงตาใส่นางอย่างโมโห แต่ทันทีที่ยืนก็รู้สึกเสียเซลฟ์ทันที เพราะว่ายัยตุ๊กตาที่ดูตัวเล็กๆ แต่กลับสูงกว่าฉันนิดนึง

เมื่อกี้มองจากไกลๆ เลยดูพลาดไป หรือว่าฉันควรเขย่งขาขึ้นอีกนิดตัวจะได้เท่ากัน

ฉันยืดตัวขึ้นจ้องตากลมๆใสซื่อนั่น แล้วต่อว่าอย่างหมดความอดทน

"คุณมานามิ คุณและคู่หมั้นของคุณรอเข้าคุกได้เลย ฉันจะเอาตำรวจมาลากคอพวกคุณเข้าคุก ข้อหาค้ามนุษย์และกักขังหน่วงเหนี่ยว และก็ลักพาตัว และก็ข่มขืนกระทำชำเรา และก็.."

"ข่มขืนเลยเหรอคะ!"

ยัยตุ๊กตาร้องแล้วยกมือปิดปากสีแดงสดของตัวเอง ท่าทางตกใจสุดๆ

ไปเล่นละครไป๊ ทำท่าตกใจซะเหมือนเชียว ฉันดูแคลนในใจ แต่เมื่อเห็นน้ำตาสีขาวใสหยดลงมาจากหางตาของนาง ฉันก็เริ่มไม่มั่นใจนักว่านี่คือการแสดงหรือเปล่า

หรือว่านางเสียใจที่แฟนตัวเองไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น แต่เป็นไปไม่ได้หรอก นางรู้ว่าแฟนตัวเองทำอะไรอยู่แล้ว ถึงขั้นส่งชุดแบรนด์เนมเตรียมไว้ให้ผู้หญิงอีกคนของแฟนตัวเองได้ แสดงว่านางรู้เรื่องทุกอย่างดี

"ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้เลยว่าอเล็กซ์จะทำ..แบบนั้นกับคุณ"

สตอเบอรี่หรือเปล่า ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

"หึ อย่ามาเสแสร้งเลย เขาจะเอาฉันไว้อุ้มท้องแทนคุณ เห็นฉันเป็นตัวอะไรกัน"

ยัยตุ๊กตาเข้ามารวบมือของฉันไว้อีกครั้ง พลางปล่อยน้ำตาพรั่งพรูลงมาเมื่อได้ยิน แต่น้ำตาที่ไหลออกมาดูเหมือนจะไม่ได้มีความเสียใจขนาดนั้นเลยซักนิด

"อุ้มท้องด้วยเหรอคะ เขาบอกอย่างนั้นเหรอคะ"

ฉันนิ่วหน้าลง ยัยนี่แกล้งทำเป็นไม่รู้ หรือว่าไม่รู้จริงๆ แต่ฉันก็พยักหน้ายืนยันว่าทั้งหมดเป็นความจริง

"โอ้ มาย ก็อดดดด"

ยัยตุ๊กตาร้องเสียงสูงจนหูฉันแทบแตก แล้วนางก็เข้ามารวบตัวฉันไปกอด กอดแน่นมากๆด้วย ปากก็พูดว่า

"ดีจริงๆ ฉันคิดถูกแล้ว ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ"

ยัยบ้านี่ เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะ แล้วมาขอบคุณฉันเรื่องอะไร

"ปล่อยนะ"

ฉันพยายามดันนางออก แต่นางกลับดึงฉันให้นั่งลง ท่าทางดีอกดีใจจนหน้าตาเปล่งประกาย แล้วพูดกับฉันว่า

"ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะดูแลคุณเป็นอย่างดีเลยค่ะ"

"...??"

ฉันว่าแล้ว ว่าคงจะพูดกับนางไม่รู้เรื่องแน่

"ฉันไม่ยอมท้องแทนคุณแน่ ฉันมีแฟนแล้วรู้ไว้ด้วย"

ยัยตุ๊กตามองฉันตาใส แล้วยิ้มอย่างปลอบประโลมใจ

"อย่าเครียดเลยนะคะ อีกหน่อยเขาก็จะกลายเป็นแฟนเก่า อเล็กซ์จะทำให้คุณลืมเขาเองค่ะ"

ยัยนี่!! ไม่หึงไม่หวงแฟนตัวเองเลยเหรอ หรือว่าอยากได้ลูกมากจนไม่สนใจว่าใครจะเป็นยังไง

"คุณอยากมีลูก ก็ให้แฟนตัวเองทำให้สิ หรือถ้าท้องเองไม่ได้ก็มีคนที่เขายอมรับอุ้มบุญให้เยอะแยะ มาทำกับฉันอย่างนี้ทำไม"

ยัยมานามิทำท่าเข้าอกเข้าใจแล้วตอบคำถามที่ทำให้ฉันตกตะลึงว่า

"ฉันไม่ได้อยากมีลูกกับเขา เขาต่างหากที่อยากมีลูกกับคุณ"

"....?"

อะไรนะ พูดอีกทีซิ

ฉันแบล็งค์ไปแล้วเมื่อได้ยิน เขาสองคนเป็นคู่หมั้นกันยังไงแน่

"คุณไม่ได้รักเขา?"

ยัยนั่นพยักหน้ายอมรับง่ายๆเลย

"ใช่คะ ฉันไม่ได้รักเขา และเขาก็ไม่ได้รักฉัน และฉันนี่แหละที่เอารูปของคุณให้เขาดู"

หมายความว่ายังไงนะ?

สายตาแวววาวของยัยตุ๊กตาที่มองมาทั้วทั้งตัวฉัน ดูคล้ายมองเห็นสมบัติล้ำค่าที่เพิ่งพบเจอ มองจนฉันอดขนลุกไปทั้งตัวไม่ได้เลย

"เรื่องราวมันอาจจะอธิบายยาก แต่คุณเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่ฉันเสนอให้กับเขา ทำใจให้สบายนะคะ อเล็กซ์จะดูแลคุณไปตลอดชีวิตเป็นอย่างดี ฉันรับรองค่ะ"

"เธอบอกเอารูปของฉันให้เขา?"

ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ แล้วนางมีรูปของฉันได้ยังไง

ยัยตุ๊กตาพยักหน้ายอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน

"ใช่ค่ะ เป็นเรื่องเหลือเชื่อที่สุดเลยที่คุณทำให้เขาสนใจได้เร็วขนาดนี้ มันอเมซิ่งมากเลยนะคะ"

ใช่ ชีวิตของฉันตอนนี้ มันโครตอเมซิ่งเลย

ฉันอยากจะตบยัยตุ๊กตาตรงหน้าจนมือสั่นไปหมด

ที่แท้ จุดเริ่มต้นความโชคร้ายทั้งหมดของฉัน ก็มาจากรูปใบเดียวที่ยัยนี่เอาให้ให้อเล็กซ์ดู

"อุ๊ย ฉันต้องกลับก่อน แล้วจะมาหาอีกบ่อยๆนะคะ"

ยัยตุ๊กตาลุกขึ้นแล้วยกมือบ๊ายบายฉันอย่างน่ารัก ก่อนจะยกขบวนกลับไปด้วยท่าทางมีความสุขจนล้นตัว

**********