ท้อง

"ไม่ ขอร้องนะคะพี่อเล็กซ์ พรายไม่อยากท้อง พรายกลัว"

นี่เป็นเรื่องที่ฝังใจฉันมาก จนฉันแทบจะเป็นโรคประสาทตาย

ต้องโทษพี่วินที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ครั้งแรกของฉันกับเขา พี่วินก็เอาแต่ข่มขู่ฉันว่า จะทำให้ฉันท้องถ้าฉันคิดจะไปมีคนอื่น เขาจงใจเสร็จในตัวฉันหลายๆครั้งแล้วปล่อยทิ้งแช่ไว้ทั้งคืนไม่พอ ยังคอยพูดสะกดจิตฉันว่า ฉันต้องท้องแน่ๆ

หลังจากนั้นเพราะความวิตกจริตของฉัน ทำให้ประจำเดือนไม่มาตามปกติ ฉันเป็นประสาทอยู่ตั้งครั้งปีที่เมนส์ไม่มา ทุกอาทิตย์ต้องคอยซื้อที่ตรวจการตั้งครรภ์มาตรวจจนหลอนไปหมด

พี่วินก็ได้แต่ลอยตัวอยู่เหนือปัญหา บอกให้ฉันอย่าคิดมาก ฉันไม่ท้องง่ายๆหรอก เพราะเขาซื้อยาคุมฉุกเฉินให้ฉันกินตั้งแต่เช้าอีกวันแล้ว

แต่ฉันกินยาคุมแล้วแพ้ อาเจียนออกมาหมดฉันถึงไม่เชื่อเขา

หลังจากนั้นฉันไม่ยอมให้พี่วินแตะโดนตัวเป็นปีเพราะกลัวจะท้องมาก ฉันเป็นแค่นักศึกษามหาลัย มีความฝันอีกมากมายที่อยากจะทำ ฉันยังไม่อยากมีลูก

จนเขาใช้ทุกวิถีทาง สุดท้ายก็อ้อนวอนขอนอนกับฉันโดยสัญญาว่า ทุกครั้งเขาจะสวมถุงยางป้องกันเป็นอย่างดี ฉันตัดสินใจนานมากกว่าจะยอมให้เขานอนด้วย

เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ฉันสาบานว่า จะไม่ยอมท้องเด็ดขาดจนกลัวการมีลูกไปแล้ว

อเล็กซ์ก้มลงจูบซับหางตาที่มีน้ำตาของฉันอย่างอ่อนโยน ถ้าไม่ติดว่ามีแฟนแล้ว และเขามาจีบฉันดีๆตอนที่ฉันยังโสด หน้าตาท่าทางที่เพอเฟคของเขา บอกเลยว่าฉันไม่มีทางปฏิเสธได้แน่

และเพราะอะไร เหตุผลข้อไหนก็ไม่รู้ที่เขามาเลือกฉัน ผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้ จะหาผู้หญิงที่สวยกว่าคู่ควรกว่าฉัน มันต้องมีแน่นอน

เพราะอะไรต้องเป็นฉันเล่า?

เขาเคยบอกว่า เพราะเขาเลือกฉัน แต่เพราะอะไรล่ะ

เพราะฉันสวย..?

แต่ผู้หญิงที่สวยกว่านี้ก็ยังมี

เพราะอะไรอีก เพราะรักเหรอ..?

ก็ไม่น่าเป็นไปได้ คนอย่างเขามีหัวใจซะที่ไหน ดูจากการกระทำทั้งหมดของเขา ถ้าบอกว่าเพราะแค้นเพราะเกลียดกันจะน่าเชื่อถือซะมากกว่า

แล้วฉันไปทำอะไรให้เขามาก่อนหรือเปล่า เคยไปทำร้ายเขาก็ไม่น่าเป็นไปได้ ผู้ชายอย่างอเล็กซ์ถ้าฉันเคยเจอ ฉันไม่มีทางลืมเขาได้แน่

เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันเอ่ยปากเข้าหาก่อน วันนั้นที่คลับอาซูร่า แม้ฉันจะเมาแต่ก็ยังจำครั้งแรกที่สบตากับเขาได้ หัวใจมันเต้นรัวเร็วอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ในใจมันเรียกร้องว่าต้องคนนี้ ต้องเป็นคนนี้เท่านั้น

ฉันถึงกับยอมควักบัตรเครดิตซื้อเขาจนหมดเนื้อหมดตัว เพราะหน้าตาแบบนี้ของเขายังไงล่ะ

กับพี่วินฉันไม่ได้ชอบเขาตั้งแต่แรกพบ เป็นการดูแลเอาใจใส่อย่างสม่ำเสมอของเขาต่างหาก ที่ทำให้ฉันใจอ่อนยอมตกลงเป็นแฟนกับเขา

เพราะแม่สอนเสมอว่า จะคบใครซักคนให้ดูที่การกระทำไม่ใช่ที่หน้าตา ถ้าเชื่อแม่ตั้งแต่แรก ตอนนี้ก็คงไม่ต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าอยู่อย่างนี้หรอก

"ทำไมคะ ทำไมต้องเป็นพรายด้วย"

ฉันถามเขาเสียงเครือสะอื้น เมื่อเขายังคงค้างตัวตนเอาไว้อย่างเหนียวแน่น

"ทำไมครับ ไม่ดีเหรอที่พี่จะเป็นพ่อเด็ก พี่มีเงิน มีทุกอย่าง ซับพอร์ตพรายได้ทุกเรื่องนะครับ"

เขาคอยกล่อมฉันด้วยความสะดวกสบายที่จะได้รับ แต่ฉันฟังไม่เข้าหัวเลยซักคำ

"พรายไม่เข้าใจ คนอย่างพี่จะหาผู้หญิงที่เต็มใจคงมีเป็นล้าน ทำไมต้องเป็นพราย พรายไม่อยากได้ โฮ..วว"

ฉันปล่อยโฮเสียงดัง ตั้งแต่เมื่อวานที่ถูกเขาขืนใจ จนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยป้องกันเลยซักครั้ง เมื่อลองนับวันไข่ตกที่ฉันท่องจำจนรู้ดี ก็เป็นช่วงเวลานี้พอดีอีกด้วย

หายนะแท้ๆ!

ฉันร้องไห้ แต่เขากลับขำซะอย่างนั้น แล้วก้มลงจูบแก้มฉันวนไปราวหมั่นเขี้ยวนักหนา

นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตายของฉันเลยนะ

อีกอย่าง ฉันมีแฟนแล้ว ฉันจะมาท้องกับคนอื่นไม่ได้

"ปล่อยพรายนะ"

ฉันพยายามผลักเขาออกไป แต่ถูกดึงขึ้นมาจูบเล่นจนปวดปากไปหมดคล้ายเป็นการลงโทษ แล้วเขาก็บอกว่า

"อย่าเยอะนะครับ เพราะความอดทนของพี่มันค่อนข้างต่ำ"

ขู่อีกแล้ว ฉันดูเหมือนหมูในอวยใช่มั้ย เขาเลยจ้องจะเอาเปรียบอยู่ทุกที ฉันกรีดร้องโวยวายไม่ขอทนอีก

"ทำไมต้องเป็นพรายด้วย เราไม่เคยรู้จักกัน จะให้มาตั้งท้องให้ได้ยังไง พี่บ้าหรือเปล่า ปล่อยพรายเดี๋ยวนี้นะ"

คราวนี้เขายอมปล่อยจริงๆ เขาถอดถอนตัวเองออกไปแล้วลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้ากลับมานิ่งเรียบ เสียงที่พูดก็ไร้ความรู้สึก แถมยังพูดทวนประโยคเดิมซ้ำมาอีกครั้งอย่างกดดันกันว่า

"ทำตามที่พี่สั่ง เพราะถ้าดื้อ พี่ก็คงต้องบังคับอยู่ดี พรายไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้นนะครับ"

ฉันลุกขึ้นนั่งกอดตัวเอง น้ำตาหยดลงมาเงียบๆ มองดูเขาที่หยิบเสื้อผ้ามายื่นให้

คนบ้า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แถมยังไร้เหตุผลสิ้นดี

ฉันรับเสื้อผ้าคืนมาแล้วสวมกลับเร็วๆ

"อ้อ อีกเดี๋ยวเราจะเดินทาง พรายขึ้นไปเตรียมตัวเถอะ เปลี่ยนชุดหน่อยก็ดีนะครับ"

เขาสั่งมาปุบปับ ฉันได้แต่มองเขาอย่างว่างเปล่า

"ไปไหนคะ"

ฉันถาม เพราะอยากจะรู้ว่าเขาจะพาฉันไปที่ไหนอีก

แต่สายตาคมเข้มที่มองกลับมา ดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่

"เป็นเซอร์ไพรส์ครับ"

เขาเรียกแม่บ้านคนหนึ่งเข้ามา เพื่อไปช่วยฉันแต่งตัวที่ห้องเดิมด้านบน เลยเป็นโอกาสดีที่ฉันจะได้สืบเรื่องของเขาบ้าง

ฉันอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ชุดที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ เป็นเสื้อหรูแบรนด์เนมที่ยังมีป้ายราคาติดอยู่ ดูก็รู้ว่าแพงหูฉี่ รวมถึงรองเท้าส้นสูงสีครีมแบรนด์ดังของโลก ที่ชาตินี้ฉันคงไม่มีปัญญาซื้อมาใส่ได้แน่

เขาบอกว่าเขามีเงิน พวกมาเฟียนี่ต้องรวยๆกันอยู่แล้วล่ะนะ มีทั้งเงิน ทั้งอำนาจ จนฉันไม่มีทางสู้ได้เลย

ฉันพยายามยิ้มให้กับแม่บ้านที่ดูเข้มงวดเพื่อแสดงความเป็นมิตร เผื่อจะได้หลอกถามอะไรได้บ้าง แต่นางแค่ยกยิ้มตามมารยาทกลับมา แบบยิ้มเหมือนไม่ได้ยิ้ม

หยิ่งชะมัด ฉันนึกในใจ

"ต้องไปที่ไหนหรือคะ"

ฉันแกล้งถามลอยๆ

"มิทราบค่ะ"

แม่บ้านตอบ แล้วผายมือให้ฉันนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง ดูท่านางคงจะแต่งหน้าทำผมให้ด้วย

ฉันนั่งลงแล้วใช้ความคิดมากขึ้น ไม่รู้ว่านึกยังไงฉันก็แกล้งยิงคำถามต่อไป

"แฟนพี่อเล็กซ์บอกคุณแม่บ้านรึเปล่าคะ ว่าให้ดูแลฉันดีๆ เพราะฉันกำลังท้องอยู่"

แม่บ้านชะงักมือที่กำลังหวีผมให้ฉันทันที แล้วก้มหัวลงปรกๆตอบอย่างนอบน้อมว่า

"คุณมานามิคู่หมั้นของคุณอเล็กซ์สั่งไว้แล้วค่ะ ชุดนี้คุณมานามิก็เป็นผู้เลือกให้ด้วยตนเอง เป็นซีซั่นใหม่ล่าสุดเลยนะคะ"

เขามีคู่หมั้น!!

ฉันกำมือแน่นกับสิ่งที่ได้รู้ แถมยัยคู่หมั้นก็รู้เห็นเป็นใจกับเรื่องของฉันจนถึงขั้นไปเลือกเสื้อผ้าให้ด้วยตัวเอง

เขาบอกอยากให้ฉันท้อง ก็คือการอุ้มบุญ ให้ฉันท้องแทนคู่หมั้นตัวเองใช่มั๊ย

ต่ำช้าที่สุด!

ฉันนั่งตัวสั่นด้วยความโกรธ

"เดี๋ยวดิฉันจะไปยกนมอุ่นๆกับแซนวิช มาให้ทานรองท้องก่อนเดินทางนะคะ"

ฉันพยักหน้าให้แม่บ้าน แล้วท่อง พุทโธ พุทโธ เพื่อข่มอารมณ์พลุ่งพล่านของตัวเองลงไป

อย่างน้อยก็ได้รู้ซักทีว่า ที่แท้ ทุกอย่างที่เขาทำมาทั้งหมดเพื่อจะเอาตัวฉันให้มาอุ้มท้องลูกของเขา

หึ..ตอนแรกก็หลอกให้เป็นหนี้ตั้งหลายล้าน ต่อมาก็ให้ฉันเป็นผู้ดูแล สุดท้ายก็คือต้องมีลูกให้กับเขา

เขามันได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง ได้ทั้งตัวฉันไว้เอาเล่น ส่วนเป้าหมายก็คือลูก

ฉันไม่มีทางยอมแน่!!

**********