ตอนที่6 ความสงสัยที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

สกายทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง มือหนากุมศีรษะแน่น ความทรงจำเมื่อคืนพรั่งพรูออกมา ทั้งเสียงครางของเธอที่เรียกชื่อเขาหลุดออกมาจากปากเธอหลายครั้ง

แต่ทว่าตอนนี้ กลับมีเพียงความเงียบ และความสงสัยในหัวของเขา ว่าเธอทิ้งเขาไว้แบบนี้ได้ยังไง หรือเมื่อคืนเธอจะจำไม่ได้ว่าเราสองคนทำอะไรกัน และเพิ่งมารู้สึกตัวตอนตื่น เลยหนีเขาไปแบบนี้

สองเดือนต่อมา

งานแต่งงานของโซลกับใยไหมถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สมฐานะลูกชายบริษัทรับเหมาก่อสร้างใหญ่ติดอันดับของประเทศ ทุกอย่างถูกเนรมิตออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เพื่อนเจ้าสาว อย่างนับหนึ่ง เอวา และใบหม่อน แต่งตัวแต่งหน้าจัดเต็ม ด้วยธีมชุดเพื่อนเจ้าสาว เดรสเกาะอกสีชมพูหวาน ส่วนเพื่อนเจ้าบ่าวก็ไม่น้อยหน้า ทั้งยีนส์ คาเตอร์ สกาย คีริน ตะวัน อยู่ในชุดทักซิโด้แบรนด์ดัง

“มึงมองใครนักหนาไอ้กาย กูเห็นมองอยู่นานแล้ว”ตะวันหันมาถามไถ่เพื่อน เขาสังเกตุเห็นว่าตั้งแต่พิธีหมั้นตอนเช้า จนถึงงานเลี้ยงตอนเย็น สกายเอาแต่มองไปยังกลุ่มเพื่อนเจ้าสาวตลอดเวลา

“มันคงตะลึงที่เห็นเพื่อนเจ้าสาวสวยล่ะมั้ง แต่ว่าก็ว่าเถอะ นับหนึ่งสวยฉิบหายเลยว่ะ แม่ง!!! ไม่คิดว่าจะแต่งแนวหวานแบบนี้แล้วสวยจับใจขนาดนี้"

คีรินเอ่ยออกมาตามภาพที่เห็น ปกติเขาเคยเห็นเวลาเธอลงรูปในโซเชียล จะเป็นคนมีความมั่นใจในเรื่องการแต่งตัวมากพออยู่แล้ว แต่ทว่าไม่ค่อยเห็นแต่งแนวหวาน พอแต่งขึ้นมาก็ดูสวยผิดหูผิดตาขึ้นมาทันที

"มึงจีบดิว่ะ เอาตรง ๆ ช่วงฝึกงานกูเห็นมึงสองคนสนิทกัน กูว่าเหมาะสมกันดีนะ"

"มึงมีเมียแล้ว ไปเสือกอะไรกับเขาว่ะ"

"อ้าว ไอ้เหี้ยนี่ เป็นเหี้ยอะไรของมึงว่ะ แปลกตรงไหนที่กูจะยุให้ไอ้คีรินจีบ มันก็โสด นับหนึ่งก็โสด พอดีกันเป๊ะ"

"เป๊ะ พ่อง!! มึงสิ ถ้าคนมันใช่ มันใช่ไปนานแล้ว"

คีรินหันมามองหน้าสกายแล้วคลี่ยิ้มออกมา พักหลังเพื่อนคนนี้ทำตัวแปลกขึ้นทุกที เมื่อก่อนติดคุยกับสาวยิ่งกว่าอะไร แต่ช่วงนี้ไม่เห็นมันคุยกับใคร เอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์ทุกครั้งที่เจอกัน

"มึงโดนผู้หญิงเทมาเหรอว่ะ อาการเหมือนคนถูกทิ้งนะ"

"เออจริงสิ น้องคนนั้นหายไปไหนแล้ว รู้สึกมึงไม่คุยนานแล้วนี่หว่า หรือว่าถูกเทเหมือนไอ้คีรินว่าจริง ๆ"

"เสือก!!"

สกายเดินหนีเพื่อนออกมาสูบบุหรี่อยู่บริเวณสวนหย่อมของโรงแรม ปกติไม่ใช่คนติดสูบบุหรี่อะไรขนาดนั้น ถ้าให้นับระดับความติดนิโคตินจากเพื่อนในกลุ่ม เขาถือว่าติดน้อยรองจากคีรินเลยก็ว่าได้

เขาจะสูบเฉพาะเวลาไปผับหรือร้านเหล้า หรือเวลามีเรื่องให้คิดเหมือนช่วงนี้ ที่เขาเหมือนกลายเป็นคนติดบุหรี่ไปแล้ว เพราะแทบจะหยิบขึ้นมาจุดสูบตลอดเวลาที่ว่าง

"ขอกูสูบบ้างดิ"

คีรินเดินตามหลังเพื่อนออกมา เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าอาการที่เพื่อนเป็นอยู่ตอนนี้คืออะไรกันแน่

"สูบทำไมว่ะ มึงมีไรให้เครียด"

"มีสิว่ะ"

สกายส่งซองบุหรี่ให้เพื่อน ก่อนจะเป็นคนจุดให้เพื่อนด้วยตัวเอง ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากปากของคีรินทันที

"มึงรู้ไหมว่ากูถูกหลอก"คีรินเอ่ยออกมา ทำให้สกายชะงักไปทันที

"ถูกหลอก? หมายความว่าไงว่ะ"

"ก็ถูกหลอกให้รัก ถูกหลอกให้รอ สุดท้ายที่กูรอมันว่างเปล่า"

"ใครทำมึง กูไม่เคยเห็นมึงคุยกับใครเลยนี่หว่า กูว่ากูอยู่กับมึงตลอดนะ หรือช่วงฝึกงานจบแล้ว"

คีรินส่ายหน้า ก่อนจะสูดนิโคตินเข้าไปเต็มปอด แล้วพ่นควันสีขาวออกมาอีกครั้ง สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ทว่าแววตากลับหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

"มึงจะรู้ได้ไง ในเมื่อมันเป็นความลับ กูเป็นแค่คนในความลับของเขา พอจะออกมาที่แจ้งถึงได้รู้ว่ากูถูกหลอกมาตลอด เขามีผู้ชายที่ชอบอยู่แล้ว"

"เชี่ย!! เจ็บสัด ๆ เลยว่ะ"

"เออเจ็บฉิบหายเลยว่ะ"

"ว่าแต่มึงบอกกูทำไม อยากให้กูปลอบใจมึงเหรอว่ะ"สกายหันมาเลิกคิ้วถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ ถึงจะพอมองออกว่าแววตาของเพื่อนเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน

"ปลอบใจอะไร กูก็แค่บอกให้มึงรู้ ตอนนี้กูยังไม่เคลียร์เรื่องทุกอย่างหรอก กูแค่บังเอิญไปรู้มา แต่ว่าจะเคลียร์หลังจากงานแต่งไอ้โซลนี่แหละ กลัวว่าหากเคลียร์ก่อน กูคงทำใจมางานแต่งมันไม่ไหว"

"หนักขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ"

"หนักสิว่ะ รักเขานะโว้ย!!! รักฉิบหาย"

สกายถอนหายใจออกมา ทำไมพอฟังไปฟังมา เขาถึงได้เอาเรื่องของเพื่อนมาเปรียบเทียบกับเรื่องของตัวเอง รู้สึกแปลกอยู่ในใจเหมือนกัน

"แล้วมึงล่ะ มีอะไรจะบอกกูไหมว่ะ"

"บอกเหี้ยไร อย่าบอกนะว่ามึงเอาความลับของมึงมาแลกเพราะอยากรู้เรื่องของกู"

"น้องคนนั้นไปไหนว่ะ กูเห็นมึงไม่พูดถึงนานแล้ว"

"ไม่รู้ว่ะ เลิกยุ่งไปตั้งแต่ก่อนจะฝึกงานเสร็จ พอคุยไปจริง ๆ กูรู้สึกว่าไม่ใช่ ยิ่งเวลาอยู่ด้วยกัน มันไม่รู้สึกถึงเคมีอะไรเลยว่ะ กูคงไม่ชอบเอาใจใครนาน ๆ"

"ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ การจะเลิกยุ่งกับคน ๆ หนึ่ง ที่กูดูเหมือนมึงจะชอบเขาไม่น้อย ยอมขับรถไปกินข้าวกับน้องเขาถึงมหาลัย ไปรับไปส่งขนาดนั้น พอรู้สึกไม่ใช่ก็เลิกยุ่งง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอว่ะ"

"เออว่ะ ช่วงแรกกูคงปลื้มมั้ง เลยมีพลังทำเรื่องบ้า ๆ พวกนั้น เพราะน้องเขาดูเข้าถึงยาก แต่พอผ่านไปสักพัก เหมือนกูหมดความท้าทาย มันไม่อิน มึงเข้าใจไหมว่ะ"

คีรินส่ายหน้ารัวอีกครั้ง"ไม่เข้าใจ ขนาดนับหนึ่งยังดูออกเลยว่ามึงดูเครซี่น้องเขามากขนาดไหน"

ชื่อที่ออกจากปากของเขา ทำให้แววตาของสกายเปลี่ยนไปทันที คีรินคลี่ยิ้มออกมา ดูเหมือนเขาจะเริ่มมาถูกทางแล้ว คิดไว้ไม่มีผิดว่าระหว่างสองคนนี้ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

หลังจากคืนงานเลี้ยงส่ง นับหนึ่งก็ไม่มาฝึกงานอีกเลย เธอให้เหตุผลกับรุ่นพี่ในแผนกว่าป่วย แต่เขาเห็นอาการของสกายก็ดูไม่ปกติเหมือนกัน มันเอาแต่เหม่อลอย ตอนนั้นเขายังคิดว่ามันคงถูกน้องคนนั้นเท แต่เพิ่งจะมาเข้าใจวันนี้ว่ามันต่างหากที่เป็นฝ่ายเทน้องคนนั้น

“ถ้ากูเคลียร์เรื่องตัวเองจบ มึงคิดว่าไง ถ้ากูจะจีบนับหนึ่ง เหมือนที่ไอ้ตะวันยุ”

“สัด! มึงไปฟังเหี้ยไรมันว่ะ ปากมันก็พูดไปเรื่อย อีกอย่างมึงเพิ่งบอกกูว่าเสียใจ มึงจะทำใจไปจีบผู้หญิงอีกคนได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ”

“แม่ง!! หลักการสัด แต่ฟังดูแล้วขัดหูกูฉิบหาย ฟังดูเหมือนอะไร มึงรู้ไหมว่ะ”คีรินหันหน้าไปยิ้มล้อเลียนคำพูดของเพื่อน“ฟังดูเหมือนมึงไม่อยากให้กูจีบหรือยุ่งกับนับหนึ่งเลยว่ะ ทั้งที่เมื่อก่อนมึงก็ไม่เห็นจะสนใจเธอนี่หว่า”

“…..”

สกายนิ่งไปทันที ก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นมาสูบแก้เก้อ จนถึงตอนนี้ในหัวของเขามันมีแต่คำถามเต็มไปหมด เกิดมาเขาเองก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงแบบนี้เหมือนกัน ถึงจะมีหากินบ้างตามประสาผู้ชาย แต่นั่นมันก็คือข้อตกลงที่มีร่วมกันตั้งแต่แรก แต่กับนับหนึ่งจะเรียกว่าเมาแล้วพลาดเพียงอย่างเดียวคงไม่ได้ เพราะเขามั่นใจว่าเธอรู้ทุกอย่าง แต่ทำไมเธอถึงหนีเขาไป ทำไมถึงทำเหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น

ที่ใช้คำนี้เพราะเขามั่นใจแล้วว่าเธอไม่อยากเจอหน้าเขา พยายามหลบหน้าเขามาตลอดสองเดือนที่ผ่านมา เธอไม่รับโทรศัพท์ ไม่อ่านข้อความที่เขาส่งไปเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในงานแต่งไอ้โซลวันนี้เธอก็หลบหน้าเขาตลอดเวลา เกาะติดกลุ่มเพื่อนของเธอแน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะเดินเข้าไปพูดเรื่องคืนนั้น สายตาของเธอเอาแต่หลบเลี่ยงสายตาของเขาตลอดเวลาที่เขาหันไปมอง