2.ปล้นจูบ (2)

“ใช่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องขึ้นไปทำงานบนเรือกันแล้ว”

เพียงขวัญช่วยเสริมอาทิตยาเพื่อนของตัวเอง

“อ๋อ พายเลยร่วมมือกับซันสินะ มิ้นท์ก็ด้วย”

คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มค้อนขวับ จนทุกคนยิ้มขำเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธจริง

“ก็ไม่รู้ว่าจะได้มาทะเลแบบนี้ด้วยกันอีกเมื่อไรนี่นา”

มินตรายักไหล่พร้อมกับเริ่มกอดตัวเอง

คนที่นอนดูคนอื่นคุยกันลุกขึ้นนั่งเพราะเห็นว่าแต่ละคนหนาวกันแล้ว ดีที่ตรงนี้เป็นหาดของโรงแรมจึงไม่ไกลจากที่พักนัก

“เข้าข้างในกันเถอะ ลมค่อนข้างแรง ถ้าไม่สบายขึ้นมางานอาจจะมีปัญหาได้”

เมื่อเอ่ยถึงงานขึ้นมาใบหน้าของทุกคนก็แปรเปลี่ยนเป็นขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชาริสาเห็นบรรยากาศเปลี่ยนไปจึงเอ่ยขึ้นมาก่อน

“งั้นใครไปถึงห้องก่อนได้อาบน้ำก่อนนะมิ้นท์”

พร้อมกับพูดร่างบางก็พุ่งพรวดนำไปก่อน คนที่เพิ่งรู้ตัวโวยวายลั่น

“ใครจะยอม ไปถึงทีหลังก็จะอาบด้วย คอยดูสิ”

คนบ่นรีบวิ่งปรู๊ดตามไปทันที ปล่อยสามสาวรุ่นพี่เอาไว้ด้านหลัง

“รู้อะไรไหมวี”

อาทิตยาเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่กันเพียงสามคน สองสาวจึงหันมอง

“ฉันละอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมอยู่ๆ เชสเตอร์เมดิเตอร์เรเนียนครูซถึงต้องจ้างเรา”

“เรื่องนี้มันลงล็อกเกินไป แต่คงต้องขึ้นเรือก่อนค่อยคิดกันอีกที”

วิเวียนบอกเบาๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่ทั้งสามเดินตามสองสาวอย่างไม่เร่งรีบ โดยมีหนุ่มๆ แถวนั้นมองตามเป็นตาเดียวทว่าพวกเธอไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

หญิงสาวที่เดินอยู่ตรงกลางแม้จะอยู่ในชุดบิกินี่เต็มตัวมีผ้าบางพริ้วผูกเอวแต่ไม่อาจบดบังหุ่นเย้ายวนชวนให้หนุ่มๆ น้ำลายหกได้ แถมใบหน้ายังงดงามราวกับเฮเลนแห่งทรอยที่แม้แต่ผู้หญิงยังมองตามตาปรอย สองสาวที่ขนาบข้างด้วยชุดบิกินี่สองชิ้นเองก็ไม่ได้น้อยหน้า คนหนึ่งที่คลุมผ้าเนื้อบางห่มตนเองยาวถึงตั้นขาหากก็ยังเห็นหุ่นสวยราวกับนางแบบชุดชั้นในของเอเชียอกอวบอิ่มสมส่วนรับสะโพกกลมกลึง ใบหน้าสวยหวานแต่มีความคมเข้มกว่าคนยุโรป ส่วนสาวอีกคนสวยเฉี่ยว ค่อนข้างสูงโปร่งกว่าทว่าสัดส่วนโค้งเว้ากลับเตะตา เธอผูกผ้าขนหนูไว้ที่เอวบางจึงเห็นกับซิกซ์แพกบนหน้าท้องและผิวแทนสวย

ร่างบางของชาริสาเร่งฝีเท้าอย่างเร็วเพราะรู้ว่าเพื่อนสนิทกำลังตามมาไม่ห่างจนกระทั่งถึงทางโค้งก่อนจะเลี้ยวเข้าประตูซึ่งไม่สามารถมองเห็นคนที่เดินออกมาได้ แต่หญิงสาวลืมคิดเรื่องนั้นแล้วเธอก็ชนเข้าเต็มๆ กับอะไรที่แข็งแต่อุ่นจนตัวเองล้มลงก้นกระแทกพื้น

“โอ๊ย!”

คนตัวเล็กโอดโอยนิดเดียวขณะที่สายตามองเท้าของอีกฝ่ายที่ดูก็รู้ว่าเป็นผู้ชาย จึงรีบลุกขึ้นก้มหน้าก้มตาขอโทษโดยมองแค่อกเขา อย่างน้อยตัวเองก็ผิดที่วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณไม่เป็นอะไรนะคะ”

“ไม่มองแล้วจะรู้เหรอ”

น้ำเสียงหงุดหงิดนั้นยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ จึงจำต้องเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดๆ ไล่ตั้งแต่คางแกร่งไปจนถึงจมูกโด่ง ความรู้สึกคลับคลายคลับคลาแล่นเข้ามากระทั่งสบตาคู่คมแล้วก็ต้องก้มหัวลงทันที

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันระวัง”

หญิงสาวได้แต่ก่นด่าความซวยของตัวเองที่ดันวิ่งมาชนกับเขาเสียได้ เพราะเธอไม่ใช่แขกที่มาพักที่นี่ แต่เป็นคนที่ถูกเขาจ้างมา แม้ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครแต่หากเขาเอาเรื่องขึ้นมาต้องรู้แน่ๆ เธอไม่อยากทำให้เสียงาน

“คุณขอโทษรองเท้าผมเหรอ”

“คะ?”

คำถามนั้นทำให้ชาริสาต้องเงยหน้ามองเขาอีกครั้งอย่างงุนงง ทั้งที่ไม่ค่อยกล้าสู้สายตานัก

“ก็เห็นจ้องมันอยู่ได้”

“ฉันขอโทษค่ะ ฉันผิดเอง”

หญิงสาวพยายามแสดงออกทั้งสีหน้าและแววตาว่าตนเองรู้สึกผิดจริงๆ อีกฝ่ายมองสำรวจมาอย่างอ้อยอิ่งทำให้คนที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นเปียกลู่เนียบเนื้อทั้งตัวนึกอยากปกปิดตัวเองแต่ก็ไม่กล้า

“อือ”

คำตอบรับทื่อๆ ทำเอาเธอเหวอไปเหมือนกัน แต่ก็รีบก้มหน้าพร้อมกับขอบคุณเขาแล้วรีบเลี่ยงหลบไป พยายามเบี่ยงตัวให้ห่างคนตัวโตกว่ามากที่สุด ทว่ายังไม่ทันพ้นร่างสูงแขนเล็กก็ถูกดึงให้หันกลับมา แผ่นหลังถูกโอบแนบชิดความอุ่นแข็งแกร่ง คอเล็กโดนล็อก ทุกอย่างที่มองเห็นพร่ามัวเพราะเกิดขึ้นเร็วมาก รับรู้ว่าใบหน้าคมสันเลื่อนลงมาใกล้จนจมูกชิดจมูกแล้วสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนกับความนุ่มแนบลงมาบนปากของเธอ

ดวงตากลมโตเบิกขึ้นกว้างทันทีด้วยความตกใจ เธอดิ้นพราดแต่มันไม่ได้ผลเลย ร่างกายเหมือนถูกล็อกแน่น เขาไม่ได้แค่แนบชิดแผ่วเบา ปากอุ่นบดเบียดร้อนแรงไล่ชิมปากอิ่มแทบทุกมุมราวกับจะกินเข้าไป ทำเอาคนตัวเล็กเกร็งแข็งทื่อทั้งตัว ตาลอยคว้างไม่สามารถช่วยอะไรตัวเองได้นอกจากกลั้นหายใจ มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติเพราะไม่เคยชินกับการจูบ จนทนไม่ไหวจึงครางฮือประท้วงในลำคอ

เหมือนชายหนุ่มจะรู้ เขาผละออกนิดเดียวให้เธอหายใจหอบอย่างแรง ตาคู่คมจ้องตากลมนิ่งพร้อมกับอุ้มพลิกร่างเล็กดันชิดผนัง นั่นแหละชาริสาจึงดิ้นรนเอาตัวรอดอีกครั้ง

“ปละ...”

เสียงเล็กหายไปเพราะถูกจาบจ้วงด้วยปากอุ่น คราวนี้เขาถือโอกาสรุกล้ำเข้ามารวบรัดลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ คนไม่เคยดิ้นพล่านกว่าเดิม แต่เหมือนยิ่งส่งให้ถูกเอาเปรียบมากขึ้น ทั่วทั้งร่างร้อนเห่อไปหมดเพราะถูกเบียดเข้าหาจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน รู้สึกถึงร่างแกร่งทุกส่วนบนกายของผู้ชายและมันทำให้โลกสวยงามของสาวน้อยพังทลายเป็นเสี่ยงๆ อะไรที่ไม่เคยรู้เห็นมาก่อนนาทีนี้แจ่มชัดในความรู้สึกจนน่ากลัว

เมื่อสำรวจภายในปากอิ่มสีหวานจนถ้วนทั่วแล้วและรู้ว่าอีกฝ่ายหายใจไม่ทันเขาจึงละมาจูบแก้มนุ่ม ซอกคอขาว ถูไถพร้อมครางเบาๆ อย่างถูกอกถูกใจ

“คะ...คุณ...”

หญิงสาวเพิ่งหาเสียงของตัวเองเจอ ทั้งที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักนิด สมองเธอเบลอไปหมด ลืมไปด้วยซ้ำว่าเพื่อนที่ควรจะวิ่งตามเธอเงียบหายไปเลย

“ปละ...ปล่อย เถอะ...ค่ะ”

“อืม...”

รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินแม้เสียงเธอจะพร่าสั่นมากแต่เขายังไม่ยอมถอย แถมยังขยับหัวลงต่ำไปหาหน้าอกหน้าใจของเธออีก ทำให้ตาพร่าๆ ของหญิงสาวมองเห็นภาพที่ปรากฏข้ามไหล่กว้างเขาไป มือบางที่เพิ่งกลับมามีเรี่ยวแรงดันหน้าคมเข้มออก

“ปล่อยฉัน...มีคนมองอยู่นะ”

เธอคิดว่าเขาน่าจะไม่อยากให้ใครเห็น ขนาดเธอเองไม่มีใครรู้จักยังอยากเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนีเมื่อเหลือบไปเห็นว่ามีกลุ่มคนรุ่นป้ามองอยู่

“รู้แล้ว”

“ฮะ?”

ความมึนงงบวกกับความอับอายตีกันวุ่นไปหมด คนพวกนั้นมองมาด้วยแววตาดูแคลน ขยะแขยง แต่ก็ยังมอง แถมคนบ้านี่ก็ไม่ยอมหยุดหรือปล่อยเธออีก ริมฝีปากอุ่นแนบจูบไล่จากซอกคอขึ้นมาจนถึงริมหูทำเอาขนลุกซู่

“ไปต่อในห้องกันนะ”

“อะ...อะไรนะ!”

เขาไม่พูดแต่ผละออกแล้วทำเหมือนจะอุ้มเธอ ทว่าหญิงสาวทั้งดิ้นทั้งผลัก แถมยังลงมือตีไปบนลำตัวกับหน้าเขาวุ่นวายไปหมด

“ไม่ๆ ๆ ๆ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”

เหมือนชายหนุ่มจะรำคาญเพราะเขาทำเสียงหงุดหงิดจิ๊กจั๊กแล้วปล่อยมือจนร่างบางทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

คนตัวโตไม่ได้พยายามช่วยเธอ หญิงสาวจึงลนลานลุกขึ้นหาทางไปทางประตูด้วยแข้งขาที่อ่อนแรง ขณะเหลือบไปด้านหลังอย่างหวาดหวั่นแล้วก็เห็นเขาหันไปตรงทางเดินที่เคยมีบรรดาคุณป้ายืนอยู่ จึงอาศัยกำลังน้อยนิดพาตัวเองไปให้พ้นจากตรงนี้ในตอนที่อีกฝ่ายไม่สังเกต

ชายหนุ่มไม่เห็นแม่เลี้ยงกับบรรดาคุณหญิงคนนายจึงคิดว่าคงเดินไปห้องอาหารกันแล้ว ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างสมใจที่ได้ทำให้แม่เลี้ยงขายหน้าต่อหน้าเพื่อนๆ เพราะฉากโจ๋งครึ่มโล่งแจ้งของเขา แถมยังได้คนถูกใจมาเป็นตัวช่วยซะด้วย...

เมื่อคิดถึงคนตัวเล็กก็หันกลับมาทว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้ว ชายหนุ่มจึงสบถหยาบคายที่เผลอทำลูกแมวน้อยหลุดมือ

=====