บทนำ 2

“ค้นตัวดูสิ” ไทยมุงออกความเห็น ทุกคนต่างเห็นด้วย พลอยขวัญจึงถามเจ้าของร้านว่าสินค้าที่หายไปคืออะไร

        “ฉันวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะ หันหน้ามามันก็หายไปแล้ว แล้วน้องเธอก็เดินจ้ำออกจากร้านฉัน ฉันวิ่งตาม เรียกให้หยุดก็ไม่หยุด มีพิรุธชัดๆ พอฉันจะค้นตัว น้องเธอก็ก้าวร้าวใส่ฉัน”

        จังหวะนั้นมีสายเรียกเข้าพอดี เจ้าของร้านได้ยินเสียงริงโทนก็ปรบมือว่าใช่แล้ว แต่พอหาที่มาของเสียง ปรากฏว่าโทรศัพท์มือถือดังออกมาจากกระเป๋าเอี๊ยมของเจ้าของร้านเอง ทำเอาไทยมุงส่ายหน้าแล้วสลายวง เจ้าของร้านก็พูดแค่ว่าลืม ไม่รู้ว่ามือถืออยู่กับตัวมาตลอด

        “ในเมื่อเข้าใจผิดกันก็ไม่มีอะไรแล้ว พาน้องเธอกลับบ้านไปเหอะ”

        เจ้าของร้านพูดตัดบทแบบนั้น พลอยขวัญจึงยืนขึ้นเต็มความสูง ลูบศีรษะของเด็กชายแล้วกอดจากด้านหลัง เอ่ยยิ้มๆ

        “พี่กล่าวหาในสิ่งที่น้องหนูไม่ได้ทำ พี่ต้องขอโทษน้องชายหนูด้วยค่ะ”

        เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น พลอยขวัญก็จำรายละเอียดไม่ค่อยได้ จำได้แค่ว่าหนุ่มน้อยร้องไห้กระซิก กอดเอวเธอแน่น พลอยขวัญพูดกับเขาสองสามคำแล้วพาไปส่งที่แผงขายของในตลาดซึ่งแม่ค้าเป็นป้าของเด็กชาย ป้าเห็นหลานเดินกินไอติมโคนมากับเด็กสาวหน้าตาน่ารัก แต่งตัวใส่ชุดเครื่องแบบโรงเรียนคุณหนู มือข้างหนึ่งจูงเดินมาด้วยกันสบายๆ แถมคุยกันแจ้วๆ ป้านึกแปลกใจจึงเอ่ยถาม

        “หนูจ๋า หลานป้ามันไปก่อเรื่องอะไรมาหรือเปล่า”

        “เปล่าค่ะ” พลอยขวัญรีบบอก “หนูมาซื้อของที่ตลาดพอดี เลยเดินมาส่งน้องค่ะ”

        “เดี๋ยวเถอะ ไปรบกวนพี่สาวเขาแบบนั้นได้ยังไง”

        “ไม่ได้รบกวนเลยค่ะ หนูอยากกินไอติม แต่มันมีโปร 1 แถม 1 หนูเลยแบ่งให้น้องเขาช่วยกินค่ะ เนอะ” พลอยขวัญขยิบตาให้ เด็กชายก็ก้มหน้างุดๆ ใบหูแดงก่ำและเอาแต่กินไอติมโดยไม่พูดอะไรเลย ป้าก็เลยดุใส่

        “พี่เขาเลี้ยงไอติม ขอบคุณพี่เขาแล้วหรือยัง”

        “ขอบคุณครับ”

        “เอ่อ พ่อเขาเลิกกับแม่เขาไปนานแล้ว ปีก่อนแม่เขาเพิ่งเสีย เด็กคนนี้ย้ายมาอยู่กับป้า ไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่ยิ้ม ไม่คุยกับใครเลย ดีที่รู้จักช่วยป้าวิ่งส่งของในตลาด ถ้าหลานป้าเขาไปรบกวน ป้าก็ขอโทษด้วยนะ”

        พลอยขวัญสบตาเด็กชาย ก่อนจะหยิบทิชชูออกมาเช็ดคราบไอติมเลอะตรงมุมปากให้ “คิดถึงคุณแม่ใช่มั้ยเอ่ย”

        “ครับ”

        “เด็กดี” พลอยขวัญปัดเผ้าผมให้อย่างอ่อนโยน คะเนอายุแล้วน้องน่าจะสิบเอ็ดสิบสอง เป็นช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านวัยไปอีกขั้น หนำซ้ำยังสูญเสียแม่ไปอีก ใบหน้าอ่อนเยาว์ของหนุ่มน้อยจึงดูเงียบๆ ไม่ยิ้มหรือหัวเราะสดใส แววตาออกจะเกินวัยไปด้วยซ้ำ

        “ที่ผ่านมาคงจะเหงามากเลยใช่มั้ย”

        “อือ”

        “ต่อไปนี้ไม่เหงาแล้วนะ เพราะพี่เป็นเพื่อนของน้องแล้ว คุณแม่ที่เสียไปแล้วเคยบอกมั้ยว่าอยากให้น้องมีความสุข มีเพื่อนเยอะๆ ได้เรียนหนังสือให้เก่งๆ แล้วก็ได้ทำงานที่อยากทำ”

        “เคยครับ”

        “แล้วโตขึ้นอยากเป็นอะไรเหรอ”

        “... ไม่รู้ครับ แล้วพี่ล่ะครับ อยากเป็นอะไร”

        “พี่อยากเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ นี่ไง พี่อยากตัดชุดให้ตุ๊กตา ไปๆ มาๆ ก็เลยชอบ อยากตัดชุดสวยๆ เยอะๆ เลย” พลอยขวัญหยิบสมุดวาดภาพของตัวเองออกมาให้ดู เวลาที่ได้คุยเรื่องที่ชอบ แววตาสดใสของเธอก็ยิ่งสวยงาม โดยเฉพาะรอยยิ้มที่ทำให้ใครต่อใครยิ้มตาม “พี่เรียนตัดเย็บเสื้อผ้าจากยูทูป ฝีมือยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อยากให้พี่ลองตัดเสื้อให้มั้ย”

        “อยากครับ”

        พลอยขวัญยิ้ม ล้วงหยิบสายวัดตัวออกมาวัดตัวให้ “เพิ่งจะมีเราเป็นคนแรกเลยนะที่ตอบแบบนี้”  

        “ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นนายแบบ จะได้ใส่ชุดของพี่เยอะๆ”

        “ด้วยความยินดีเลย” พลอยขวัญยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะหัวเราะเมื่อได้ยินคำตอบของหนุ่มน้อย

        “ถ้าจะเป็นนายแบบก็ต้องบุคลิกดี กล้าแสดงออก รู้วิธีโพสท่าทางนำเสนอเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ แล้วถ้าจะโกอินเตอร์ก็ต้องเก่งภาษา” พลอยขวัญจับแก้มเด็กชายแล้วพินิจพิจารณาใกล้ๆ “ว้าว หล่อจัง พี่ว่าพี่เห็นแววในตัวเราแล้วนะ ไหนยิ้มให้ดูหน่อย ยิ้มแล้วหล่อขึ้น 300%”

        “อื้อ!”

        “โอเค พี่จะรอนะสุดหล่อ”

        “อื้อ!!”

        “ถึงจะไม่ชินเพราะเพิ่งย้ายโรงเรียนมา แต่น้องจะหาเพื่อนใหม่ได้แน่ๆ อย่าเพิ่งท้อนะ” พลอยขวัญสอนวิธีหาเพื่อน นั่นคือรอยยิ้มและคาถา ‘ขอเราเล่นด้วยได้มั้ย’ ถ้าลองใช้คาถาวิเศษนี้ รับรองเลยว่าไม่เหงาอีกแน่นอน

        “ตั้งใจเรียนนะหนุ่มหล่อ” เธอต้องกลับแล้วจึงยกมือไหว้คุณป้าก่อนจะโบกมือบ๊ายบายให้ เด็กชายจึงคว้าชายแขนเสื้อพี่สาวคนสวยไว้แล้วถามเสียงอ่อยๆ

        “ผมจะได้เจอพี่อีกมั้ยครับ”

        “แน่นอนสิ เราต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ” พลอยขวัญก้มตัวลงมาพลางลูบศีรษะเด็กชายอย่างเอ็นดู “พี่ชื่อพลอย ถ้าเจอกันคราวหน้าให้เรียกพี่พลอยสุดสวยนะ”

        “ครับพี่พลอยสุดสวย”

        เด็กชายโบกมือให้พลอยขวัญสุดแรง น่าร๊าก!! พลอยขวัญหัวเราะพลางโบกมือตอบ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถซึ่งมีคนขับรออยู่ แต่บังเอิญสมุดวาดรูปของเธอหล่น เด็กชายจึงรีบเก็บแล้ววิ่งไล่ตามรถ แต่รถวิ่งไปไกลเสียแล้ว เขาจึงเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ดุจของล้ำค่าตลอดมา