ตอนที่6

ตอนที่ 6

ธาราไม่ได้กลับบ้านตามที่เด็กสาวบอก เขายิ้มมองเธอซ้อมอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมขยับไปไหน สายตานุ่มนวลแอบมีความสุขเงียบๆ..อย่างน้อยยัยหนูของเขาก็เริ่มรู้ใจตัวเองแล้วเหมือนกัน ^^

ในที่สุดก็ถึงวันที่ต้องขึ้นชกจริงหลังจากที่ซ้อมมาเป็นเดือน ครั้งนี้ธาราขอไปเชียร์สมายล์ด้วย เธอก็ไม่ได้ขัดหรือห้ามอะไรกลับดีใจด้วยซ้ำ

เสียงเชียร์ดังสนั้นทั่วสนามมวยชั่วคราวในงานเทศกาลหมู่บ้าน ผู้คนล้อมรอบเวทีจนแน่นขนัด ธารายืนแอบมองอยู่ริมๆสนาม ใส่เสื้อยืดธรรมดา หมวกแก๊บต่ำๆ สายตาจนจ้องเด็กสาวร่างเล็กในมุมแดงที่อยู่บนเวทีไม่ห่าง

" หมัดซ้าย! " ธาราเผลอออกเสียงเบาๆตามจังหวะ สมายล์ขยับร่างกายรวดเร็ว หลบหมัดอีกฝ่ายแล้วสวนด้วยหมัดขวาเต็มแรง

เสียงเชียร์โห่ร้องดังกระหึ่ม เธอชนะ! ชนะน็อกคู่ต่อสู้ในยกสุดท้าย

ธาราตบมือเสียงดัง ใบหน้าแย้มยิ้มเต็มไปด้วยความสุข เขารู้สึกภูมิใจในตัวสมายล์มากริมฝีปากบางฉีกยิ้มไม่หยุด บรรยายภายในสนามอบอวลไปด้วยความสุข แต่แล้วทุกอย่างก็พลันดับลง...

สมายล์เดินลงมาจากเวที กำลังจะรับเหรียญพร้อมเงินรางวัล เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอย่างกระทันหันพร้อมโชว์เบอร์ที่เด็กสาวคุ้นเคย

สมายล์มองเบอร์ยายด้วยรอยยิ้ม ในใจหวังจะอวดความสำเร็จของตัวเองซะหน่อย แต่พอกดรับกลับเสียงปลายสายกลับไม่ใช้ยาย

" หลานสาวของคุณยายใช้ไหมคับ ยายถถูกรถชน อาการสาหัสตอนนี้กำลังไปส่งโรงพยาบาลแล้วนะ รีบมาด่วนเลยคับ "

เสียงผู้ชายในสายพูดเร่งรีบ น้ำเสียงตื่นตระหนก สมายล์หน้าถอดสีขาวซีด มือเท้าเย็นวูบทันที ร่างกายเด็กสาวเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอรู้สึกวิงเวียนในหัวร่างกายเหมือนจะยืนไม่ไหวจะล้มลงเสียให้ได้

ธาราที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างล่างรู้สึกได้ถึงควาวผิดปกติ เลยรีบกระโดดขึ้นบนเวทีไปหาเด็กสาวทันที

" สมายล์ เป็นอะไรใครโทรมา " ธาราเอ่ยเสียงเข้ม

น้ำใสๆเริ่มไหลลงอาบแก้มขาวเนียนแบบไม่ต้องรอเหตุผล ความรู้สึกจุกในอกถาโถมเข้ามาในคราเดียว สมายล์เงยหน้าที่เปื่อนน้ำตาพลางสะอึกสะอื้น

" ยาย..ยายถูกรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ลุงช่วยพาหนูไปหน่อยหนูหมด..ฮึก..แรงแล้ว " เด็กสาวเอ่ยทั้งน้ำตา น้ำเสียงสะอึกสะอื้น เรียวแรงที่มีก่อนหน้านี้พลันหายสิ้น ขาน้อยๆสั่นจนแทบยืนต่อไม่ไหว สติเริ่มเลื่อนหาย

ธาราไม่ถามอะไรต่ออีก รีบจับมือที่เย็นเฉียบของเด็กสาวจูงเดินออกจากสนาม ไปที่รถที่รถของเขาทันที ทุกคนในสนามต่างก็พากันงงร่วมไปถึงครูมวยของสมายล์ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นไว้มากจนทุกคนจับต้นชนปลายไม่ถูก

ไม่นานนักทั้งคู่ก็ขับรถมาถึงโรงพยาบาล ระหว่างทางสมายล์ออกให้ออกมาไม่หยุดส่วนธาราเองเมื่อเห็นเด็กน้อยของเขาเศร้าก็กังวลใจไม่น้อย

พอเดินเข้าไปถึงหน้าห้องฉุกเฉิน หมอและพยาบาลเดินออกมาพร้อมสีหน้าที่เคร่งเครียด

" ยายหนูเป็นใงบ้างคะหมอ " สามยล์เอ่ยถามเสียงสั่น ธาราจับมือเด็กสาวไว้แน่น

" ยายเสียเลือดมาก หัวใจหยุดเต้นก่อนมาถึงโรงพยาบาล เราทำเต็มที่แล้วคับ "

โลกทั้งไปของสมายล์เหมือนหยุดหมุน น้ำเสียงของหมอยังดังก้องอยู่ในหัววนซ้ำๆอยู่อย่างนั้น เธอทรุดลงนั่งตรงนั้นทันที เธอปล่อยโฮ่ออกมาแบบสุดจะกลั้นไว้ เหมือนหัวใจแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี เธอไม่สนว่าคนที่เดินผ่านไปมาจะมองยังใง ร้องไห้จนตัวสั่น มือน้อยกำหมัดแน่นทุบไปกับพื้นเย็นเฉียบ

ธาราเองก็ช็อกเหมือนกันแต่พอได้สติ เขารีบเข้าไปประคองพลางโอบตัวเด็กสาวมากอดไว้แน่น

" ไม่เป็นไร ร้องออกมาเลยสมายล์ ลุงอยู่นี่นะ ลุงจะอยู่กับหนูไม่ไปไหน " เด็กสาวสะอื้น เสียงขาดห้วง

" หนูเหลือแค่ยายคนเดียว หนูไม่มีใครแล้ว "

ธารากระชับอ้อมกอดแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำแต่ยังยืนหนัดเข้มแข็งเพื่อเธอ

" สมายล์ยังมีลุงนะ จากนี้ไปหนูไม่ต้องสู้คนเดียวแล้ว เข้าใจไหม ต่อให้คนทั้งโลกทิ้งหนูแต่ลุงจะอยู่ตรงนี้ ข้างๆหนูไปตลอด "

สมายล์ร้องไห้จนเหนื่อย มือเล็กๆกำเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนเกาะเชือกเส้นสุดท้ายในชีวิตไว้ ธาราก้มลงมากระซิบเบาๆ ข้างหูเด็กสาว

" จากนี้ไป ลุงจะเป็นทั้งครอบครัว เป็นที่พักพิง เป็นทุกอย่างให้หนูเอง "

สมายล์ร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของธารา เขากอดเธอแน่นและจะไม่มีวันปล่อยมือจากเด็กสาวไปตลอดชีวิต

หลังงานศพผ่านไป บ้านเช่าเล็กที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่ตอนนี้พลันรู้สึกว่าบ้านเงียบงันเกินไป ยายจากไปแล้วเหลือไว้เพียงสมายล์กลับความทรงจำที่แทบจะล้นห้อง