บทที่3

" ยี่หวาหยุดตะโกนได้แล้ว ไม่อายคนบางหรือใง จะโวยวายทำไมที่พวกพี่เขาพูดนะถูกแล้ว เขาต้องปฏิบัติตามกฏซิ แล้วดูดิใส่ชุดนักเรียนอยู่เลย เขาคงจะให้แกเข้าหรอกนะ " สมายล์ด่าเพื่อนไปชุดใหญ่

" แกก็ ฉันอยากเข้าอ่ะ อยากรู้ว่าข้างในมันเป็นยังใง อุสาพาแกมาด้วยเผื่อจะขู่พวกนั้นได้ซะหน่อย " ยี่หวาเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย

" นี้คือเหตุผลจริงๆที่แกช่วยฉันมาสินะ นังตัวดีรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนไม่ชอบมีเรื่องกับใครถึงจะเป็นนักมวยก็เถอะนะ " สมายล์ตวัดหางตามองเพื่อนสาวอย่างเคืองๆ

" เออๆ ขอโทษเดี๋ยวพาไปเลี้ยงข้าวไถ่บาปนะ "

" ไม่เอาด้วยแล้ว ฉันจะกลับบ้านละ ปวดแผลตุบๆเลยเนี้ย ไว้รอบหน้านะ " สมายล์ว่าพลางเอามือลูบแผลตัวเองเบาๆ สงสัยเมื่อกี้ใส่อารมณ์กับยัยเพื่อนตัวดีมากเกินไปหน่อย

" งั้นก็ได้ แต่กว่าจะได้เจอแกอีกก็คงนูนแหละ มหาลัยเปิดพอดี แกยุ่งจะตายมีเวลามาเจอเพื่อนที่ไหนกัน "

" เอาหนา มหาลัยเปิดก็ค่อยมาเจอกัน ไปละนะ "

วันเปิดเทอมวันแรก สมายล์กำลังยืนหมุนตัวอยู่หน้าอาคารเรียนใหม่ อาคารบัญชีที่ใหญ่โตจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลงป่า เด็กสาวมองซ้ายมองขวาหาป้ายห้องเรียนไม่มีใครให้เธอขอความช่วยเหลือได้เลย

" บ้าจริง..ทำไมมหาลัยมันกว้างขนาดนี้เนี้ย " เธอบ่นพึมพำ เหงื่อเริ่มซึมกลางหลัง เธอก้มดูแผนที่ในโทรศัพท์ที่ดูยากยิ่งกว่าแผนที่หาสมบัติ จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง

" สมายล์ หลงทางเหรอ "

เด็กสาวหันขวับทันที และหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปสองวินาที

" ลุง.." เด็กสาวเปล่งเสียงแผ่วเบา

ธาราอยู่ในชุดอาจารย์เต็มยศ เสื้อเชิ้ตเรียบเนี้ยบ ผูกเน็กไท ดูภูมิฐานและเท่กว่าตอนอยู่บ้านซะอีก ปกติเห็นแต่ใส่ยืดกางเกงบอล

" เป็นเรื่องปกติของเด็กเข้าใหม่ แรกๆก็จะมนๆหน่อย " ธารายิ้มมุมปาก แววตามองเธออย่างเอ็นดู " ห้องไหน? "

" คณะบัญชีคะ ห้อง...แต่หนูหาไม่เจอ " เด็กสาวเกาหัวเขินๆ

ธาราพยักหน้าหยิบกาแฟในมืออีกข้างขึ้นมาจิบ แล้วพูดเรียบๆ

" เดินตามมา เดี๋ยวลุงพาไปส่งเองบังเอิญอยู่ตึกเดียวกันพอดี "

จู่ๆหัวใจก็เต้นแรง..มือสั่นน้อยๆตอนถือกระเป๋า เด็กน้อยไม่กล้าเดินข้างๆได้แต่เดินตามหลังต้อยๆ ธาราหันมายิ้มบางๆ แล้วพูดเสียงทุ้ม

" เป็นอะไร เวลาอยู่บ้านไม่เห็นจะขี้อายแบบนี้เลย "

" ก็นั้นมันที่บ้าน แต่นี้มันมหาลัยลูกศิษลุงก็เยอะ เดินข้างๆกันแล้วมันจะดูไม่ค่อยดี " เด็กสาวกระซิบเบาๆ

" ทำไม กลัวคนอื่นจะคิดว่าหนูเป็นเด็กลุงหรอ หึ "

เธอแทบอยากจะเอาหน้าซุกดินเพราะใบหน้าแดงซ่านทันทีที่ได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนั้น อยากวิ่งก็ไม่ได้เพราะไปไม่ถูก ได้แต่ก้าวขาเดินตามเขาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

และวันแรกของรั้วมหาลัยก็ผ่านไปแบบทุลักทุเลนิดหน่อย..แต่ก็ยังมีเรื่องดีๆให้น่าจดจำอยู่นะ

เย็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ธาราเลิกคลาสเร็วกว่าปกติ ขับรถกลับบ้านเร็วกว่าทุกวันเพราะอยากพักผ่อน พอลงจากรถเขาเห็นสมายล์ในชุดเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้น กำลังนั่งล้างกระถางต้นไม้อยู่ตรงหน้าบ้าน

เสียงเพลงเบาๆ ดังออกมาจากโทรศัพท์ของเด็กสาว เธอโยกหัวไปมาช้าๆพลางใช้แปรงขัดกระถางไปด้วย หน้าใสๆ เปื้อนเหงื่อนิดๆ แสงยามเย็นกระทบกับแก้มที่แดงระเรื่อยิ่งทำให้เธอดูน่ารักขึ้นไปอีก

ธารายืนอยู่หน้าประตูบ้านตัวเองนิ่งไปหลายนาที จนไม่รู้ตัวว่าไม่ได้ขยับเลย

" อ้าวลุง...กลับมาเร็วจังวันนี้ " สมายล์เงยหน้าขึ้นยิ้มแฉ่งให้เหมือนทุกครั้ง แค่รอยยิ้มเด็กน้อยแบบนั้น ธาราก็รู้สึกเหมือนโดนต่อยเข้ากลางใจ

" เพราะกลับเร็วเลยได้เจอเด็กขยัน " ธาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่มๆ

" อย่ามาแซวน่าลุง หนูเห็นว่ากระถางมันสกปรกมานานละ วันนี้วางเลยจัดการซะเลย " เด็กสาวลุกขึ้นปัดกางเกง หยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อ พลางเดินมาใกล้รั้ว ชายหนุ่มได้กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่ที่ติดตัวเธอ

" เหนื่อยไหม? ช่วงนี้พวกเราไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ " ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา สบตาเด็กสาวที่แววตาใสซื่อบริสุทธิ์

" นิดหน่อยคะ หนูชินแล้ว แต่พอได้เห็นหน้าลุงก็เหมือนจะหายเหนื่อยเลยนะ " เด็กสาวพูดออกมาแบบไม่ได้คิดอะไร..แต่มันเล่นเอาคนฟังต้องเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

ธารากระแอมเบาๆ ซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนวูบหลังรอยยิ้มนั้น

" ใจเย็นไว้ธารา..เด็กมันไม่รู้ตัวหรอกว่า คำพูดมันทรมานคนได้ " เขาตำหนิตัวเองในใจ แต่ก็ห้ามรอยยิ้มบางๆที่หลุดออกไม่ได้เลยสักนิด

" รีบไปอาบน้ำเถอะ เปื่อนดินหมดแล้ว " ธาราว่าพลางไขกุญแจเข้าบ้าน

" รับทราบค่า ลุงก็พักผ่อนเยอะๆนะ " สมายล์ตะโกนตามหลังด้วยเสียงสดใส

ธาราปิดประตูบ้านลง ถอนหายใจยาวพิงแผงประตู มือหนี่งกำแน่นตรงข้างซ้ายที่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก

" ยัยเด็กบ้า เธอจะรู้บ้างไหมเนี้ย ว่าลุงคนนี้เก็บอาการแทบไม่อยู่แล้วจริงๆ "