บทที่4

หลายอาทิตย์ผ่านไป

เผลอแปปๆ สมายล์ก็ใกล้จะขึ้นปีสองแล้ว เวลานี้มันผ่านไปเร็วจริงๆ

ธารากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในสวนหลังบ้าน หนังสือบนโต๊ะเปิดอยู่ แต่เขาอ่านมันไม่เข้าหัวเลยสักนิด เพราะเสียงหัวเราะของสมายล์ดังลอดรั้วเข้ามาเป็นระยะ

เขาเหลือบมองผ่านต้นไม้ เห็นสมายล์กำลังนั่งคุยกับเพื่อนผู้ชายอยู่ ชีสเรียนถูกวางไว้ข้างๆ ขาก็ยื่นออกไปพลางแกว่งเบาๆ รอยยิ้มสดใสฉายชัดเจนแม้กระทั่งธาราเองก็ยังรู้สึกใจไม่ค่อยดี

เพื่อนชายคนนั้นดูอารมณ์ดี ยิ้มเก่ง คุยอะไรกันสักอย่างที่ทำให้สมายล์ขำคิกๆ แบบที่ธาราเห็นบ่อยๆ เพราะนั้นคือ "รอยยิ้มของสมายล์ที่เขาชอบมากที่สุด "

ชายหนุ่มกัดฟันแน่นโดยไม่รู้ตัว ผ่านไปสักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆ เดินมาจากประตูข้างสวน

" ลุง..ทำอะไรอยู่อ่ะ " เสียงสดใสเรียกขึ้น

" ก็เห็นอยู่ อ่านหนังสือใง " ธาราเอ่ยเสียงเรียบพยายามปั้นหน้าให้ปกติที่สุด

" ของฝากคะ เพื่อนหนูเอาให้เยอะมากเลยเอามาแบ่งลุงด้วย กินคนเดียวไม่หมด "

ธารารับมาโดยไม่พูดอะไร พลางมองใบหน้าขาวๆ ที่ยังยิ้มร่าอยู่ไม่เลิก

" เพื่อนสนิทหรอ " ธาราหลุดพูดออกมาแบบไม่ทันได้คิด

" ก็ประมาณหนึ่งเลยนะคะ เขาเป็นคู่ซ้อมมวยหนูเอง " สมายล์เอ่ยเสียงเรียบพลางกระพริบตาปริบๆ

คำตอบนั้นทำให้ธารารู้สึกจุกในอก เหมือนหายใจไม่ค่อยออก

" ขอออะไรอย่างได้ไหม คราวหลังเก็บรอยยิ้มแบบนี้ไว้ใช้กับคนที่บ้านก็พอได้ไหม ไม่ต้องแจกใครไปทั่ว " ธาราเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งครึม แววตาเจือความหวงชัดเจน

สมายล์ตกใจเล็กน้อย ในสมองก็กำลังประมวลอยู่ ว่าสิ่งที่ธารากำลังจะสื่อมันคืออะไรกันแน่ ใช้สิ่งที่เธอกำลังอยู่ไหม เขากำลัง " หึง " เหรอ ลุงเนี้ยนะจะชอบเด็กน้อยแบบเธอเป็นไปไม่ได้..

" ว่าใง รอคำตอบอยู่นะ " ธาราเอ่ยทักเมื่อเห็นเด็กสาวยืนเหมออยู่นาน

" ได้ คราวหลังหนูจะยิ้มแบบนั้นกับลุง แค่คนเดียวโอเคไหมคะ " ไม่รู้อะไรดลใจให้เด็กสาวตอบออกไปแบบนั้นหรือเธอจะชอบลุงข้างบ้านเข้าแล้วจริงๆ

" ดีมาก จำคำพูดไว้ด้วยละ " ธาราที่ได้ยินแบบนั้นก็ใจฟูทันที

" จริงหนูลืมเลย วันนี้ลุงวางใช้ไหม ยายช่วยไปกินข้าวเย็นด้วยกัน " เด็กสาวรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

" วางเสมอ ตอนเย็นนเจอกันนะ เด็กดื้อ " พูดจบธาราก็ลุกหนีเข้าบ้านไปเลยปล่อยให้เด็กสาวยืนงงอยู่อย่างนั้น

ตกเย็นของวันนั้น

ธาราเดินมาบ้านสมายล์ในมือถือถุงผลไม้กับน้ำสมุนไพรบำรุงสุขภาพมาฝากยายด้วย ยายกำลังนั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด

" มาแล้วเหรอธาราลูก นั่งก่อนๆ สมายล์เอาน้ำมาให้แขกหน่อย " ยายตะโกนเรียกหลานสาวที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ในครัว

" สงสัยจะใส่หูฟังเลยเรียกไม่ได้ยิน อุสาช่วยมากินข้าวด้วยยังมีของฝากติดมือมาอีก ขอบใจนะลูก "

" ไม่เป็นไรคับ ผมขอไปดูสมายล์ก่อนนะคับ สงสัยจะยุ่งเดี๋ยวผมเข้าไปช่วยดีกว่า " ธาราคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะเดินหิ้วถุงผลไม้เข้าไปในครัว

" หึ หนุ่มสาว " ยายคลี่ยิ้มมุมปากอย่างคนรู้ทันและมีประสบการณ์มาก่อน

" มีอะไรให้ช่วยไหม " เสียงทุ้มจากด้านทำให้สมายล์ที่กำลังปล่อยใจไปกับเสียงเพลงในหูสดุงเล็กน้อย

" ลุง! ตกใจหมดดีนะน้ำมันไม่ลวกมือเอา " เด็กสาวว่าพลางกระตุกหางคิ้วเล็กน้อย

" ขวัญอ่อนจริงเด็กน้อย มาเดี๋ยวช่วยทำจะได้เสร็จไว้ๆ " ธาราแซวพลางกลั้วหัวเราะในลำคอ และรีบลงมือทำอาหาร

หลังอาหารมือค่ำแสนอร่อยผ่านไป สมายล์กำลังล้างจานอยู่ในครัว ธารานั่งเงียบอยู่ครู่นึงก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่แววตาแฝงด้วยความจริงจัง

" ยายคับ ผมอยากพูดตรงๆ สมายล์เขาเป็นเด็กดี ขยัน สู้ชีวิต ผมเห็นเธอตั้งแต่มัธยมจนวันนี้ได้เข้าเรียนมหาลัยแล้ว "

ยายเลิกคิ้วสูงเขาไม่ได้พูดแทรกเพียงปล่อยให้ธาราได้พูดต่อ

" ผม..ไม่ได้คิดกับเขาแค่เด็กสาวข้างบ้านแล้วคับยาย ยิ่งเห็นเธอเหนื่อย เห็นเธอเจ็บ เธอทำงานหนัก ผมก็ยิ่งอย่างดูแลสมายล์ อยากจะอยู่ข้างๆเธอ "

ยายพยักหน้าเบาๆ ปากยังไม่ยิ้มแต่แววตาอ่อนลงชัดเจน

ธาราเงยหน้าสบตา " ผมรู้ว่าตัวเองอายุเยอะกว่าเธอหลายปี แต่ผมบริสุทธิ์ใจจริงๆ ผมแค่อยากให้สมายล์มีชีวิตที่ดีขึ้น ผมขออนุญาติยายดูแลเธอไปตลอดชีวิตนะคับ "

ยายหัวเราะเบาๆ " อืม..ยายก็แก่แล้วไม่ขัดหรอก มีคนดูแลสมายล์แทนยายก็หายห่วง ธาราเองก็เป็นคนดีแต่ใจร้อนไปนะลูกเอ๊ย น้องยังไม่ทันจะเรียนจบ ก็มาขอซะแล้ว " ธาราเกาหัวเบาๆอย่างคนเขินแต่ไม่ถอย

" ยายก็รู้ผมพูดคำไหนคำนั้น ผมไม่ยอมให้เขาเหนื่อยไปตลอดชีวิตหรอกคับ "

ยายหัวเราะเต็มเสียง พลางหยิบผลขึ้นมากินและตบแขนธาราเบาๆ

" เอาเถอะๆ ความจริงฉันเองสังเกตมาสักพักแล้วละ หลานตัวแสบของยายของเหมือนกับธารานั้นแหละแค่ยังไม่รู้ตัว แววตามันหลอกกันไม่ได้ ยายแค่หวังว่าถ้าจะรักก็ขอให้รักไปตลอดนะลูก "

ธาราจับมือยายขึ้นมากุมไว้แน่น " ครับยาย ผมสัญญา "

ธารารู้สึกโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของยาย ถึงแม้สมายล์จะยังไม่รู้ก็เถอะ แต่เขาก็จะรอวันที่เด็กสาวนั้นเรียนจบ แล้วจะไม่ยอมปล่อยมือจากเธอไปอีกเลย