ตอนที่7

ตอนที่7

หลายวันมานี้สมายล์ไม่แม้แต่จะแตะนวม ไม่ไปมหาลัยหรือแม้อ่านหนังสือ เธอเพียงนั่งเงียบๆ ในบ้านที่กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่า แต่กระนั้นเด็กสาวก็ไม่ได้เผชิญกับความเศร้าเพียงลำพัง ยังมีธาราที่ค่อยห่วงเธออยู่เสมอ

ทุกเช้าธาราจะมาถามไถ่ ทำอาหารเช้ามาวางไว้ให้หน้าบ้าน เพราะสมายล์ไม่ยอมเปิดประตู ยามค่ำคืนจะมีแสงไฟจากบ้านข้างๆ เปิดรอเธอจนดึกและจะมีข้อความสั้นๆ เด้งมาในโทรศัพท์

" วันนี้ต้องกินข้าวเยอะๆนะ "

" คิดถึงยายก็ร้องไห้ได้ แต่ห้ามอดข้าวหรือทำร้ายตัวเองนะ ลุงไม่อนุญาติ "

" หนูไม่ได้อยู่บนนี้โลกนี้คนเดียวจำไว้นะ "

เด็กสาวไม่ได้ตอบกลับ แต่อ่านทุกข้อความ

เย็นวันนั้นฝนตกหนักมาก เสียงเคาะประตูดังขึ้น สมายล์เดินออกมาเห็นธารายืนถือถุงกับข้าวอยู่หน้าประตู เขาใส่เสื้อกันฝนแต่ละอองจากน้ำฝนก็ทำให้เขาเปียกอยู่ดี

" ลุงมาทำไม เปียกหมดแล้ว " เด็กสาวเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

" หลายวันแล้วนะที่หนูไม่ยอมออกมาเจอหน้าใครเลย " เสียงของธาราไม่ได้ดุ แต่แน่นิ่งจนเธอใจสั่น

" ลุงไม่ยอมให้หนูหมกตัวแบบนี้อีกแล้วนะ เก็บของเสื้อผ้า ไปนั่งกินข้าวที่บ้านลุง พรุ่งนนี้ไปมหาลัยพร้อมกัน ห้ามปฏิเสธนะเข้าใจไหม "

ความอดทนครั้งสุดท้ายของธาราสิ้นสุดลง เมื่อเห็นสภาพของสมายล์ เด็กสาวที่เคยแข็งแรง ร่าเริงสดใส ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ตอนเธอทั้งซูบผอม ใต้ตาดำคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอน ใบหน้างามเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ดูมนหมองไม่มีชีวิตชีวา ถ้าเธอไม่ขอเขาว่าอยากจะอยู่คนเดียวกับตัวเองสักพัก ธาราคงพาเธอไปอยู่ตั้งแต่หลังงานศพยายแล้ว

" หนู... " เด็กสาวทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่สุดท้ายก็เงียบไป สมายล์กัดริมฝีปาก กลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอทั้งเหนื่อย เหงา สับสนจนแทบยืนไม่ไหว แต่สัมผัสจากมือใหญ่ๆที่วางบนหัวเธอเบาๆ กลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบในใจ

ธาราไม่รีรอคำตอบจากเด็กสาว เขาเดินเข้ามาหยิบกระเป๋าใส่เสื้อผ้าของเธอด้วยตัวเอง จัดแจงความเรียบร้อยทุกอย่างพร้อมทั้งปิดประตุบ้าน แล้วจูงมือพาเด็กสาวกลับเข้าบ้านตัวเอง

ธาราบังคับให้เธอกินข้าว เพราะร่างกายเธออ่อนแอเกินไปแล้ว มือนั้นสมายล์กินข้าวได้มากสุดในรอบหลายวัน รอยยิ้มเล็กๆเริ่มกลับมาแม้จะยังแอบเศร้าซึมอยู่ก็ตาม

ก่อนเข้านอนคืนนี้ ธาราเดินมาส่งเด็กสาวตรงหน้าห้องที่เขาเตรียมไว้

" ถึงยายจะไม่อยู่แล้ว แต่ยังมีคนที่รอให้หนูกลับมาสดใสอีกครั้งนะ เข้าใจไหมเด็กดี " ธาราพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและนุ่มนวล

" คะหนูจะพยายามกลับมายิ้มไว้ๆ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ " สมายล์เอ่ยพลางน้ำตาคลอ

" ถ้าไม่มีลุงหนูคงเคว้งคว้างกว่านี้ ขอบคุณจริงๆ "

สมายล์ไม่มีคำพูดไหนจะเอ่ยได้มากกว่านี้แล้ว เธอซาบซึ่งในน้ำใจของธารามาก มันยากที่จะสามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ อย่างน้อยเธอก็ได้รับรู้ว่าเขาห่วงใยมากขนาดไหน

" ไม่ต้องขอบคุณแล้ว แค่หนูยิ้มนั้นก็ถือเป็นรางวัลสำหรับลุงคนนี้แล้ว " ธารายกมือขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆ สมายล์คลี่ยิ้มบางๆให้เขาก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันไปพักผ่อน

หลังผ่านเหตุการณ์ที่แสนยากลำบากไปแล้ว สมายล์กลับมาเรียนตามปกติ อาจจะยังไม่สดใสเหมือนเดิม แต่เริ่มมีรอยยิ้มมากขึ้น และคนที่ค่อยขับรถมาส่งเธอทุกวันก็คงหนีไม่พ้น " ธารา "

หลังจากเลิกเรียนสมายล์กำลังนั่งทำรายงานอยู่หน้าตึกบัญชี ธาราเดินถือกาแฟเย็นกับขนมปังมาวางตรงหน้าเด็กสาว

" กินนี่ก่อน แล้วค่อยลุยต่อ "

สมายล์เงยหน้าขึ้น แววตาไหววูบแต่สุดท้ายก็รับมากินเงียบๆ ธารานั่งลงตรงข้าม สายตาเขาอบอุ่นจนเธอรู้สึกหัวใจสั่นไหว

" รู้ไหมช่วงนี้สมายล์เก่งขึ้นมากเลยนะ เข็มแข็งแถมยังกลับมาตั้งใจเรียนอีกด้วย "

สมายล์ก้มหน้ายิ้มบางๆ " ก็หนูอยากให้ยายภูมิใจ มองลงมาจาฟ้าแบบไม่ต้องมีห่วงอะไร " เด็กสาวเอ่ยยิ้มๆ

" ลุงเองก็ภูมิใจในตัวหนูนะ " เขายิ้มจางๆ ดวงตาอ่อนโยนกว่าเคย สมายล์ใจเต้นแรง รีบก้มหน้าหหลบสายตา เสียงในหัวตีกันยุ่งเหยิง ธาราหัวเราะเบาๆ โน้มตัวไปลูบผมเธอเบาๆ เหมือนเดิมแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งมากกว่าที่เคย

เวลาผ่านไปหลายเดือน สมายล์เข้มแข็งขึ้นมาก หลังจากตั้งสติได้ เธอตัดสินใจกลับไปดูกล้องวงจรปิดแถวย่านที่ยายถูกรถชนอีกครั้ง พร้อมติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ช่วยดูแลคดีและเป็นเพื่อนสนิทของธารา

ไม่นานหนักฐานเริ่มชัดขึ้น สิ่งที่เห็นไม่ใช้แค่อุบัติเหตุทั่วไป แต่คือการ " จงใจชนแล้วหนี "

สมายล์หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นคลิป รถคันนั้นหรูหราสสะดุดตาเกินกว่าที่จะเป็นรถคนธรรมดา แถมภาพคนขับยังมองเห็นได้เลือนราง แต่เมื่อเจ้าหน้าที่สืบทะเบียนรถ เธอก็ได้รับคำตอบที่ทำให้มือเย็นวาบ

ตำรวจเอ่ยเสียงเรียบ

" เจ้าของรถคือคุณณิชา ลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ในตัวเมืองคับ แถมยังเป็น...แฟนเก่าของธารา "

สมายล์เหมือนโลกหยุดหมุน หูอื้อไปชั่วครู่ ใบหน้าซีดเผือดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

" คดีนี้ค่อนข้างลำบากหน่อย เธอมีเส้นสายและครอบครัวมีอิทธิพลในพื่นที่ เราไม่สามารถออกหมายจับได้ ถ้าไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าเป็นการจงใจชน ซึ่งคลิปจากกล้องมีบางช่วงภาพหายไป น่าจะเป็นฝีมือของนิชา "