บทที่2

" เป็นใงชนะมั้ย ได้แผลกลับมาอีกแล้ว " ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นพลางยกมือขึ้นมายี้ผมเด็กสาวเบาๆ

" ชนะสิระดับนี้แล้ว ถึงจะมีแผลบ้างก็คุ้มอยู่นะ " สมายล์คลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเด็กสาวทำลุงข้างๆใจสั่น

" งั้นเดี๋ยวลุงเลี้ยงข้าวเอง ให้รางวัลเด็กเก่ง "

" ก็ดีเหมือนกันกลับบ้านไปคงได้กินเหงาๆคนเดียว ยายคงหลับแล้วดึกขนาดนี้ แต่หนูขอเพิ่มรางวัลอีกอย่างได้มั้ย " เด็กสาวหันไปส่งสายตาปิ๊งๆให้ชายหนุ่ม มีหรออ้อนขนาดนี้หัวใจลุงจะไม่หวั่นไหว

" ได้ ว่ามาสิจะเอาอะไร "

" ทำอาหารให้กินหน่อย หนูอยากกินฝีมือลุงอีก "

ลุงธาราหันมายิ้มให้เด็กสาว ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่เขาถึงได้เอ็นดูสมายล์ขนาดนี้

" หึ ติดใจละสิ จะกินตอนไหนก็บอกจะทำให้ "

" พรุ่งนี้เช้าเลย หนูจะได้ใส่ปิ่นโตไปกินที่โรงเรียนด้วย ลุกมาทำเองคงไม่ไหว " เด็กสาวเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ภายใต้รอยยิ้มสดใสของเด็กสาวนั้น มีความเหนื่อยล้าและความพยายามซ่อนอยู่ มันทำให้ธารารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้น ขนาดเด็กอย่างสมายล์ยังสู้เพื่อให้มีชีวิตรอดบนโลกนี้ เขาเองก็ต้องพยายามให้มากเหมือนกัน..

เช้าวันใหม่

เด็กสาวตื่นนอนมาด้วยสภาพร่างกายที่อิดโรย ตามตัวมีรอยช่ำเขียวเต็มไปหมด แต่เธอต้องลากสักขารไปโรงเรียน เพราะวันนี้สอบวันสุดท้าย ผ่านวันนี้ไปเธอจะจบ ม.6 โดยสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้เธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้วกำลังเดินไปบ้านลุงไม้ เธอเดินเข้าออกบ้านลุงจนเหมือนเป็นบ้านตัวเองอีกหลังแล้ว

" ลุง ทำอาหารเสร็จรึยัง " เสียงใสๆเล็กๆของสมายล์กำลังเรียกคนที่อยู่ในครัวให้รู้ตัว

" เสร็จแล้ว นั่งรอที่โต๊ะกินข้าวก่อนเดี๋ยวออกไป "

ชายหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับถือจานอาหารมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับปิ่นโตใบเล็กที่เด็กสาวสั่งไว้

" ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช้มั้ย กินก่อนเดี๋ยวไม่มีแรงทำข้อสอบ " ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆเด็กสาวพลางเลื่อนจานข้าวมาใกล้ๆ

" ขอบคุณคะ ว่าแต่ลุงรู้ได้ไงว่าหนูมีสอบวันนี้ ยังไม่ได้บอกเลยนะ " เด็กสาวทำหน้าสงสัยพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก

" ยายบอกเมื่อคืนตั้งใจทำข้อสอบให้ดีละ ว่าแต่ยังเจ็บแผลอยู่มั้ย " ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาแตะที่หางคิ้วเด็กสาวด้วยความเบามือ

" แผล!! จริงด้วยมัวแต่รีบเลยลืมล้างแผลเช้านี้ซะงั้น " เด็กสาวทำท่าตกใจพลางผุดจะลุกจากเก้าอี้แต่ชายหนุ่มกดไหล่เธอให้นั่งลงไปแบบเดิม

" ไม่ต้อง ขี้ลืมจริงๆเลยนั่งรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวไปเอากล่องยาก่อน " ชายหนุ่มสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไรพลางลุกออกจากโต๊ะไป

" ดุจริงๆ " เด็กสาวเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

ชายหนุ่มเดินกลับมาพร้อมกล่องยา เขาใช้น้ำเกลือล้างแผลตามด้วยใช้สำลีชุบเบตาดีน ชามหนุ่มทำทุกอย่างแบบเบามือ

" อืออ ลุงหนูแสบ " เด็กสาวร้องโอดครวญด้วยความเจ็บ

" คราวหลังก็ถนอมร่างกายตัวเองหน่อยสิ หัดห่วงตัวเองซะบ้าง " ชายหนุ่มว่าพลางเป่าแผลให้เด็กสาวเบาๆ ลมร้อนจากปากของชายหนุ่มทำให้ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของเด็กสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ

" รู้แล้วว เสร็จรึยังหนูจะสายแล้วนะ ลุงก็จะไปทำงานสายด้วย เป็นถึงอาจารย์ไปสายไม่ดีนะ " สมายล์รีบเปลี่ยนเรื่องเพราะเธอรู้สึกเริ่มทำตัวไม่ถูก ใบหน้าขาวๆก็เริ่มเปลี่ยนสี

" เสร็จแล้ว แต่ทำไมถึงหน้าแดงไม่สบายด้วยหรอ "

" เปล่า หนูไปเรียนละนะ " เด็กสาวรีบลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วพลางหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงเข้มๆของชายหนุ่ม

" เดี๋ยวก่อน เอายานี้ไปทาด้วย รอยช่ำจะได้หาย "

เด็กสาวรีบรับมาแล้ววิ่งออกจากบ้านไปแบบไม่หันมองคนข้างหลังสักนิดเลย ชายหนุ่มได้แต่งงกับท่าทีแปลกๆของเด็กสาว เขาอดหัวเราะออกมาน้อยๆกับความไร้เดียงสาของเธอ จู่ๆ หัวใจของชายหนุ่มก็เต้นแรงแบบควบคุมไม่อยู่ หรือว่าเธอจะไม่ใช้แค่ ' เด็กสาวข้างบ้าน ' อีกต่อไป

โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง..

" สอบเสร็จซะที สมายล์ไปฉลองแก้เครียดกันเถอะ ผ่อนคลายกันหน่อย " ยี่หวาเพื่อนสาวของเธอพูดขึ้นหลังเดินออกจากห้องสอบมา

" ก็ดีเหมือนกัน วันนี้ไม่มีงานต้องทำต่อพอดี " สมายล์พูดด้วยสีหน้าราบเรียบ

สองสาวไม่รอช้ารีบกดเรียกแท็กซี่และตรงดิ่งไปที่ร้านทันที ในตอนแรกสมายล์คิดว่ายี่หวาจะไปนั่งแบบร้านอาหารชิลๆเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าจะเป็นร้านผับบาร์แบบนี้ ซึ่งทั้งคู่ยังอายุไม่ถึงที่จะเข้าสถานบรรเทิงแบบนี้ ตอนนี้ยัยยี่หวาก็กำลังทะเลาะกับการ์ดหน้าผับอยู่อย่างดุเดือด ( ฉันควรทำใงต่อดี )

" โห้ยพี่ แค่นี้ลดหย่อนกันหน่อยไม่ได้เหรอน๊า ถือว่าเห็นแก่เด็กตาดำๆ อีกอย่างไม่กี่เดือนหนูก็จะอายุครบ 19 แล้วนะ " ยี่หวาพยายามงัดทุกสกิลมาต่อรอง

" ไม่ได้จริงๆคับ ถึง 20 แล้วค่อยมาใหม่นะ รีบกลับบ้านเถอะพ่อแม่เป็นห่วงแล้ว " พี่การ์ดพยายามพูดแบบใจเย็นสุดๆกับเธอ

" เฮ้ยแค่นี้ก็ไม่ได้ เดี๋ยวให้เพื่อนจัดการซะเลยนิ เพื่อนหนูเป็นนักมวยนะ หมัดหนักด้วยต่อยพวกพี่สลบเลยนะ " ยี่หวายังไม่ยอมแพ้แถมคราวนี้ยังเอาสมายล์ไปขู่ซะด้วย

" พอเลยยัยยี่หวา ไม่ต้องลากฉันไปขู่ด้วยเลย ถึงจะเป็นนักมวยแต่ฉันก็มีจรรยาบรรนะ อีกอย่างฉันไม่ได้สู้คนเก่งขนาดนั้นหรอกนะ กลับบ้านได้แล้ว " สมายล์กระซิบข้างหูเพื่อนสาว

" ขอโทษด้วยนะคะ เพื่อนหนูมันพูดจาเลอะเทอะ พี่อย่าไปถือสาอะไรมันเลยนะ " สมายล์เอ่ยพลางก้มหัวลงเล็กน้อย เธอรีบลากเพื่อนตัวดีออกจากร้านอย่างเร็ว แต่ปากยัยยี่หวาก็ยังไม่หยุดตะโกนด่าเขา(เหนื่อยใจกับเพื่อนคนนี้จริง)