บทที่ 3

หลังออกจากโรงพยาบาล ในห้องเรียนก็มีการจัดงานเลี้ยงฉลองเรียนจบ ลั่วเซิงไม่ได้อยากไปเลยตั้งแต่แรก แต่ก็ทนการรบเร้าจากเพื่อนสนิทไม่ไหว

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องวีไอพี เธอก็เห็นเจียงซื่อกับซูม่านนั่งตัวติดกันเป็นตังเม ซูม่านกำลังป้อนผลไม้ให้เขาด้วยรอยยิ้ม และเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

พอเพื่อนร่วมชั้นเห็นลั่วเซิงก็พากันทำตัวไม่ถูก ก่อนจะกรูเข้ามาล้อมรอบตัวเธอแล้วกระซิบถาม “ลั่วเซิง เกิดอะไรขึ้น? เธอกับเจียงซื่อ...ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?”

ลั่วเซิงส่ายหน้าอย่างใจเย็น น้ำเสียงไม่ดังนักแต่ก็ชัดเจนพอ “ไม่ได้ทะเลาะหรอก เราเลิกกันแล้วต่างหาก”

“ว่าไงนะ? เลิกกันเหรอ?!” ทุกคนตกตะลึง “ทำไมล่ะ? เจียงซื่อดีกับเธอจะตายไป!”

“ใช่ ๆ มัธยมปลายปีสาม ที่เธอป่วย เขาแทบจะวางมวยกับครูประจำชั้นอยู่แล้วเพื่อขอลาหยุดยาวให้เธอ!”

“แล้วก็อีกอย่าง ทุกเทศกาล เซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ให้เธอทำเอาพวกเราอิจฉาตาร้อนกันสุด ๆ!”

“พวกเธอเป็นคู่ที่พวกเราลงความเห็นกันเลยนะว่าจะคบกันตั้งแต่ชุดนักเรียนไปจนถึงชุดแต่งงาน ทำไมพอจะเรียนจบกลับเลิกกันซะล่ะ?”

เมื่อได้ฟังพวกเขาพรรณนาถึงความดีในอดีตของเจียงซื่อ หัวใจของลั่วเซิงก็เหมือนถูกแช่อยู่ในน้ำกรด ทั้งจุกและปวดหนึบไปหมด

ใช่สิ เขาเคยดีกับเธอมาก ดีเสียจนทำให้เธอคิดว่าชีวิตนี้คงต้องเป็นเขาเท่านั้นแล้ว

แต่ก็เพราะเคยดีมากขนาดนั้นเอง ความเย็นชาและความลำเอียงในเวลาต่อมาถึงได้ดูโหดร้ายเป็นพิเศษ

เธอเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “เข้ากันไม่ได้ก็แยกย้ายกันไป ไม่มีใครขาดใครไม่ได้หรอก อีกอย่าง”

สายตาของเธอกวาดมองไปทางเจียงซื่อที่กำลังรินเครื่องดื่มให้ซูม่านอยู่ไม่ไกล “ตอนนี้เขากับเธอ ก็ดูเข้ากันได้ดีไม่ใช่เหรอ?”

เจียงซื่อได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี เขาขมวดคิ้วมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

ตลอดทั้งคืนหลังจากนั้น เขาทำตัวเหมือนจงใจประชดประชัน ด้วยการเอาอกเอาใจซูม่านมากยิ่งขึ้น ดูแลเทคแคร์ทุกกระเบียดนิ้ว ชนิดที่แทบจะไม่ห่างกายเลยสักก้าว

เขาคิดว่าจะได้เห็นลั่วเซิงหึงหวง โกรธเคือง หรือกระทั่งอดใจไม่ไหวจนต้องเดินเข้ามาขัดจังหวะพวกเขาเหมือนเมื่อก่อน

แต่เธอกลับไม่ทำเช่นนั้น

เธอเพียงแค่นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงมุมห้อง นาน ๆ ทีก็จะคุยกับคนข้าง ๆ บ้างสองสามประโยค แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ราวกับว่าเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยจริง ๆ

การถูกเมินเฉยอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ กลับทำให้เจียงซื่อรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาอยากจะเดินเข้าไปหาเธอโดยสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกซูม่านที่อยู่ข้าง ๆ คว้าแขนเอาไว้เสียก่อน

ซูม่านเขย่งปลายเท้ากระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเขา ฝีเท้าของเจียงซื่อชะงักงัน หัวคิ้วขมวดมุ่น และท้ายที่สุดก็ยอมนั่งลงที่เดิม

ไม่นานนัก ก็มีคนเสนอให้เล่นเกมพูดความจริงหรือรับคำท้า

ผ่านไปไม่กี่ตา ซูม่านก็แพ้ บทลงโทษที่จับฉลากได้คือ ต้องจูบกับผู้ชายที่ตัวสูงที่สุดในงานเป็นเวลาสามนาที

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เจียงซื่อในชั่วพริบตา

พวงแก้มของซูม่านขึ้นสีแดงระเรื่อ ทว่าแววตากลับแฝงไปด้วยความท้าทาย เธอเดินตรงเข้าไปหาเจียงซื่อ

เพื่อนร่วมชั้นทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึก อดไม่ได้ที่จะซุบซิบกัน “นี่มัน...จะดีเหรอ? ลั่วเซิงก็ยังอยู่ตรงนี้นะ...”

แต่ซูม่านกลับจงใจปรายตามองลั่วเซิงที่อยู่ตรงมุมห้อง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ลั่วเซิง เธอกับเจียงซื่อก็เลิกกันแล้ว ถ้าฉันจะเล่นเกมแล้วจูบกับเขา เธอคงไม่ถือสาใช่ไหม?”

เพื่อนสนิทของเธอรีบพูดเสริมทัพอยู่ข้าง ๆ ทันที “นั่นสิ ก็เป็นแค่แฟนเก่าแล้ว จะเอาสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้เจียงซื่อจูบกับใครล่ะ?”

ชั่วขณะนั้น สายตาทุกคู่ต่างสาดส่องไปที่ลั่วเซิงราวกับสปอตไลต์ รวมไปถึงสายตาของเจียงซื่อด้วย

นัยน์ตาของเขาล้ำลึก แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ยากจะอธิบาย คล้ายกับกำลังรอคอยปฏิกิริยาจากเธอ

ลั่วเซิงก้มหน้าลง แพขนตายาวบดบังความรู้สึกทั้งหมดในแววตา น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับดังก้องชัดเจนในหูของทุกคน “...ก็จริง ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย”

เพียงประโยคเดียว ก็ขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์อย่างชัดเจน

สีหน้าของเจียงซื่อพลันเปลี่ยนเป็นถมึงทึงถึงขีดสุด เปลวเพลิงแห่งความโกรธและกลิ่นอายความดุดันจากการถูกขัดใจเดือดพล่านอยู่ในแววตา

เขาแค่นเสียงหัวเราะหยันออกมาอย่างแรง ก่อนจะคว้าเอวของซูม่านเข้ามากอด และท่ามกลางเสียงร้องอุทานของทุกคน เขาก็บดจูบลงไปอย่างดุดัน!

“อื้อ...”

ภายในห้องวีไอพีบังเกิดเสียงอุทานและเสียงสูดลมหายใจที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ในทันที ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบงันราวกับไร้สิ่งมีชีวิตอย่างน่าประหลาด

ลั่วเซิงได้แต่มองดูคนทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มใต้แสงไฟด้วยตาตัวเอง มือของซูม่านถึงกับโอบคล้องคอของเจียงซื่อเอาไว้

หัวใจของเธอราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเอาไว้แน่นจนปวดเกร็งไปหมด เธอจิกฝ่ามือตัวเองเอาไว้แน่น ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อสะกดกลั้นความปวดร้าวและความสิ้นหวังที่แทบจะพังทลายสติสัมปชัญญะของเธอลงมา

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดจูบอันแสนเนิ่นนานนั้นก็จบลง

เพื่อนสนิทของซูม่านจงใจถามขึ้นเสียงดัง “เดือนโรงเรียนเจียงซื่อ รู้สึกยังไงบ้าง? จูบกับม่านม่านของเรา เร้าใจกว่าจูบกับใครบางคนเยอะเลยใช่ไหมล่ะ?”

สายตาของเจียงซื่อกวาดผ่านลั่วเซิงที่มีใบหน้าซีดเผือด มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา น้ำเสียงไม่ดังนักทว่าชัดเจนและโหดร้าย “เทียบกันไม่ได้เลยสักนิด ม่านม่าน...ชนะขาดลอย”