บทที่ 4

ความลำพองใจบนใบหน้าของซูม่านแทบจะล้นทะลักออกมา

หลังจากเล่นไปอีกสองสามรอบ ซูม่านก็แพ้อีกครั้ง

บทลงโทษในรอบนี้คือการไปนั่งบนตักของผู้ชายคนหนึ่งเพื่อทำภารกิจที่กำหนดให้สำเร็จ

ซูม่านแทบจะไม่ได้คิดด้วยซ้ำ สายตาของเธอเหลือบมองไปทางเจียงซื่ออีกครั้ง

ลั่วเซิงทนอยู่ตรงนั้นต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอผุดลุกขึ้นพรวด กระซิบกับเพื่อนสนิทข้าง ๆ ว่า “ไปเข้าห้องน้ำนะ” แล้วรีบหนีออกจากห้องวีไอพีที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั้นทันที

เมื่อมาหลบอยู่ในห้องน้ำ เธอวักน้ำเย็นล้างหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่น้ำตากลับยังคงไหลปนมากับสายน้ำอย่างควบคุมไม่ได้ ผ่านไปเนิ่นนานกว่าเธอจะฝืนระงับอารมณ์ลงได้ และตัดสินใจว่าจะกลับบ้านก่อนเวลา

ทว่าพอเดินมาถึงหัวมุมระเบียงทางเดิน เธอกลับได้ยินเสียงพูดคุยที่คุ้นเคยดังมาจากระเบียงด้านนอก เป็นเสียงของเจียงซื่อกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเขา

“พี่ซื่อ เมื่อกี้... เล่นแรงไปหน่อยหรือเปล่า? ฉันเห็นลั่วเซิงหน้าซีดจนน่าตกใจ นายจะไม่ไปง้อเธอจริง ๆ เหรอ?”

“ง้อเหรอ?” เสียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาของเจียงซื่อดังขึ้น “แล้วอีกไม่กี่วันเธอก็จะมาขอเลิกกับฉันอีกน่ะสิ? บ้าเอ๊ย น่ารำคาญไหมล่ะ?”

“ก็จริง... โทษใครไม่ได้นอกจากนายที่เมื่อก่อนตามใจเธอมากเกินไป เอะอะก็เอาเรื่องเลิกมาขู่ ถือโอกาสนี้ดัดนิสัยให้เธอจำซะบ้างก็ดีเหมือนกัน”

“ใช่ พอเปิดเทอมไปอยู่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ทั้งไม่คุ้นคนไม่คุ้นที่ เดี๋ยวเธอก็ต้องทนไม่ไหวแล้วกลับมาหานายเองนั่นแหละ ถึงตอนนั้นนายก็แค่ยอมลงให้หน่อย ขอคืนดีซะ พอมีบทเรียนคราวนี้แล้ว ต่อไปเธอคงไม่กล้าเอาเรื่องเลิกมาขู่นายพร่ำเพรื่ออีกแน่ ดีจะตาย”

ลั่วเซิงที่ยืนอยู่หลังประตูรู้สึกราวกับเลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา มือและเท้าเย็นเฉียบจนไร้ซึ่งไออุ่น

ที่แท้ ในสายตาของเขา การขอเลิกครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะความเจ็บปวดและผิดหวังของเธอ เป็นเพียงแค่ “การงี่เง่าเอาแต่ใจ” และเป็นแค่ “เครื่องมือข่มขู่เขา” เท่านั้นเอง

และ “บทเรียน” ที่เขาพูดถึง ก็คือการจูบผู้หญิงอีกคนต่อหน้าทุกคนเพื่อหยามเกียรติเธออย่างนั้นหรือ!

เธอหันหลังกลับอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินลงบันไดไปตามลำพัง

สายลมในยามค่ำคืนของฤดูร้อนพัดผ่านร่าง ทว่ากลับทำให้เธอหนาวสั่นจนจับขั้วหัวใจ

ตลอดทางเดินกลับ เรื่องราวในอดีตฉายวนซ้ำไปมาในหัวราวกับภาพยนตร์เงียบ

เมื่อก่อน แค่เธอขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย เขาก็จะรีบถามด้วยความร้อนใจว่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า เมื่อก่อน ตอนที่มีผู้หญิงมาส่งจดหมายรักให้ เขาจะปฏิเสธไปตรง ๆ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง แล้วก็วิ่งมาเอาความดีความชอบกับเธอว่า “เซิงเซิง วันนี้ฉันตัดใจปฏิเสธไปได้อีกคนแล้วนะ ชมฉันสิ”

เธอเคยชินกับความแสนดีของเขา เคยชินกับการที่เขาเทิดทูนเธอเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวมานานแล้ว

แล้วทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

คงเป็นตั้งแต่ตอนที่ซูม่านปรากฏตัว

เขาทำลายกฎเกณฑ์ของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อซูม่าน และละเลยความรู้สึกของเธอ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกถึงความพิเศษที่ซูม่านมีต่อเขา และไม่ใช่ว่าเธอมองไม่ออกว่าเขาทำตัวกับซูม่านแตกต่างจากคนอื่น เธอเพียงแค่ยังกอดความหวังริบหรี่สุดท้ายเอาไว้ ใช้คำว่าเลิกรามาหยั่งเชิงและเหนี่ยวรั้งเขาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เขารู้สึกรำคาญและมองว่าเธองี่เง่าไร้สาระเท่านั้น

ที่แท้ พอเธอไม่ได้เป็นที่หนึ่งในใจเขาอีกต่อไปแล้ว แม้แต่น้ำตาก็ยังกลายเป็นความผิด

เดินใจลอยมาเรื่อย ๆ จนรู้ตัวอีกทีเธอก็เกือบจะถึงหน้าตึกที่พักแล้ว เมื่อมองไปแต่ไกลก็เห็นบุรุษไปรษณีย์คนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้าน

ดูเหมือนจดหมายตอบรับเข้าเรียนจะส่งมาถึงแล้ว

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และกำลังจะก้าวเข้าไปหา ทว่ากลับเห็นแผ่นหลังสูงใหญ่ที่แสนคุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้าบุรุษไปรษณีย์คนนั้น

เป็นเจียงซื่อ!

ในมือของเขาถือจดหมายฉบับหนึ่งที่มีโลโก้ของมหาวิทยาลัยหนานจิงประทับไว้อย่างชัดเจน และเขาก็กำลังจะแกะซองนั้นออก...