ผู้หญิงใจร้าย

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะลูก สัมภาษณ์ไม่ผ่านเหรอ” บัวเอ่ยถามลูกสาว เมื่อสังเกตเห็นใบหน้าสวยนั้นดูไม่สู้ดีนัก เธอรู้ว่างานนี้สำคัญกับลูกสาวมากแค่ไหน กว่าจะพยายามมาถึงขนาดนี้ต้องผ่านความกดดันอะไรมาบ้าง

“ไม่เชิงค่ะแม่...ละ...แล้ว...รันเวย์ละคะ”

“ไปกับหม่อน...”

“อ๋อ...ลืมไปเลยค่ะ...” ยิ้มแห้งๆ แล้วพูดเสียงแผ่วกับตัวเอง เมื่อลืมไปเลยว่าน้าชายอย่างใบหม่อนเป็นคนมารับไปเที่ยว

แต่ก็ดีแล้วที่ตอนนี้ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่อยู่ เพราะถ้าอยู่เวลานี้ เธอคงอดที่จะร้องไห้ไม่ได้แน่ๆ ก็ลูกชายของเธอ หน้าเหมือนเขาอย่างกับแกะ แถมนิสัยและความชอบก็ยังเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน ถึงอย่างนั้นก็เถอะอย่างน้อยๆ ลูกก็คือตัวแทนของเขา แม้ว่าวันนี้จะรู้ข่าวคราว ว่าเขากำลังจะแต่งงาน ก็แอบเจ็บจี๊ดอยู่เหมือนกันแฮะ

“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”

“แม่คะ...วันนี้ชาไปเจอเขามา” เม้มปากเป็นเส้นตรง ด้วยความลำบากใจเล็กน้อย

“เขาไหน? พ่อของรันเวย์เหรอ” พยักหน้าตอบผู้เป็นแม่ พยายามสะกดกั้นความรู้สึกที่โหยหาและคิดถึงเอาไว้

ตลอดเวลาที่เธอเลิกกับเขาไป ไม่มีวันไหนไม่คิดถึงเขาเลย หลายครั้งหลายครา ที่มีหนุ่มๆ มาขายขนมจีบ ทั้งที่รู้ว่าเธอมีลูกติด เธอก็ยังไม่คิดที่จะเริ่มต้นใหม่หรือเปิดใจให้ใคร แต่เพราะความฝัน เธอเลือกทำตามความฝันของตัวเองจึงตัดสินใจทิ้งเขาในวันนั้น โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาได้ฝากเจ้าก้อนความรักเป็นตัวแทนมาด้วย

“เขาเป็นลูกชายของเจ้าของสายการบินที่ชาไปสมัครงานค่ะแม่”

“อย่าบอกนะว่าคิดถึงเขา ถ้าคิดถึงทำไมไม่กลับไป”

“ชาทำผิดต่อเขา ชาเป็นคนทิ้งเขาเอง ชาไม่กล้าแบกหน้าไปบอกว่าคิดถึงเขา ไม่กล้าที่จะกลับไปหรอกค่ะ และที่สำคัญ...เดือนหน้าเขากำลังจะแต่งงาน” ประโยคหลังเธอพูดด้วยเสียงสั่นๆ

“โธ่เอ๊ยลูก...” เมื่อไม่รู้ว่าจะปลอบใจลูกสาวอย่างไรดี จึงได้แต่เอื้อมมือไปกุมมือเธอเอาไว้ หวังให้เธอรู้สึกดีขึ้นไม่มากก็น้อย “เอ้อ...เมื่อวานมีพ่อหนุ่มใจดีเอาคุกกี้ให้เจ้าเวย์...บอกว่ารสชาติเหมือนของชาเลย...เลยฝากบอกแม่ว่าอยากกิน...ถ้าชาว่างก็ทำใส่กระปุกให้รันเวย์หน่อยนะ”

“ได้ค่ะ...งั้น...ชาออกไปหาวัตถุดิบมาทำไว้รอดีกว่า...เดี๋ยวถ้าแม่กลับบ้านแล้ว จะได้เก็บไว้ให้เวย์กิน”

“อื้ม...ให้แม่ไปด้วยไหม...”

“ไม่เป็นไรค่ะ แล้ว...หม่อนจะมารับแม่กี่โมงคะ” ว่าแล้วก็เอ่ยถามหาน้องชาย

โดยปกติแล้วลูกชายของเธอจะเรียนอยู่ที่นนทบุรี ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเธอ ส่วนเธอที่มาอยู่คอนโดในกรุงเทพ เพราะมาสมัครงานที่นี่และมันใกล้กับที่ทำงานที่เธอใฝ่ฝันจะเข้ามาเป็นนักบินที่นี่ด้วย ซึ่งก่อนหน้านี้เธอทำงานที่บริษัทสายการบิน และทำอาชีพเสริมขายคุกกี้ออนไลน์ด้วย นานๆครั้งถึงจะเปิดรับorder

ส่วนลูกชายก็จะมีแค่วันหยุดที่รันเวย์จะมาหาและมานอนด้วย โดยคนที่พามาส่วนใหญ่จะเป็นแม่ของเธอ หรือไม่ก็เป็นน้องชายที่เป็นคนมาส่ง

@เอสพลาน่ามอล

“อืม...แป้ง...เนย...นม...ไข่...น้ำตาลแดง...ดาร์กช็อก...ขาดอะไรอีกน้า” ร่างเล็กเอ่ยถามตัวเอง พร้อมกับเข็นรถเข็นเดินเลือกซื้อของที่ต้องใช้เป็นวัตถุดิบในการทำขนม แต่แล้วระหว่างที่เลือกของเพลินๆ อยู่นั้น สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นผู้ชายที่เป็นรักแรกและรักเดียวของเธอเดินมากับผู้หญิง

หัวใจดวงน้อยอยู่ๆ ก็สั่นไหวขึ้นมาเสียดื้อๆ รู้สึกหน้าชา ตัวชา เกินกว่าที่จะควบคุมไหว และราวกับฟ้าดินกลั่นแกล้ง เพราะสายหมอกเองก็พลันเหลือบมาเห็นเธอเช่นกัน

“อ๊ะ...เฮียหมอก...มาโอบไหล่ดาวทำไมคะ” ประกายดาวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะอยู่ๆ สายหมอกก็ดันมาโอบไหล่เธอแบบงงๆ

“หนูช่วยแกล้งเป็นแฟนเฮียหน่อย”

“อ๊ะ...ทำไมคะ” แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ชายทำสักเท่าไหร่ แต่ก็คงจะมีเหตุผลของการกระทำนี้แหละ เพราะปกติสายหมอกก็ไม่ค่อยแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิงอยู่แล้ว แม้จะเป็นน้องสาวเขาก็มักจะให้เกียรติเสมอ

“เดี๋ยวเฮียว่ายังไง หนูก็เออออตามเฮียเลยนะ”

“โอเคค่ะ...” โปรยยิ้มหวานตอบอย่างว่าง่าย ส่วนสายหมอกก็จับแขนเรียวของประกายดาวไปคล้องแขนของเขาเอาไว้ ทำท่าทีดูกะหนุงกะหนิง หนำซ้ำยังแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปใกล้ๆ ตรงจุดที่เธอยืน ตั้งใจจะทำให้เธอเจ็บ ทั้งที่ใจตัวเองเนี่ยแหละที่เจ็บเจียนตาย เพราะเธอกลับเมินแล้วเดินเลี่ยงไปทางอื่น

“คนนั้นคือ...สาวที่เคยเลี้ยงนมสดใช่ไหมคะเฮีย” เสียงหวานใสถาม พร้อมกับมองตามหลังใบชาไป

“ใช่ ผู้หญิงใจร้ายที่ทิ้งพ่อกับลูกได้ลงคอ” เอ่ยตอบน้องสาวด้วยความแค้นที่สุมอยู่ในอก

“เอ๋...แมวก็นับเป็นลูกแหละเนอะ” แม้จะนึกขำในคำตอบ แต่ก็อดสงสารไม่ได้ เข้าใจแหละว่ารักมากแค้นมากและก็คงจะเจ็บมาก แต่ที่ไม่เข้าใจเฮียเลย คือทำไมไม่เข้าไปคุยดีๆ

“เรารีบไปกันเถอะ น้องดาวต้องไปซื้อของเข้าคอนโดอีกนี่นา”

“ค่ะเฮีย...อ๊ะ...ดาวลืมซื้อผ้าอนามัยเลยค่ะ...” ว่าแล้วก็หมุนตัวเดินกลับไปที่โซนของใช้ผู้หญิง แต่สายหมอกจับเอาไว้ เพราะเห็นแล้วว่าใบชาไปทางนั้น

“น้องดาวไปซื้ออย่างอื่นเถอะ เดี๋ยวเฮียไปหยิบให้”

“อะ...เอ่อ...มันจะดีเหรอคะเฮีย...มันของใช้ผู้หญิงนะ”

“อืม...เอาแบบไหนบอกเฮียมาเลย”

“เอาแบบมีปีกค่ะ ยี่ห้อArisแบบoganicนะคะ”

“ครับ” หูฟังแต่ตาคือมองไปทางโซนนั้นไม่วางตา กลัวว่าคนที่เขาคิดแก้แค้นจะออกไปเสียก่อน และราวกับโชคเข้าข้าง เพราะเธอยังไม่ไปไหนและยังคงเลือกซื้อของอยู่

หมับ!!

“อ๊ะ...ขอโท...หมอก!!” รีบชักมือจับหลังจากที่คว้าหมับไปที่ผ้าอนามัยห่อเดียวกัน พอเธอจะหันไปขอโทษก็ต้องชะงัก เพราะชายร่างสูงตรงหน้าเป็นเขา

“พอดีว่าแฟนหมอกเขาชอบใช้แบบนี้...” หยิบผ้าอนามัยแบบบางไร้ปีกขึ้นมาให้เธอดู ทั้งที่น้องสาวสั่งอีกแบบ แต่ก็จงใจที่จะพูดจี้ใจดำเธอ ให้รู้สึกเจ็บด้วยการหยิบแบบที่ใบชาใช้ประจำให้เธอดู

“อ๋อ...เอาไปสิ” ไม่แม้แต่จะแสดงความรู้สึกเจ็บปวดหรืออะไรออกมาให้เขาเห็นเลยสักนิด มันก็ยิ่งพานทำให้เขายิ่งหัวร้อนเข้าไปใหญ่

เธอตอบกลับเพียงเท่านั้น แล้วเดินเข็นรถไปทางอื่น ปล่อยให้เขาหยิบผ้าอนามัยห่อสุดท้ายที่เหลืออยู่บนชั้นไปโดยที่ไม่คิดจะโวยวายอะไร

“เหอะ! เย็นชาชะมัด ผู้หญิงใจร้าย!!” สบถขึ้นกับตัวเอง ขณะที่ดวงตาคู่นั้นก็จ้องมองร่างเล็กเดินลับตาไป ด้วยความรู้สึกลึกๆ ด้านในที่เจ็บปวด เจ็บแล้วก็เจ็บอีก ไม่เข้าใจเลยว่าที่ทำอยู่ ทำเพื่ออะไร ตอกย้ำให้ตัวเองยิ่งเจ็บไปกว่าเดิมเหรอ

“เฮีย...ได้หรือยังคะ...”

“ได้แล้ว...” ตอบกลับแล้ววางลงในรถเข็น

“นี่มันไม่ใช่แบบที่ดาวบอกนี่นา...งั้น...เดี๋ยวดาวไปหยิบเองดีกว่าค่ะ” หยิบห่อที่พี่ชายหยิบผิดมาถือไว้ แล้วเอากลับไปวางไว้ที่ชั้น จากนั้นก็หยิบยี่ห้อใหม่ที่เธอใช้เป็นประจำมาถือไว้ ซึ่งจังหวะที่ประกายดาวเดินเอามันไปเก็บ ใบชานั้นก็เห็นทุกอย่าง และรู้ว่าสายหมอกจงใจทำท่าทีแบบนั้นใส่เธอ

คงต้องการจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บ และใช่เธอก็รู้สึกเจ็บอย่างที่เขาต้องการนั่นแหละ เพียงแค่เธอ ไม่ได้แสดงมันออกมาทางสีหน้าและการกระทำให้เขาได้เห็นก็เท่านั้นเอง