พี่ยังรักหมอกไหม

@Bibleคอนโดมิเนียม

“น้องสาวเฮีย โตเป็นสาวแล้ว ได้แยกออกมาอยู่คอนโดส่วนตัวแล้วสินะ” สายหมอกเอ่ยขึ้น ขณะที่ช่วยน้องสาวจัดแจงของใช้ที่ซื้อมา

“กว่าพ่อจะยอมให้ดาวออกมาอยู่ คุณแม่ขอให้แทบตาย”

“ก็คุณพ่อหวงหนูนี่นา อืม...ที่เหลือจัดการเองนะ...เดี๋ยวเฮียต้องกลับแล้ว”

“โอเคค่ะ” ตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆ

“อ๊ะ...จริงสิ...คุกกี้ที่ดาวสั่งให้เฮียกินหมดหรือยัง”

“ใกล้หมดแล้ว อย่าลืมสั่งให้เฮียอีกนะ”

“ได้เลยค่ะ แต่รอนานหน่อยนะคะ ร้านนี้กดสั่งยาก ของหมดไว ว่าแต่ทำไมเฮียถึงชอบกินร้านนี้นัก” ถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะเธอเคยสั่งร้านอื่นมาให้แทนแล้ว แต่สายหมอกก็ไม่ถูกใจ

“เคยมีคนทำให้กิน”

“ใครคะ...”

“เป็นเด็กเป็นเล็ก...ไม่ต้องรู้หรอก...เฮียไปนะ”

“โอเคค่ะ หวังว่าจะไม่ใช่แม่ของนมสดนะ” ตอบกลับไปไม่วายแอบแซวเบาๆ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สายหมอกก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร รีบออกจากห้องของน้องสาวไป

ทว่า...จังหวะที่เขากำลังจะเดินไปที่ลิฟต์ประตูห้องสุดท้ายของอีกฝั่งของคอนโดกลับเปิดออก พร้อมกับเจ้าของร่างเล็กที่แสนคุ้นเคยเดินออกโดยที่ในมือมีถุงขยะอยู่

จึ่ก!!

เธอและเขาชะงักมองหน้ากันเพียงครู่ จนสุดท้ายใบชาก็เป็นฝ่ายหลบตา แล้วเดินผ่านหน้าเขาไปเพื่อทิ้งขยะข้างๆ ลิฟต์ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอเงียบๆ จนเธอเดินกลับเข้าห้องไป ไม่มีคำพูด หรือคำทักทายใดๆ จากคนที่คุ้นเคย ซึ่งมันทำให้เขายิ่งหงุดหงิด จนอยากที่จะพุ่งเข้าไปในห้องนั้นด้วย แล้วถามว่าทำไมวันนั้นเธอถึงทิ้งเขาไป

พอนึกขึ้นได้ว่าต้องวางฟอร์ม ทำเป็นไม่สนใจ ทำเหมือนว่าเธอไม่มีผลกระทบต่อชีวิตเขา ก็จำต้องเดินเข้าลิฟต์ไปด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจที่สุมอยู่ A808 คือห้องของเธอ เธออยู่ชั้นเดียวกับประกายดาว เพียงแค่อยู่คนละฟากก็เท่านั้น

แกร๊ก แอ๊ด!!

เหมียว~

“ไงนมสด” ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องเจ้าแมวอ้วนกลมตัวสีขาวนามว่านมสดก็เข้ามาคลอเคลียอย่างเช่นทุกครั้งที่เคยทำ เห็นเช่นนั้นเขาก็รีบอุ้มเจ้านมสดขึ้นมากอดเอาไว้แนบอก ตามด้วยก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผาก กอดเอาไว้เนิ่นนานอยู่อย่างนั้น พร้อมกับในหัวที่พลันคิดถึงใบหน้าของใบชา ผู้หญิงที่เขาไม่เคยคิดที่จะลบเธอออกไปจากหัวใจเลยแม้สักครั้งเดียว

‘อะไรกัน พอเจอหมอกนมสดก็ไม่สนใจพี่เลย’

‘ช่วยไม่ได้ ก็อยากเอามาให้หมอกเลี้ยงเอง ตอนนี้เลี้ยงแมวไปก่อน อนาคตเรา...ค่อยมีลูกด้วยกันนะ’

‘อะไรเนี่ย เพิ่งจะปีหนึ่ง ทำไมถึงได้คิดอะไรแบบนี้แล้ว’

‘ก็ใครใช้ให้มาหลงรักเด็กอย่างหมอกล่ะ’

‘ก็หมอกน่ารัก จะไม่ให้พี่รักได้ยังไง หมาเด็กของพี่’

เสียงบทสนทนาพร้อมกับภาพในหัวที่ฉายเข้ามาเป็นฉากๆ ความรักของเขากับเธอกำลังผลิบานและเป็นไปได้สวย ไม่มีแม้แต่ความบาดหมางต่อกันเลย และก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมเธอถึงได้ทิ้งเขาไป

วันที่เขากำลังจะขึ้นปีสอง ก่อนเปิดเทอมเธอกับเขาก็ยังคุยกันดีๆ อยู่เลย แต่พอช่วงเปิดเทอม เธอกลับจบการศึกษาไปแล้ว วันนั้นเธอนัดเขาไปหาที่ห้อง ด้วยความคิดถึงเธอมาก จึงขอมีอะไรกับเธออย่างหนักหน่วงไม่ใช่แค่เขาแต่เป็นเธอด้วยที่ดูเหมือนจะกอบโกยความรักครั้งนั้นให้มากที่สุด และราวกับว่า นั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอกัน และก็ใช่ มันคือครั้งสุดท้ายจริงๆ เพราะหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา เธอก็ไม่อยู่แล้ว มีเพียงแค่แผ่นกระดาษใบเล็กๆ ที่เขียนว่า

‘เราเลิกกันนะหมอก พี่ขอให้หมอกเจอคนที่ดีกว่าพี่นะ’

ข้อความสุดท้าย พร้อมกับช่องทางการติดต่อที่เธอเองก็บล็อกไปทั้งหมด ความรู้สึกตอนนั้นคือ มันเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มตรงหน้า สมองตื้อ หายใจไม่ออก เหมือนหัวใจมันจะขาดไปเสียตรงนั้นให้ได้

และไม่ว่าเขาจะพยายามติดต่อจากเพื่อนหรือคนรู้จักเธอ ก็ไม่มีใครรู้ ว่าทำไมเธอถึงเลือกจบความสัมพันธ์รักกับเขา ทั้งที่ตลอด1ปีที่ผ่านมา มันดีมากๆ ดีจนไม่คิดว่าวันหนึ่งเธอจะเป็นคนบอกเลิกเขาไป แถมยังทิ้งเจ้าแมวอ้วนนั่นไว้ให้เขาดูต่างหน้าอีกด้วย และตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ ผ่านมา6ปีกว่าแล้ว เขาก็ยังหาคำตอบจากการจบความสัมพันธ์นั้นไม่ได้

วันต่อมา เขาตัดสินใจเซ็นอนุมัติให้เธอ พร้อมกับบอกให้เลขาเรียกตัวเธอมาพบเขาที่ลานบิน เพื่อทดสอบสมรรถภาพ และเขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมวันนั้นเธอถึงใจร้ายใจดำทิ้งเขาไปอย่างไร้เยื่อใยแบบนั้น การให้เธอเข้ามาอยู่ในสายการบินของเขาตอนนี้ น่าจะเป็นวิธีเดียว ที่ทำให้เขาหาคำตอบได้

“ขอบคุณนะคะ ที่ยอมเซ็นอนุมัติให้” เสียงหวานใสเอ่ยขอบคุณด้วยท่าทีที่ยังคงดูห่างเหินอยู่

“แม้จะอนุมัติ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะให้เป็นนักบินเลย ต้องทดสอบความถนัดก่อน อีกอย่าง ถ้าผ่านก็ยังเป็นได้แค่ผู้ช่วยกัปตัน จนกว่าชั่วโมงบินจะครบตามเกณฑ์ ถึงจะได้เลื่อน” เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนที่จะเดินผ่านหน้าเธอไปยังเครื่องบินที่เขาเอาไว้ใช้ทดสอบนักบิน

ตลอดที่อยู่บนเครื่องทดลอง เธอก็ไม่มีขาดตกบกพร่องอะไร แผงควบคุมเธอก็จำได้แม่น รู้หมดทุกปุ่มว่าปุ่มไหนใช้งานยังไง เรียกได้ว่าเก่งสมกับที่ได้คะแนนเต็มอย่างที่พ่อเขาบอกจริงๆ

หมับ!!

“อ๊ะ...” หลังจากที่ทำการทดสอบครั้งแรกผ่าน เธอก็จะเตรียมตัวกลับบ้าน แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เดินออกไป มือของสายหมอกก็คว้าแขนเล็กของเธอเอาไว้เสียก่อน “อะ...เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่คิดที่จะอธิบายอะไรกับหมอกเลยเหรอ” ถามเสียงเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองเธอนั้นกลับเจ็บปวด เพียงแวบหนึ่งที่เธอเองก็วูบไหวเช่นกัน

“เรื่องมันผ่านมานานแล้ว หมอกเองก็มีแฟนที่กำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องบอกหรอกมั้ง” จริงสิ ว่าก่อนหน้านั้นเขาบอกแบบนั้นกับเธอ

“เหอะ ไม่เจอกันตั้งหลายปี ใจร้ายไม่เปลี่ยน”

“พี่ยินดีกับหมอกด้วยนะ...วันนี้หมดธุระพี่แล้ว...พี่ขอตัวนะ” พูดเพียงเท่านั้นก่อนที่จะเดินผ่านหน้าเขาไป ทั้งที่ความจริง อยากที่จะคว้าเขาเข้ามากอดแทบตาย แต่ก็ทำไม่ได้ เขามีเจ้าของหัวใจใหม่แล้ว เธอคนนั้นทั้งสวยน่ารัก และดูคู่ควรกับเขามากกว่าเธอ วันนั้นเธอเลือกเส้นทางนั้นเอง

เลือกที่จะปล่อยเขาเอง เธอทำร้ายหัวใจเด็กผู้ชายที่มีความรักอันบริสุทธิ์นั้นกับมือ แล้ววันนี้ที่เธอกลับมา เธอไม่อาจที่จะเห็นแก่ตัวได้ เขามีคนใหม่แล้ว แม้เธอจะยังรัก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ถือซะว่ารันเวย์คือตัวแทนความรักของเขาก็แล้วกัน เธอเองก็จะไม่บอก ไม่เอาลูกมาดึงเขาให้กลับมาเป็นของเธอเพราะความเห็นแก่ตัวเด็ดขาด

“พี่ยังรักหมอกอยู่ไหม”

กึ่ก!!

คำถามที่เขาตะโกนมามันทำให้เธอชะงักเท้า และหยุดเดิน หัวใจดวงน้อยสั่นไหว จุกอกกับคำถามของเขา น้ำเสียงของเขาเธอรับรู้ได้ ว่ามันถามออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรมานใจแค่ไหน

“รักหรือไม่รัก มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร หมอกไม่ต้องรู้หรอก ต่อไปหน้าที่ของเราคือเจ้านายและลูกน้อง อย่าทำให้พี่ลำบากใจเลยนะ” ตอบกลับไปทั้งที่ไม่ได้หันไปมองเขา หากให้เธอเผชิญหน้าเขาตอนนี้ เธอคงห้ามใจตัวเองเอาไว้ไม่อยู่แน่ๆ

เด็กหนุ่มขี้อ้อนที่เธอเคยรู้จัก แค่นึกถึงก็ทำให้เธอใจอ่อนยวบ จนยอมมอบให้เขาทั้งตัวและหัวใจ หากวันนี้เธอหันกลับไปมองหน้าของเขาอีกครั้ง เธอคงใจอ่อนแน่ๆ

“หมอกให้โอกาสพี่พูดแล้วนะ ถ้าต่อไปจะมาพูดในวันที่หมอกไม่ต้องการได้ยินแล้ว ก็อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”

จบประโยคของเขาเธอก็ไม่แม้แต่จะตอบกลับ ตัดสินใจก้าวเท้าแล้วรีบเร่งเดินออกไปให้ไกลที่สุด ในขณะที่อีกคนก็ยืนมองเธอเดินลับสายตาไป พร้อมกับหัวใจที่บอบช้ำครั้งแล้วครั้งเล่า

“น้องดาว...ตอนเย็นเดี๋ยวเฮียเข้าไปรับมากินข้าวที่บ้านนะ”

[คะ?...ทำไมถึงอยากมารับดาวคะ...พ่อบอกว่ามันเย็นแล้วไม่อยากให้น้องดาวขับมาเอง...เอาเป็นว่าเดี๋ยวเฮียไปรับหนูนะครับ]

“โอเคค่ะ...” แม้จะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่อยู่ๆ พี่ชายจะเป็นคนมารับ แต่ก็ยอมทำตามที่พี่บอกอย่างเลี่ยงไม่ได้

ในเมื่อไม่พูด งั้นก็มองดูเขามีคนใหม่ก็แล้วกัน หากว่าตอนนี้เธอยังมีความรู้สึกอยู่บ้าง ก็นับว่าแผนการนี้จะต้องทำให้เธอเจ็บปวดไม่มากก็น้อย และจะยิ่งสะใจยิ่งกว่าถ้าเขาทำให้เธอรักเขาได้ และสุดท้ายก็จากไปแบบไร้เยื่อใยเหมือนกับที่เธอเคยทำ