LOGINShare
ตอนที่ 13
publish date:
2026-07-23 21:05:56ฉันพยักหน้า ก่อนช่วยค้นของในห้อง
บนโต๊ะมีแผนผังอาคารเก่าซึ่งขอบกระดาษเปื่อยจนแทบขาด สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโรงเรียนประจำ ก่อนถูกปิดและทิ้งร้างมานานหลายสิบปี
ชั้นล่างใช้เป็นห้องเก็บของ
ชั้นกลางเป็นหอพัก
ส่วนชั้นบนสุด ซึ่งเชื่อมกับดาดฟ้า มีห้องเรียนเก่าหลายห้องเรียงรายอยู่รอบลานเปิด
บนแผนผังมีวงกลมสีแดงล้อมห้องหนึ่งเอาไว้
ห้อง 13
ใต้ตัวอักษรนั้นมีสัญลักษณ์ดวงตาปิด
“พวกมันจะทำพิธีที่นี่”
ฉันพึมพำ
อาเธอร์หยิบแผนผังขึ้นมาดู
“เราจะไม่ขึ้นไป เราต้องหาทางออก”
“แล้วพ่อล่ะ”
“เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศพบนดาดฟ้าเป็นพ่อจริงไหม”
“แต่ถ้าพ่อยังมีชีวิต—”
“ฉันรู้”
อาเธอร์พูดแทรก เสียงของเขาอ่อนลง
“แต่ตอนนี้ฉันต้องพาเธอออกไปก่อน”
คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกผิด
พี่ชายได้รับบาดเจ็บเพราะพยายามช่วยฉันมาตลอด ตั้งแต่คืนที่โรงแรมจนถึงตอนนี้ แต่ฉันกลับเอาแต่ดึงเขาเข้าไปใกล้อันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันกำลังจะตอบ เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากผนัง
เสียงพูดคุย
ห้องนี้มีช่องระบายอากาศรูปสี่เหลี่ยมอยู่ระดับสายตา ตะแกรงด้านหนึ่งแตกออก ทำให้มองเห็นทางเดินด้านนอกได้เพียงเล็กน้อย
ฉันเดินเข้าไปใกล้อย่างเงียบที่สุด
ผ่านช่องแคบ ฉันเห็นเงาคนสองคนยืนอยู่ตรงทางเดิน
คนหนึ่งคือพี่ชายของอลิซาเบธ
เสื้อของเขาเปื้อนเลือดจากบาดแผลที่ฉันยิง แต่ยังยืนได้ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
ส่วนอีกคนยืนหันข้างให้
รูปร่างสูง
เสื้อเชิ้ตสีเข้ม
แว่นกรอบบาง
หัวใจของฉันกระตุกวูบ
คีรินทร์
เขาไม่ได้ต่อสู้กับชายคนนั้น
พวกเขากำลังพูดคุยกัน
“ปล่อยให้เธอวิ่งนานเกินไปแล้ว”
พี่ชายของอลิซาเบธพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“มันจำเป็น”
คีรินทร์ตอบอย่างสงบ
“เธอต้องเชื่อว่าตัวเองกำลังหลบหนี ไม่อย่างนั้นความทรงจำจะไม่ตื่น”
“แล้วอาเธอร์ล่ะ”
“เขาไม่สำคัญ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ
ทุกสิ่งที่คีรินทร์พูดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องโกหก
เขาไม่ได้ตามมาช่วย
เขาพาเรามาตามทางที่พวกมันต้องการ
ฉันเผลอขยับเข้าใกล้ช่องมากเกินไป
แสงจากทางเดินสะท้อนเข้ามาในดวงตา
คีรินทร์หยุดพูด
เขาหันมองตรงมายังช่องระบายอากาศ
ดวงตาหลังเลนส์แว่นสบเข้ากับฉันพอดี
ฉันถอยออกมาทันที
ปัง!
เสียงปืนดังสนั่น
กระสุนเจาะผ่านช่องระบาย เข้ามาฝังในผนังด้านหลัง ห่างจากศีรษะฉันไม่ถึงคืบ
เศษปูนกระเด็นบาดแก้มจนเลือดไหล
อาเธอร์คว้าฉันให้หมอบลง
“ใครยิง”
ฉันหอบหายใจ
“คีรินทร์”
อาเธอร์ชะงัก
“อะไรนะ!”
“เขาอยู่กับพวกมัน”
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง
ปัง!
กระสุนเจาะผ่านผนังเข้ามาในห้อง เครื่องมือบนชั้นวางแตกกระจาย
เรารีบคลานหลบหลังโต๊ะเหล็ก
“ออกไปทางประตูหลัง”
อาเธอร์ชี้ไปยังประตูเล็กอีกด้านหนึ่ง
ฉันคลานตามเขาไป แต่ก่อนจะถึง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นหน้าห้อง
ประตูถูกถีบเปิด
พี่ชายของอลิซาเบธก้าวเข้ามาพร้อมปืน
ฉันยกอาวุธของตัวเองขึ้น แต่ยังไม่ทันได้เล็ง เขาก็เหนี่ยวไก
อาเธอร์พุ่งเข้ามาขวาง
เสียงปืนดังขึ้นต่อหน้าฉัน
ร่างของพี่ชายกระตุกแรง ก่อนล้มลงทับตัวฉัน
ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะ
ฉันรู้สึกถึงของเหลวอุ่นไหลผ่านมือ
“อาเธอร์…”
ไม่มีเสียงตอบ
ฉันพลิกร่างเขาอย่างลนลาน
กระสุนเข้าที่หน้าอก
เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว เปื้อนเสื้อของเขาจนเป็นสีเข้ม
“พี่ มองฉันสิ!”
ดวงตาของอาเธอร์เปิดอยู่ แต่เริ่มเลื่อนลอย
ฉันกดมือบนบาดแผล
“ไม่เป็นไรนะ พี่ต้องไม่เป็นอะไร”
ริมฝีปากของเขาขยับ
ฉันก้มลงไปใกล้
“หนี…”
เป็นคำสุดท้ายที่ฉันได้ยิน
ร่างของเขาค่อย ๆ หมดแรงลงในอ้อมแขน
“อาเธอร์?”
ฉันเขย่าตัวเขา
“อาเธอร์!”
ไม่มีการตอบสนอง
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากประตู
พี่ชายของอลิซาเบธลดปืนลงเล็กน้อย สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
“น่าประทับใจจริง ๆ พี่ชายที่ยอมตายแทนน้องสาว”
โลกทั้งใบของฉันเหมือนถูกฉีกขาด
พ่ออาจตายแล้ว
ตอนนี้อาเธอร์ก็มาตายตรงหน้า
คนที่ฉันไว้ใจกลับเป็นคนหลอกลวง
ความกลัวทั้งหมดที่สะสมมาตลอดหลายวันหายไป
เหลือเพียงความโกรธที่ร้อนยิ่งกว่าเปลวไฟในคืนโรงแรม
ฉันค่อย ๆ วางร่างอาเธอร์ลงบนพื้น
“แกฆ่าพี่ฉัน!”
ชายคนนั้นยิ้ม
“แล้วเธอจะทำอะไรได้?”
ฉันหยิบไขควงที่ตกอยู่ข้างตัวแล้วพุ่งเข้าใส่
เขายิงมาอีกนัด แต่ฉันหลบหลังโต๊ะ กระสุนฝังลงในพื้น ฉันใช้โต๊ะผลักใส่ร่างเขา ก่อนแทงไขควงเข้าที่ต้นขาเต็มแรง
ชายคนนั้นร้องลั่น
ปืนหลุดจากมือ
ฉันคว้ามันขึ้นมาแล้วยิงโดยไม่ลังเล
นัดแรกเข้าที่ท้อง
นัดที่สองเข้าที่หน้าอก
เขาล้มลงบนพื้น ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อว่าตัวเองจะถูกฉันฆ่า
ฉันไม่หยุดดู
เสียงปืนดึงคนในอาคารเข้ามาเพิ่ม
Latest chapter
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 40 จบ
เซบาสเตียนแตะใบหน้านาง“เพราะชีวิตหนึ่งซึ่งเจ้ามองข้าเป็นคนแปลกหน้า ยังดีกว่านิรันดร์ที่ไม่มีเจ้าอยู่ในจักรวาล”คีรินทร์ซึ่งยืนฟังอยู่ไม่ไกลเข้าใจในเวลานั้นว่า ผู้เป็นนายกับตนไม่ได้แตกต่างกันเลยเซบาสเตียนยอมให้นางเกิดซ้ำ เพื่อให้มีโอกาสถูกเลือกส่วนคีรินทร์ยอมเฝ้าวงจร เพื่อให้มีโอกาสอยู่ข้างนางก่อนความทรงจำกลับมาชายทั้งสองรู้ว่า การเวียนว่ายจะสร้างความเจ็บปวดแต่ไม่มีใครยอมปล่อยเพราะสำหรับผู้เป็นอมตะ ความสูญเสียไม่ใช่การเห็นคนรักตายเพียงครั้งเดียวมันคือการต้องมีชีวิตต่อไปตลอดกาล โดยรู้ว่าคนคนนั้นเคยมีอยู่ และจะไม่มีวันกลับมาอีกเซบาสเตียนกลัวความว่างเปล่านั้นคีรินทร์ก็เช่นกันจึงไม่มีใครถามอมาเรียว่า ความปรารถนาที่เอ่ยในวันที่สิ้นหวัง ยังเป็นสิ่งที่นางต้องการจริงหรือไม่พวกเขาเพียงเปิดวงจรอีกครั้งชีวิตแรกของการเกิดใหม่จบลงเร็วกว่าที่ทุกคนคาดเมื่อข่าวเรื่องปีศาจแพร่ไปถึงศาสนจักร ครอบครัวของอมาเรียถูกกล่าวหาว่าทำสัญญากับสิ่งชั่วร้ายทหารถูกส่งมาล้อมคฤหาสน์บิดาของนางถูกสังหารขณะปกป้องลูกมารดาถูกจับส่วนน้องชายถูกนำไปเป็นตัวประกัน เพื่อบังคับให้อมาเรียยอมมอบตัวประวัติศาสตร์เริ่ม
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 39
เซบาสเตียนมองหญิงสาวในอ้อมแขนของคีรินทร์ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมห้อง“ส่งนางมาให้ข้า”คีรินทร์กระชับแขนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“ร่างของนางยังรับความทรงจำไม่ได้”“เพราะเจ้าปลุกนางเร็วเกินไป”“ข้าเพียงสอนเรื่องอดีต”“เจ้าพูดชื่อข้า?”“นางจำได้เอง”เซบาสเตียนยื่นมือออกมา“ส่งมา”คีรินทร์ไม่ขยับปีศาจผู้เป็นนายมองการต่อต้านของลูกน้องด้วยสีหน้าเย็นชา“เจ้าลืมหน้าที่หรือ”“หน้าที่ของข้าคือปกป้องนาง”“หน้าที่ของเจ้าคือพานางกลับมาหาข้า”“หากท่านแตะต้องตอนนี้ วิญญาณนางอาจแตกสลาย”“ข้ารู้วิธีรักษานางดีกว่าเจ้า”“ท่านรู้วิธีรักษา หรือรู้เพียงวิธีครอบครอง”คำพูดนั้นทำให้เงาทั่วห้องเคลื่อนไหวหน้าต่างทุกบานปิดกระแทกพร้อมกันเซบาสเตียนเข้ามาหยุดตรงหน้า“เจ้ากำลังท้าทายข้าเพราะนาง?”คีรินทร์สบตาผู้เป็นนาย“ข้าไม่ยอมให้นางเจ็บอีก”“เจ้าคิดว่าข้ายอม?”“ท่านคือคนสร้างวงจรนี้”“ตามคำขอของนาง”“เพราะท่านกลัวนางจากไป”ดวงตาสีแดงของเซบาสเตียนเข้มขึ้น“แล้วเจ้าตามหานางเพราะอะไร”คีรินทร์เงียบ“ความภักดี?”เซบาสเตียนถาม“หรือหวังว่า ก่อนความทรงจำจะกลับมา นางจะรักเจ้าเสียก่อน”คำพูดนั้นเปิดเผยความจริงที่คีริน
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 38
หลังประตูแห่งความมืด ปีศาจผู้เป็นเจ้าของดินแดนนิรันดร์ลืมตาขึ้นจากการหลับใหลหัวใจของเขาไม่ได้เต้นมานานกว่าหนึ่งร้อยปีตั้งแต่วินาทีที่วีวี่สลายไปจากอ้อมแขนแต่ในคืนนั้น เศษพลังที่ฝังอยู่ในวิญญาณของนางส่งเสียงตอบรับกลับมาตุบหัวใจเต้นหนึ่งครั้งพระราชวังทั้งหลังสั่นสะเทือนดอกไม้ที่ไม่เคยร่วงโรยกลับหลุดจากกิ่งพร้อมกันแม่น้ำสีเงินหยุดไหลและประตูบานใหญ่ซึ่งปิดตายมาตลอดศตวรรษก็ปรากฏรอยแยกเล็ก ๆเซบาสเตียนลุกขึ้นจากบัลลังก์“วีวี่…”ชื่อของนางหลุดออกจากริมฝีปากเขาเดินไปยังทะเลสาบแห่งอดีตผิวน้ำสะท้อนภาพเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินกลับบ้านพร้อมน้องชายใบหน้าไม่ใช่วีวี่แต่ท่าทางเวลาลูบศีรษะเด็กชายเหมือนเดิมรอยยิ้มเวลาถูกน้องชายแกล้งเหมือนเดิมกระทั่งวิธีจับข้อมือตัวเองเมื่อรู้สึกกังวลก็ยังเหมือนเดิมเซบาสเตียนยื่นมือแตะผิวน้ำภาพสะท้อนสั่นไหว“เจ้ากลับมาแล้วจริง ๆ”เขาควรยินดีแต่เมื่อเห็นคีรินทร์ยืนอยู่ห่างออกไปในภาพ ความยินดีกลับปะปนด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยความหึงหวงคีรินทร์สามารถเดินอยู่ในโลกมนุษย์พูดคุยกับนางยืนข้างนางใต้แสงอาทิตย์ส่วนเซบาสเตียนทำได้เพียงเฝ้ามองอยู่หลังประตูเพ
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 37
หลายร้อยปีหลังนครเวลลาริสล่มสลาย เด็กหญิงคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นในครอบครัวขุนนางแห่งดินแดนอันห่างไกลนางมีเส้นผมสีเข้ม ชอบจับเครื่องมือของบิดามาแยกชิ้นส่วน และมักใช้เวลาหลายชั่วโมงจ้องมองเฟืองทองเหลืองหมุนอยู่ในนาฬิกาเรือนเก่าบิดาตั้งชื่อให้นางว่า อมาเรียไม่มีใครรู้ว่า ภายในร่างเล็กนั้นมีเศษเสี้ยวของวิญญาณซึ่งเคยใช้ชีวิตอยู่ในนครเวลลาริสไม่มีใครรู้ว่าเด็กหญิงคนนี้เคยมีชื่อว่าวีวี่แม้แต่อมาเรียเองก็ไม่รู้นางจำบิดาผู้เป็นช่างทำนาฬิกาไม่ได้จำมารดาที่เสียชีวิตในคุกไม่ได้จำลูซิอัส น้องชายซึ่งสิ้นใจอยู่ในอ้อมแขนไม่ได้และจำปีศาจผู้ยอมฉีกส่วนหนึ่งของชีวิตนิรันดร์มาฝังไว้ในหัวใจของนางไม่ได้แต่ความทรงจำบางอย่างไม่จำเป็นต้องกลับมาในรูปของภาพหรือถ้อยคำบางครั้งมันกลับมาเป็นความรู้สึกอมาเรียกลัวประตูหินที่ไม่มีลูกบิดเกลียดเสียงสวดของนักบวชร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นเด็กชายเจ็บป่วยและไม่เคยยอมให้นาฬิกาในห้องนอนหยุดเดิน แม้เพียงคืนเดียวนางมักฝันถึงชายสองคนคนแรกมีดวงตาสีแดง เขายืนอยู่อีกฟากของประตูมืดมิดและเรียกชื่อที่นางไม่รู้จักอีกคนสวมเสื้อคลุมสีดำ ยืนอยู่ใต้หน้าต่างห้องนอนทุกคืน แต่ไม่เคย
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 36
พิธีเกิดขึ้นในวิหารใต้ดินของเวลลาริสเซบาสเตียนสร้างนาฬิกาเรือนแรกจากไม้ของต้นไม้ซึ่งเติบโตอยู่ระหว่างโลกคนเป็นกับโลกคนตายวีวี่วางมือบนหน้าปัดคีรินทร์ยืนเฝ้าประตูส่วนเซบาสเตียนใช้เลือดของตนวาดวงกลมสามชั้นลงบนพื้นวงแรกแทนอดีตวงที่สองแทนปัจจุบันวงสุดท้ายแทนอนาคตที่ไม่มีวันมาถึง หากผู้ถูกผูกยังไม่ยอมปล่อยมือตรงกลางวงกลมเป็นรูปดวงตาปิดดวงตาของผู้ที่เกิดใหม่โดยไม่รู้ความจริงเซบาสเตียนถามเป็นครั้งสุดท้าย“เจ้าแน่ใจหรือ”วีวี่มองร่างของครอบครัวซึ่งถูกนำมาวางรอบวงพิธี“ข้าอยากพบพวกเขาอีก”“แม้ต้องสูญเสียซ้ำ?”นางหลับตา“อย่างน้อยข้าก็จะได้รักพวกเขาอีกครั้ง”“แม้จะจำข้าไม่ได้?”วีวี่ลืมตาขึ้นและเอื้อมมือแตะใบหน้าของเขา“หากความรักของเราจริง ต่อให้ความทรงจำหายไป หัวใจข้าคงกลับมาหาท่าน”เซบาสเตียนยิ้มเศร้า“นั่นคือความหวังที่โหดร้ายที่สุดที่เจ้าเคยมอบให้ข้า”เขาจูบหน้าผากนางจากนั้นแทงมือเข้าไปในหน้าอกตนเอง และดึงเศษพลังสีดำซึ่งส่องประกายเหมือนแก้วออกมามันคือส่วนหนึ่งของชีวิตนิรันดร์ของปีศาจของขวัญที่ไม่ควรถูกมอบให้มนุษย์เขาฝังมันลงในหัวใจของวีวี่ร่างของนางสว่างขึ้นเส้นเลือดสีทองปร
ลวงรักผูกชะตา ตอนที่ 35
วิญญาณของนางอาจเดินผ่านประตูสุดท้าย และเขาจะไม่มีวันได้พบอีกระหว่างปล่อยให้คนรักจากไปอย่างสงบ กับกักนางไว้ในโลกเพื่อให้มีโอกาสพบกันอีก—เซบาสเตียนเลือกอย่างเห็นแก่ตัว“ข้าจะทำ”เขากล่าวคีรินทร์หันไปมองเจ้านาย“ท่านรู้หรือไม่ว่าต้องจ่ายด้วยอะไร”“รู้”เซบาสเตียนเดินเข้าไปหาวีวี่“ข้าจะผูกวิญญาณเจ้ากับผู้ที่เจ้ารัก ทุกครั้งที่ประตูแห่งซาเวียร์ถูกเปิด เจ้าจะถือกำเนิดขึ้นในโลกมนุษย์ และวิญญาณของครอบครัวจะถูกดึงมาอยู่ใกล้เจ้า”“ข้าจะจำพวกเขาได้ไหม”“ไม่”“แล้วจะรู้ได้อย่างไร”“หัวใจเจ้าจะรู้”“แล้วท่านล่ะ”เซบาสเตียนนิ่งไป“ข้าจะรออยู่อีกฟาก”วีวี่มองเขาด้วยความเจ็บปวด“ข้าไม่อยากลืมท่าน”“แต่เจ้าต้องลืม มิฉะนั้นวิญญาณจะไม่สามารถเริ่มชีวิตใหม่ได้”“แล้วเมื่อไรจะจำได้”“เมื่อวงจรเข้าใกล้จุดจบ เมื่อเจ้าต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับข้าอีกครั้ง”“เหตุใดต้องเลือก”“เพราะไม่มีวิญญาณใดอยู่ได้ทั้งในโลกของคนเป็นและอาณาจักรของข้าตลอดไป”เซบาสเตียนยื่นมือแตะใบหน้านาง“ทุกชีวิต เจ้าจะมีโอกาสเลือกใหม่”“หากข้าเลือกครอบครัว?”“วงจรจะเริ่มอีกครั้ง”“หากเลือกท่าน?”“เจ้าจะกลับมาอยู่กับข้า และปล่อยพวกเขาเด
You May Also Like
คุณหนูผู้นี้มีงานลับ
橙花6.6K views[Unlimited Money] ระบบเงินทุนไร้ขีดจำกัด
Jiraiyajung1.9K viewsไป๋เฟิ่งมี่ข้าแค่บังเอิญหลอมโอสถได้นิดหน่อย
หลินหลินสาวน้อยนักผจญภัย6.6K viewsซ่งหลิง เป็นคู่หมั้นของรัชทายาทช่างยากลำบากยิ่งนัก
ซูเล่อเหยียน2.0K viewsปักษาคืนรัง
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.0K viewsทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายท้ายหมู่บ้านผู้มั่งคั่ง
กัญจารีย์4.0K viewsถือพรหมจรรย์ บูชาซาตาน
KHUNLii • คุณลิ281 viewsเพราะงูตัวนั้นคือรักเก่าของฉัน
Tawan miki593 views
