LOGINShare
บทที่ 1 ชีวิตที่มีแค่ลูก (1)
publish date:
2026-01-29 14:02:28บทที่ 1
ชีวิตที่มีแค่ลูก
“เฮือก!”
ร่างบอบบางที่นอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนเธอตลอด 5 ปีที่ผ่านมา เธอชันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเอามือกุมหัวใจที่เต้นแรง เธอไม่อยากเป็นแบบนี้ ไม่อยากนึกถึงภาพที่ต้องเดินออกจากชีวิตผู้ชายใจร้ายคนนั้น
“คุณแม่ขา...” เสียงแหลมเล็กของ ‘น้องลูกพีช’ หรือ ‘เด็กหญิงพรีญา’ ดังขึ้น ก่อนที่หนูน้อยวัยสี่ขวบจะปีนขึ้นมานั่งตักของเธอ
“น้องลูกพีช ทำไมตื่นเช้าจังเลยลูก”
“ป้าลัลน์มาปลุกน้องลูกพีชค่ะ บอกว่าวันนี้จะทำขนมให้กิน”
“ป้าลัลน์ปลุกหรือน้องลูกพีชอ้อนให้ป้าลัลน์ทำให้คะ” พรีมลภัสบอกลูกสาวอย่างรู้ทัน เพราะเชื่อว่า ‘ลัลน์มุกตา’ ไม่มีทางมาปลุกลูกสาวของเธอแน่ๆ
“คุณแม่ก็...รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ ป้าลัลน์ให้หนูมาตามคุณแม่ไปกินข้าวเช้าได้แล้ว”
“งั้นน้องลูกพีชลงไปรอแม่ข้างล่างนะคะ เดี๋ยวแม่รีบตามไป”
“รีบทราบค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยลงจากเตียงก่อนจะวิ่งลงจากชั้นสองของบ้าน จนพรีมลภัสอมยิ้มกับความน่ารักสดใสของลูกสาวของเธอ ลูกสาวที่เธอตั้งใจให้เกิดมา ขณะที่บางคนไม่อยากให้มี
ใบหน้าหวานจ้องมองตัวเองผ่านกระจกและได้แต่ขอบคุณตัวเองที่เข้มแข็งมาได้ถึงตอนนี้ อาจจะเพราะมีของขวัญสุดพิเศษอย่างน้องลูกพีชที่ทำให้เธอผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายมาได้ ช่วงเวลาที่เธอแทบไม่เหลือใครในชีวิต
“ผ่านมาห้าปีแล้วสินะ ที่เราไม่ได้เจอกัน”
ไม่ว่าจะนานแค่ไหนแต่ความทรงจำที่มีต่อผู้ชายคนนั้นไม่เคยเลือนหาย เขาคือคนที่เธอเคยรักมากที่สุด และเป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวดมากที่สุดเช่นเดียวกัน
ร่างบอบบางของพรีมลภัสเดินไปที่ห้องอาหารก่อนจะได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายของคนที่คุ้นเคยดังขึ้น จนเธอได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาเพราะสองคนนี้เจอกันที่ไรมีเรื่องทุกที
“ไอ้เชน! ทำไมต้องมาแย่งของของฉันด้วย ในจานตัวเองก็มีทำไมไม่กิน”
“ของเธอมันอร่อยกว่านี่ จริงไหมครับน้องลูกพีช” เสียงทุ้มของ ‘เชนธวัช’ ดังขึ้น ก่อนจะอ้าปากกินแซนวิชเข้าไปคำโต
“ไอ้!”
“อย่านะ อย่าพูดคำหยาบให้น้องลูกพีชได้ยินนะ ไม่อย่างนั้นเธอจะเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่น่าเคารพ...” เชนธวัชชี้หน้าของลัลน์มุกตา ก่อนจะก้มมองสาวน้อยร่างเล็กที่กำลังดูผู้ใหญ่เถียงกันตาปริบๆ จนพรีมลภัสเดินมาปิดหูทั้งสองข้างของลูกสาวทันที
“กินข้าวกันค่ะน้องลูกพีช”
“กินข้าวกันค่ะคุณแม่”
ทั้งลัลน์มุกตาและเชนธวัชต่างตักอาหารใส่จานของหลานสาวคนสวย จนน้องลูกพีชฉีกยิ้มกว้างให้กับผู้ใหญ่ทั้งสองคน ทำเอาพรีมลภัสพลอยมีความสุขไปด้วย เพราะความสุขเดียวของเธอคือการเห็นรอยยิ้มของลูกสาว
“พรีม...”
“ว่ายังไงเชน” ขณะที่คนตัวเล็กกำลังกินข้าว เสียงทุ้มของเชนธวัชก็ดังขึ้น
“พอดีพรุ่งนี้ที่กองมีแคสต์บทแม่ลูก เชนอยากให้พรีมกับน้องลูกพีชไปแคสนะ”
“เราบอกแล้วไงว่าเราไม่ถนัดงานแบบนั้น” เพราะเธอไม่ชอบออกกล้องเลยปฏิเสธเพื่อนอย่างเชนธวัชไป
“แต่อีกไม่กี่เดือนน้องลูกพีชต้องเข้าโรงเรียนแล้วนะ พรีมเองก็ต้องการเงินค่าเทอมลูกไม่ใช่เหรอ เชนว่าถ้าพรีมลองไปแคสต์ดูก็ไม่เสียหายนะ อีกอย่างน้องลูกพีชน่ารักมาก เชนว่าทุกคนต้องชอบน้องลูกพีชแน่เลย”
“แต่...”
“คุณแม่ขา น้องลูกพีชอยากถ่ายรูป น้องลูกพีชขอไปถ่ายรูปได้ไหมคะ” เสียงอ้อนหวานๆ ของลูกสาวรบเร้าให้พรีมลภัสตัดสินใจพาลูกสาวไปลองแคสต์งานดู อีกอย่างเธออยากให้ลูกเข้าโรงเรียนดีๆ เพราะไม่อยากให้ลูกสาวต้องมีชีวิตแบบเดียวกับเธอ น้องลูกพีชจะต้องมีชีวิตที่มากกว่าเธอ และเธอจะไม่มีทางยอมให้ลูกลำบาก
“ก็ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เราไปแคสต์งานกับลุงเชนนะคะ”
“ค่ะ...”
Latest chapter
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 6 อยากเป็นพ่อ (3) จบตอน
“ปล่อยมือของฉันนะ” “ไม่ปล่อยมีอะไรไหม และถ้าเธอยังดิ้น เกิดรถแหกโค้งขึ้นมา อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน” พรีมลภัสนั่งนิ่งเงียบมาตลอดทาง แต่ก็มิวายมองมือเล็กที่ถูกมือแกร่งของภูวริชจับเอาไว้ตลอดการเดินทาง และเหมือนว่าชายหนุ่มจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ในขณะที่เธอหน้าบึ้งมาตลอดทาง “ถึงแล้วค่ะ จอดให้ฉันกับลูกลงด้วย” ภูวริชมองบ้านหลังเล็กที่ไม่ได้เก่ามาก เขาเพิ่งรู้ว่าเธอหายไปหลายปีเพราะมาอยู่บ้านหลังนี้ “ห้าปีที่ผ่านมาอยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ” “ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ค่ะ” “อย่ามาประชดประชันฉัน ฉันถามก็ตอบ!” “ใช่ค่ะ แค่นี้ใช่ไหมคะที่คุณอยากรู้” เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนกับความเอาแต่ใจของชายตรงหน้า “เล็กยังกับรูหนู อยู่เข้าไปได้ยังไง” “ถึงที่นี่จะเล็กกว่าบ้านของคุณ แต่อย่างน้อยมันก็อบอุ่นและเป็นที่ให้ฉันซุกหัวนอนแล้วกันค่ะ อีกอย่างน้องลูกพีชเองก็มีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่” “แน่ใจเหรอว่าน้องลูกพีชมีความสุข ถ้าน้องลูกพีชเป็นลูกฉันจริงๆ ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลูกต้องมาอยู่บ้
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 6 อยากเป็นพ่อ (2)
“เธอคิดว่าจะปิดเรื่องนี้กับฉันได้เหรอ ฝันไปเถอะ เพราะถ้าน้องลูกเป็นลูกของฉันจริงๆ คนที่มีแต่ตัวอย่างเธอสู้อะไรคนอย่างฉันได้” ชายร่างสูงบอกอย่างข่มขู่ จนหัวอกคนเป็นแม่เจ็บร้าว เขาก็คือเขาที่ยังคงใจร้ายกับเธอเหมือนเดิม “คุณมันเลวที่สุด เลิกกันแล้วแทนที่จะจบกันไป” “หึ...อะไรที่ฉันอยากได้ก็ต้องได้ ไม่มีใครมาห้ามความต้องการของฉันได้หรอก” “คุณแม่ขา...น้องลูกพีชอิ่มแล้วค่ะ” เสียงเล็กของลูกสาวดังขึ้นขัดบทสนทนาของผู้ใหญ่จนพวกเขาต้องปรับสีหน้าให้กลับมาปกติ เพราะไม่อยากให้เด็กน้อยรู้สึกไม่ดี “อิ่มแล้วเหรอคะ งั้นเรากลับบ้านกันเถอะนะ เดี๋ยวเย็นซะก่อน” “กลับกันค่ะ” “เดี๋ยวลุงไปส่งนะครับ” คำพูดของภูวริชดังขึ้นจนคนที่กำลังจูงมือลูกสาวหันขวับ “คิดจะทำอะไร” “หึ...ฉันก็แค่อยากทำหน้าที่พ่อบ้าง” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เมื่อโดนคนตัวเล็กมองค้อน “หายไปตั้งหลายปี คิดจะมาทำหน้าที่พ่อตอนนี้มันไม่สายไปเหรอ” คนตัวเล็กหลุดพูดออกมาอย่างฟิวส์ขาด เพราะเขากำลังยั่วโมโหให้เธอตบะแตก “ยอมรับเองแล้วเหร
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 6 อยากเป็นพ่อ (1)
บทที่ 6อยากเป็นพ่อ “งั้นเดี๋ยวถ้าถึงบ้านบอกเชนนะ เชนจะได้ไม่เป็นห่วง” “อืม...ไปเถอะ” เชนธวัชเดินหายไปพร้อมกับพี่ยา ขณะที่พรีมลภัสทำการเก็บของเก็บกระเป๋าเพื่อเดินตามออกไปเช่นเดียวกัน แต่เสียงทุ้มของคนที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นมาดักเสียก่อน “ยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่เหรอ ค่อยกลับสิ” เธอก้มมองอาหารที่ยังไม่ได้ถูกแตะเลย เพราะมัวแต่คุยเรื่องการเซ็นสัญญา ถ้าเชนธวัชยังอยู่เธออาจจะกินมันบ้าง แต่ตอนนี้เหลือเพียงภูวริชมันทำให้เธอไม่อยากที่จะนั่งร่วมโต๊ะกับเขานานเกินไป “ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันไม่ค่อยหิว” “เธอไม่หิว แต่ลูกเธออาจจะหิวก็ได้ไม่ใช่เหรอ” ภูวริชจ้องมองเด็กน้อยที่ยังคงจับจ้องไปที่อาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะ จนพรีมลภัสอดสงสารลูกไม่ได้ เพราะไม่เคยจะได้กินของดีๆ ขนาดนี้มาก่อน “คุณแม่ขา...น้องลูกพีชอยากกิน น้องลูกพีชขอกินก่อนได้ไหมคะ” เสียงอ้อนวอนของน้องลูกพีช ทำให้หัวอกคนเป็นแม่อ่อนยวบ จนยอมทิ้งความกลัวของตัวเองเอาไว้ในใจ และเลือกให้ลูกสาวได้กินข้าวตรงหน้าเสียก่อน “ก็ได้ค่ะ” “ขอบคุ
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 5 อยากรู้ความจริง (4) จบตอน
ใบหน้าสลดของเชนธวัชตกอยู่ในสายตาของภูวริช และเขาก็แสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อกำลังจะกำจัดอีกฝ่ายให้พ้นทาง เขาเป็นผู้ชายทำไมจะมองไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้คิดจะจีบพรีมลภัส “พอดีคุณภูเขาบอกว่าอยากจะถ่ายงานนี้เองน่ะจ้ะ เพราะเป็นแบรนด์แม่และเด็กที่เปิดใหม่ เลยอยากทำมันด้วยตัวเอง” เชนธวัชหันไปมองผู้ที่มาสุดท้ายด้วยสายตาไม่เข้าใจ ก่อนที่เขาจะเห็นอีกฝ่ายยิ้มอย่างมีเลศนัย อีกทั้งยังมองหน้าของพรีมลภัสด้วยตาไม่กะพริบ ในฐานะที่เป็นผู้ชายเหมือนกันเขาจึงคิดว่าภูวริชอาจจะคิดไม่ซื้อกับพรีมลภัส จนอดห่วงเพื่อนไม่ได้ “เอ่อ...พรีมว่า” “แต่น้องทั้งสองไม่ต้องห่วงเรื่องสัญญานะ พี่มีค่าตอบแทนที่ขอเปลี่ยนพรีเซ็นเตอร์ด้วย จากตอนแรกที่ตกลงกันว่าจะให้น้องเชนถ่ายด้วย จึงจะมอบเงินปลอบใจให้น้องเชนหนึ่งแสนบาท และเพิ่มค่าตัวของน้องพรีมและน้องลูกพีชอีกรวมเป็น 7 แสนบาท” ตัวเลขเงินมันเยอะมาก จนพรีมลภัสได้แต่กำมือของตัวเองที่วางอยู่ใต้โต๊ะแน่น เพราะเธอรู้แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ต้องเป็นฝีมือของภูวริชแน่ๆ เพราะจะมีใครบ้าจ้างพรีเซ็นเตอร์หน้าใหม่ที่มีลูกติดอย่างเธ
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 5 อยากรู้ความจริง (3)
เชนธวัชมารับสองแม่ลูกไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อนัดคุยเกี่ยวกับสัญญา รวมไปถึงรายละเอียดงานต่างๆ ที่จะเริ่มถ่ายในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า “เข้าร้านกันเถอะ” เชนธวัชเอื้อมมือมาจับมือบอบบางของพรีมลภัสจนรับรู้ว่ามือของเธอมันชื้นแฉะด้วยเหงื่อ เขาจึงได้รู้ทันทีว่าเธอกำลังประหม่า “ตื่นเต้นเหรอ” “อืม...มันตื่นเต้นอะ พรีมไม่เคยทำงานแบบนี้ กลัวว่ามันจะออกมาไม่ดี อีกอย่างกลัวเสียชื่อของเชนด้วย” “เสียชื่ออะไรกัน ยังไงเชนก็จะช่วยพรีมทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ” ชายร่างสูงส่งยิ้มละไมมาให้พรีมลภัสเพื่อให้เธอคลายกังวล อีกทั้งเขารู้ว่าเธอยังใหม่กับเรื่องแบบนี้ด้วย แต่ไม่แปลกใจทำไมผู้จัดการถึงเลือกพรีมลภัสและน้องลูกพีช เพราะความน่ารักความสดใสของทั้งสองคนเป็นที่ถูกตาต้องการของทุกคน ไม่เว้นแต่กระทั่งเขา “ขอบใจนะ” ทั้งสามเดินเข้ามาในร้านอาหารหรูที่พรีมลภัสไม่เคยคิดจะเข้ามา เพราะรู้ดีว่าคนอย่างเธอคงไม่มีปัญญาที่จะกินอาหารที่ราคาแพงกว่าอาหารที่ซื้อกินสามวันเสียอีก “สวัสดีครับพี่ยา...” เชนธวัชยกมือไหว้ผู้จัดของการถ่ายโฆษณาใ
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 5 อยากรู้ความจริง (2)
“ไม่ยอมก็เรื่องของผู้หญิงคนนั้น และถ้าน้องลูกพีชเป็นลูกของฉันจริง ฉันไม่มีทางปล่อยพรีมลภัสไปแน่ โทษฐานที่ปกปิดเรื่องลูกกับฉันมาตลอดห้าปี” วัฒนาเพียงส่ายหน้าเบาๆ ความรู้สึกสงสารพรีมลภัสท่วมท้นอยู่ในอก หากเด็กน้อยคนนั้นเป็นลูกสาวของภูวริชจริง อย่างน้อยที่สุดเธอก็ไม่ควรต้องมาแบกรับความคลุมเครือเช่นนี้ ทั้งที่ในวันนั้นเป็นเจ้านายของเขาเองที่เลือกบอกเลิกหญิงสาวอย่างไม่ไยดี แล้ววันนี้เหตุใดจึงกลับมาเรียกร้อง อยากได้สถานะความเป็นพ่อขึ้นมาอีก “เจ้านาย...” “ฉันจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าน้องลูกพีชเป็นลูกของฉันหรือเปล่า” เสียงเข้มเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ดวงตาคมยังคงจับจ้องภาพถ่ายตรงหน้า ใบหน้าหวานของพรีมลภัสเคียงข้างใบหน้าแก้มป่องของเด็กน้อยที่เขาคาดว่าอาจเป็นลูกสาวของตนเอง ราวกับภาพนั้นกำลังตอกย้ำความจริงบางอย่างที่เขาไม่อาจเมินเฉยได้อีก หลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นพรีมลภัสก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ ซึ่งเธอรู้สึกโล่งใจที่ภูวริชไม่ได้มาระรานเธออีก แต่อีกใจก็กังวลเพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ “พรีม” เสียงเรียกของเชนธวัชดังขึ้น จนพรีมลภัสหลุดออกจ
You may also like
ยัยตัวร้ายกับนายแบดบอย NC18++
Me'JinJIn47.5K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน126.3K viewsขย้ำรักเลขา NC-20
C425.7K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์177.9K viewsคุณหนูเรือนเล็กหอใหญ่
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว512 viewsตำให้นัวรัวให้ลึก
อลิซาเบธ ลี238 viewsจับเพื่อนเลื่อนสถานะ
ณัฐพรพราว525 viewsอุบายหมายจันทร์
rasita_suin312 views
