บทนำ ความจริงที่ไม่อยากยอมรับ

บทนำ

ความจริงที่ไม่อยากยอมรับ

            บรรยากาศในคอนโดฯ หรูมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงาน โดยมีร่างเล็กของ ‘พรีมลภัส’ ที่กำลังจ้องมองนาฬิกาสลับกับเค้กก้อนโตบนโต๊ะหน้าโซฟาด้วยอาการว้าวุ่นใจ เธอกำลังรอคนรักกลับมาฉลองวันเกิดครอบรอบ 22 ปีของเธอ แต่เธอรอเขามาตลอดหกชั่วโมงเต็มแต่ก็ยังไร้ร่างสูงใหญ่ที่บอกว่าจะมาให้ทันวันเกิดของเธอ

            วันนี้นอกจากจะเป็นวันเกิดของเธอแล้ว และเป็นวันที่เธอจะบอกความจริงบางอย่างให้เขารับรู้ และเขาต้องดีใจมากๆ กับสิ่งที่เธอจะมอบให้เขาวันนี้

            มือน้อยๆ กำที่ตรวจครรภ์แน่นเพราะมันคือสิ่งที่เธออยากจะบอกเขามากที่สุด ความจริงที่เธอเองก็เพิ่งรับรู้ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง เธอลูบหน้าท้องเบาๆ กับความตื้นตันใจกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เรียกว่า ‘ลูก’ ที่เกิดจากความรักของเธอและเขา

            “พี่ภูต้องดีใจแน่ๆ ถ้าเขารู้ว่าเรากำลังมีลูกด้วยกัน” เธอลูบหน้าท้องบางด้วยอย่างมีความสุขและคิดว่าเด็กคนนี้คือของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอ

            คนตัวเล็กนั่งรอเจ้าของห้องตลอดหกชั่วโมงแต่ก็ไร้ร่างสูงใหญ่ เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาเขาด้วยความร้อนใจเพราะปกติชายหนุ่มมักจะกลับห้องไม่เกินเที่ยงคืน แต่นี่อีกไม่กี่นาทีจะเลยวันเกิดของเธอแล้ว แต่ก็ไร้เงาของเขา

            “ไปไหนของพี่นะ”

            ตู๊ด!

            (ฮัลโหล...)

            “พี่ภูอยู่ไหนคะ ทำไมวันนี้กลับห้องช้าจัง ไหนว่าวันนี้เราจะมาฉลองวันเกิดพรีมไงคะ” เสียงใสถามคนปลายสายด้วยความเป็นห่วงเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา เพราะปกติชายหนุ่มไม่เคยกลับบ้านดึกมาก่อน

            (วันนี้พี่ไม่ว่างแล้ว)

            “มะ...หมายความว่ายังไงคะ”

            (ก็ไม่หมายความว่ายังไง พี่ไม่ว่างก็คือไม่ว่าง พรีมอย่าถามเซ้าซี้ได้ไหม)

            “ตะ...แต่ตอนนี้พี่ภูบอกว่าว่าง อีกอย่างวันนี้วันเกิดพรีม และเป็นวันครบรอบสองปีที่เราคบกันด้วย พี่ทำอะไรอยู่คะถึงไม่ว่าง บอกพรีมมานะ” เธอถามกลับเสียงสั่น ก่อนที่เสียงปลายสายจะเงียบไป สักพักเธอก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่ดังลอดเข้ามาราวกับรำคาญในสิ่งที่เธอกำลังบอก

            (เพราะพรีมเป็นอย่างนี้ไงพี่เลยเบื่อ พอครบกันแล้วพรีมรู้ตัวบ้างไหมว่าพรีมทำตัวน่าเบื่อแค่ไหน พี่ต้องทำงานไม่ได้มีเวลามารายงานพรีมหรอกนะ)

            “พี่ภู...” เสียงหวานเรียกชื่อเขาอย่างสั่นๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาดุเธอราวกับรำคาญเต็มทน

            (พี่ว่าเรื่องระหว่างเราพอแค่นี้เถอะ)

            “มะ...หมายความว่ายังไงคะ”

            (ทำไมเป็นคนเข้าใจอะไรยากแบบนี้วะพรีม ต้องให้พี่พูดตรงๆ ใช่ไหมถึงจะเข้าใจ!) ภูวริชบอกเสียงแข็งกระด้างจนเธอรับรู้ถึงความหงุดหงิดของเขา

            “พี่ภูกำลังบอกอะไรพรีม”

            (พี่ว่าเราสองคนพอเท่านี้เถอะ เลิกกันเถอะนะพรีม)

            คำพูดของเขาเหมือนฟ้าผ่ากลางใจของพรีมลภัส เพราะเธอไม่คิดว่าจะมาได้ยินคำคำนี้จากปากของเขา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาดูรักเธอมาก ไม่ว่าเธออยากได้อะไรเขาก็ทำให้เธอมาตลอด แต่มีช่วงหลังๆ ที่เขาพยายามทำตัวห่างเหิน ซึ่งเธอก็คิดว่าเขาอาจจะทำงานเยอะจนไม่มีเวลา

            “ทำไมคะ ทำไมพี่ภูพูดแบบนี้ ไหนพี่ภูบอกว่ารักพรีม ทำไม...”

            (รักได้ก็หมดรักได้ อีกอย่างพี่ว่าเราสองคนไปกันไม่รอดหรอก เราสองคนต่างกันเกินไป แล้วอีกอย่างพี่ขอพูดตรงๆ นะ ว่าพี่เบื่อพรีมแล้ว)

            “พี่ภู...ไม่จริงใช่ไหม ไหนเราสัญญาว่า...”

            (ลืมสัญญาไปเถอะพรีม พี่เหนื่อยต้องอธิบายให้พรีมเข้าใจแล้ว พี่ให้เวลาพรีมหนึ่งอาทิตย์ แล้วย้ายข้าวของออกจากห้องของพี่ด้วย และถ้าพรีมไม่รู้จะไปไหน พี่จะให้เงินพรีมก้อนหนึ่งไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ พี่ไม่ใจร้ายถึงขนาดไม่ให้อะไรพรีมติดตัวไปหรอก) คำพูดผลักไสของคนตัวโต ทำเอาพรีมลภัสหัวใจสลาย มือที่กำที่ตรวจครรภ์สั่นระริก ข่าวดีที่เธอกำลังจะบอกเขาคงไม่ได้บอกอีกแล้ว เพราะต่อให้เธอพูดไปเขาคงไม่สนใจเธอ

            “พรีมไม่อยากได้เงินของพี่ ถ้าพี่หมดรักพรีมแล้ว พรีมจะไปค่ะ ไปจากชีวิตของพี่อย่างที่พี่ต้องการ งั้นเราสองคนจบกันเท่านี้ค่ะ พรีมเองก็ไม่อยากได้ความรักของพี่แล้วเหมือนกัน แค่นี้นะคะ”

            (พรีม!) ยังไม่ทันที่ภูวริชจะได้พูดอะไรต่อ นิ้วเล็กก็กดตัดสายทันที ก่อนที่เธอจะปล่อยโฮด้วยความเสียใจ มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดใบหน้าหวานของตัวเอง จนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตาของตัวเองไหลออกมามากแค่ไหน เพราะมือของเธอชุ่มไปด้วยน้ำตามากมายเหลือเกิน

            “ฮือๆ”

            ความรู้สึกเจ็บปวดมันแทรกซึมทุกอณูของร่างกาย เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ เพราะที่ผ่านมาเขาเองก็ดูรักเธอ แม้เธอจะรู้ดีว่าฐานะของเธอและเขาต่างกันมากแค่ไหน แต่เธอก็คิดว่าเธอจะพยายามสู้ไปกับเขา สุดท้ายแล้วมันคงไม่มีความหมายเพราะเขาเลือกที่จะสลัดความรักของเธอทิ้ง

            มือน้อยๆ จัดการลบเบื่อของเขาทิ้ง รวมถึงคอนแท็กติดต่อทุกอย่าง แม้จะเสียดายความรักตลอดสองปีที่ผ่านมา แต่เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอความรักจากเขาเหมือนกัน แต่ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะปิดโทรศัพท์มือถือ หญิงสาวก็เห็นบางอย่างผ่านโซเชียล เป็นภาพของภูวริชที่กำลังโอบเอวดาราสาวอย่าง ‘ไอริ’ ดาราลูกครึ่งไทย – ญี่ปุ่นที่กำลังดังในช่วงนี้ เธอไม่รู้ว่าทำไมภาพของภูวริชถึงอยู่เคียงข้างผู้หญิงคนนั้น แต่ถ้ามองเผินๆ คนก็คงคิดว่าทั้งสองคือคนรักกัน ภาพของชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างขณะโอบเอวบอบบางของไอริ จนเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมภูวริชถึงบอกเลิกเธอในวันนี้

            “ที่แท้พี่ก็เจอคนใหม่ที่สวยและเหมาะสมกับพี่สินะ พี่เลยเลือกที่จะทิ้งพรีมไปหาเขา”

            หญิงสาวพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะจัดการปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง จากนั้นก็เดินไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า และเธอไม่เอาของที่ชายหนุ่มซื้อให้ไปเลยสักชิ้น เพราะเธอไม่อยากมีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับผู้ชายใจร้ายคนนี้อีกแล้ว

            “แม่ขอโทษที่แม่ทำให้หนูต้องขาดพ่อ ต่อไปเราไปอยู่ด้วยกันสองคนนะลูก แม่จะดูแลหนูเอง”

มือบางลูบที่หน้าท้องแบนราบที่อนาคตท้องของเธอจะใหญ่โต แม้จะรู้สึกเสียใจที่ทำให้ลูกกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ แต่เธอไม่สามารถใจร้ายที่จะทิ้งเด็กน้อยคนนี้ได้ เพราะถึงยังไงเด็กคนนี้คือของขวัญที่ดีที่สุดของเธอ

            “อดทนไปกับแม่นะลูก...”