บทที่ 4 ไม่มีวันหนีพ้น (1) (NC18+)

บทที่ 4

ไม่มีวันหนีพ้น

            ร่างบอบบางถูกจับแก้ผ้าจนเปลือยอยู่บนเตียงกว้าง ภูวริชจ้องมองร่างอวบอิ่มอย่างไม่วางตา จนไม่อยากจะเชื่อว่าร่างกายของเธอจะอวบอิ่มเซ็กซี่มากขนาดนี้ การที่เธอมีลูกไม่ได้ทำให้ความสวยของเธอลดน้อยลง มีแต่สวยมากกว่าเดิม

            “อย่ามองนะ!” มือน้อยยกขึ้นปิดร่างกายสาว เพื่อป้องการไม่ให้สายตาจาบจ้วงของภูวริชมอง

            “มากกว่านมฉันก็มองมาแล้ว จะมาอายอะไร” เขาเลียริมฝีปากอย่างหิวกระหาย แค่เห็นเพียงร่างกายก็ทำให้บางอย่างที่อยู่ตรงซอกขาของเขาแข็งขึงขึ้นมา

            “หยาบคาย!”

            ภูวริชไม่โต้ตอบอะไร แต่เขาเลือกที่จะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จนกายท่อนบนเปลือยเปล่า จากนั้นชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะปลดเข็มขัดหนังเส้นใหญ่ จนหัวเข็มขัดกระทบกันจนเกิดเสียงดัง จนเธอใจหายวาบกับสิ่งที่ต้องเผชิญหลังจากนี้ เมื่อกางเกงในสีเข้มของเขาหลุดออกจากขาแข็งแกร่ง บางอย่างที่เคยซุกซ่อนในนั้นก็ดีดผึงน่ากลัว

            “อึก...”

            พรีมลภัสเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่ทำให้เลือดลมในร่างกายสาวเดือดพล่าน นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่ร่างกายของเธอปราศจากเพศรส จนเธอลืมความรู้สึกนั้นไปแล้ว แต่วันนี้เขากลับมาปลุกเร้ามันให้กลับมาอีกครั้ง

            “หันมาพรีมลภัส”

            “ไม่ ใส่กางเกงเดี๋ยวนี้นะ”

            “ทำไมต้องใส่ ฉันก็แก้ผ้าเป็นเพื่อนเธอไง ไม่ดีเหรอ เท่าเทียมกัน” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเมื่อเห็นว่าแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวแดงก่ำราวกับผลมะเขือเทศเพราะกำลังเขินอายกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

            “เราเลิกกันแล้วนะคุณภู อย่าทำอย่างนี้เลย ออกไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

            “หุบปากเธอไปซะ ฉันเท่านั้นที่จะตัดสินว่าเลิกหรือไม่เลิก เธอไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉันแบบนี้”

            เขาบอกอย่างเดือดดาลเมื่อคนตัวเล็กยังคงต่อต้าน และทำเหมือนรังเกียจเขาเต็มทน ทั้งๆ เมื่อก่อนเธอทั้งรักและหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น

            มือเล็กที่พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ภูวริชกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ชายหนุ่มจัดการตรึงข้อมือบอบบางเหนือศีรษะ ก่อนจะจ้องมองใบหน้าเนียนใสไร้สิวฝ้าของเธอ

            “จะต่อต้านเหรอ”

            “อย่าทำฉัน ขอร้อง”

            “หึ...เอาเวลาไปร้องครางดีกว่าพรีมลภัส”

ว่าจบชายหนุ่มก็โน้มใบหน้าลงมาจูบที่กลีบปากอวบอิ่ม ความรู้สึกที่ห่างหายมานานตลอดห้าปีมันกลับมาอีกครั้ง ความหอมหวานของเธอกลับทำให้เขาหลงมัวเมามากกว่าเดิมเสียอีก

            “อื้อ...”

            “พรีม...” เขาผละริมฝีปากออกมาเล็กน้อยก่อนจะครางชื่อของคนตัวเล็ก ขณะที่มือหนาลูบไล้ไปที่เอวเปล่าเปลือยของเธอจนขนในกายสาวลุกซู่ แล้วไล้ขึ้นมาจับที่อกอวบอิ่มแล้วบีบเคล้นอย่างแรง แต่แทนที่คนตัวเล็กจะต่อต้าน ร่างกายของเธอกลับรุ่มร้อนจนเผลอครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้

            “อ๊ะ...พี่ภู”

            “เสียวดีใช่ไหม” เขาพูดแค่นั้นก็โน้มลงมาแล้วดูดดึงที่ปลายถันของคนตัวเล็กอย่างแรง โดยที่สายตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าหวานที่กำลังแสดงความเสียวซ่านอย่างชัดเจน

            “อื้อ...มะ...ไม่”

            “ไม่อย่างนั้นเหรอ” เขาพูดแค่นั้นก็เปลี่ยนมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ก่อนจะประทับตราความเป็นเจ้าของเพื่อประกาศให้ชายอีกคนได้รู้ว่าเขากับพรีมลภัสมีสัมพันธ์ลึกซึ้งมากแค่ไหน และพอนึกถึงหน้าของเชนธวัชความเดือดดาลของเขาก็เพิ่มมากขึ้น

            “อ๊ะ...เจ็บ” เสียงหวานดังเล็ดลอดออกมาเมื่อปากหยักดูดดึงที่ต้นคอของเธออย่างแรง จนคิดว่ามันคงห้อเลือดไปแล้ว

            “หวานจังพรีม หวานเหมือนเดิม” เขาครางเรียกชื่อของคนตัวเล็กก่อนจะลูบไล้ที่ผิวเนียนนุ่มของเธออย่างหลงใหล ทำเอาเขานึกถึงเรื่องราวความหลังเก่าๆ ระหว่างเขากับหญิงสาว

            “พี่ภู...อย่าทำแบบนี้”

            “พรีมชอบไม่ใช่เหรอ อย่าปฏิเสธมันเลย พี่รู้ว่าพรีมต้องการมัน” เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของร่างกายสาวมีตรงไหนบ้าง และพอได้ยินเสียงครางของเธอก็ยิ่งทำให้เขาฮึกเหิมมากกว่าเดิม

            “มะ...ไม่”

            ร่างสูงใหญ่ของภูวริชชันกายขึ้นมานั่งคุกเข่ากับที่นอน จากนั้นก็จับเรียวขาทั้งสองข้างของคนตัวเล็กมาวางหน้าขาแกร่งของเขา จนเผยให้เห็นกลีบบอบบางสีชมพูที่ปิดสนิท ทำเอาเลือดลมในกายหนุ่มเดือดพล่านทันทีที่ได้เห็น

            “พรีม...ยังสวยเหมือนเดิมเลยรู้ตัวบ้างไหม”