บทที่ 3 รำลึกความหลัง (ลึกซึ้ง) (2) จบตอน

คนตัวเล็กยกมือตีร่างใหญ่เป็นพัลวัน แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับสู้อะไรชายหนุ่มไม่ได้ เขาจัดการรวบคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด จากนั้นก็เหวี่ยงเธอขึ้นไปบนเตียงทันที จนที่นอนของเขาเปียกชื้นจากร่างกายที่ถูกฝนเทราดรดลงมา

            “อ๊ะ...จุกนะ”

            ยังไม่ทันที่ร่างใหญ่ของภูวริชจะก้าวขึ้นมาบนเตียง เสียงโทรศัพท์ของพรีมลภัสก็ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะโถมตัวไปคว้ามันขึ้นมาเพื่อกดรับ แต่ชายหนุ่มกลับไวกว่า จากนั้นเขาก็มองหน้าจอเป็นชื่อของเชนธวัช ทำเอาเลือดในกายของชายหนุ่มเดือดพล่านทันที เมื่อนึกถึงมือไม้ของมันที่มาแตะต้องร่างกายของหญิงสาว

            “อย่ารับนะ ขอร้อง...” เธอบอกอย่างวิงวอน ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจกดรับเพราะอยากจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะพูดอะไรกับหญิงสาว

            ติ๊ด!

            (พรีม...อยู่ไหนครับ หากระเป๋าเจอหรือยัง) เสียงทุ้มของเชนธวัชถามด้วยความเป็นห่วง จนภูวริชถึงกับของขึ้นกับเสียงอ่อนเสียงหวานของพรีมลภัสที่พูดกับมัน

            “คะ...คือพรีม...”

            “บอกมันไปว่ามีธุระต้องไปทำต่อ วันนี้จะไม่กลับ” ภูวริชกระซิบข้างหูของพรีมลภัสจนเธอกำมือแน่น

            “อึก...ไม่”

            “ถ้าเธอไม่พูด ฉันจะเย...เธอให้มันได้ยินเสียงครางเธอดีไหม”

            “ยะ...อย่านะ”

            “งั้นก็พูด ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับคนอย่างเธอ” เขาบอกอย่างข่มขู่ จนพรีมลภัสจำใจต้องโกหกอีกครั้ง

            “คะ...คือเชน...พรีมมีธุระนิดหน่อย คืนนี้ฝากดูน้องลูกพีชก่อนได้ไหม” เธอบอกเสียงสั่นเพราะกลัวเชนธวัชจะจับได้

            “ธุระอะไร ทำไมมันกะทันหันจังพรีม มีอะไรให้เชนช่วยไหม” เขาถามอย่างเป็นห่วงเพราะปกติหญิงสาวไม่เคยที่จะไม่กลับบ้านเลยสักครั้งเพราะเป็นห่วงลูกสาว

            “มะ...ไม่มี งั้นแค่นี้ก่อนนะ ฝากลูกคืนหนึ่งนะ ไว้พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปเล่าให้ฟัง” เธอบอกแค่นั้นก็รีบตัดสายเชนธวัชเพราะไม่อยากให้เขามาได้ยินเสียงอันน่าเกลียดของเธอ

            “อืมๆ งั้นรีบไปรีบกลับนะ ถ้ากลับเองไม่ได้บอกฉันเผื่อฉันขับไปรับ”

            “อืม...ขอบคุณนะ”

            “สำหรับเชน พรีมสำคัญที่สุดอยู่แล้ว” ถ้อยคำห่วงใยของเชนธวัชทำให้คนฟังที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเดือดดาลกับความหน้าด้านหน้าทนของเชนธวัช

            “เชน...” ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไรกลับ หน้าโทรศัพท์ของเธอก็ถูกกระชากออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นภูวริชก็เหวี่ยงมันลงพื้นอย่างแรง

            ปึก!!

            พรีมลภัสมองโทรศัพท์มือถือของตัวเที่นอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นเพราะฝีมือคนเกรี้ยวกราดอย่างภูวริช

            “ทำแบบนี้ทำไม!”

            “ดูรักกันดีเหลือเกินนะ”

            น้ำเสียงอ่อนโยนที่เชนธวัชบอกกับพรีมลภัสทำเอาเขารู้สึกเดือดพล่าน ความรักที่ทั้งสองมีให้กัน จนเขารู้สึกตัวเองเป็นอากาศธาตุขึ้นมาทันที

            “ค่ะ อย่างน้อยๆ เชนก็รักฉันมาก ทำทุกอย่างเพื่อฉัน แล้วมันผิดอะไรถ้าฉันจะรักเขากลับ”

            “พรีมลภัส!”

            เขาขบกรามแน่นเมื่อหญิงสาวกำลังบอกว่ารักผู้ชายคนนั้นต่อหน้าเขา จนอกแกร่งร้อนรุ่มราวกับไฟ

            “ดี! รักมันมากๆ นะ อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้ามันรู้ว่าเธอนอนกับผัวเก่าอย่างฉัน มันจะยังรักเธอลงไหม”

            “มะ…ไม่นะอย่าทำแบบนี้ เราสองคนเลิกกันแล้วนะ”

            “เลิกกันแล้วก็เอากันได้ แบบเป็นคู่นอนกันไง มาสนุกๆ กันไม่ดีกว่าเหรอ หรือถ้ากลัวมันรู้ว่าเธอมาเอากับผัวเก่า ฉันจะไม่บอกมัน แต่เธอต้องมาให้ฉันเอาตามที่ฉันต้องการ”

            “ไอ้คนทุเรศ ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะมีความคิดแบบนี้!”

            “ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ เมื่อก่อนเธอก็รักไม่ใช่หรือไง”

            “ก็แค่อดีตเคยรัก แต่ตอนนี้ฉันรักคนอื่นไปแล้ว จนทำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่น่าเสียเวลารักคนอย่างคุณมาตั้งนานเลย” ถ้อยคำแทงใจของพรีมลภัสเหมือนกองเพลิงที่ทำให้เขาเดือดพล่านจนทนไม่ไหว

            “ดี! รักมันให้มากนะ อยากจะรู้นักว่าตอนโดนฉันตอก เธอจะครางชื่อฉันหรือมันกันแน่”

            แควก!

            เสียงเสื้อผ้าขาดวิ่นของพรีมลภัสดังขึ้น จนเธอตกใจก้มมือเสื้อตัวสวยที่โดนมือหนาของภูวริชฉีกกระชากไม่เหลือชิ้นดี

            “กรี๊ด!!” คนตัวเล็กกรีดร้องเสียงดังลั่นเมื่อมือสากของภูวริชฉีกกระชากชุดสวยของหญิงสาวจนเผยให้เห็นอกอวบอิ่มที่มีชั้นในลูกไม้สีดำปกปิดเอาไว้

            ลมหายใจของภูวริชติดขัดเมื่อเห็นเต้าสวยขนาดใหญ่ที่ถูกโอบอุ้มด้วยชั้นในสีดำเซ็กซี่ ใครจะไปคิดว่าห้าปีผ่านไปจะเปลี่ยนผู้หญิงร่างเล็กบางอย่างพรีมลภัสให้มีรูปร่างอวบอิ่มเซ็กซี่มากขนาดนี้

            “อย่าทำแบบนี้ ออกไป”

            “แน่ใจเหรอ ฉันจำได้นะว่าเธอติดใจเซ็กซ์ของฉันมากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นเธอจะหลงฉันหัวปักหัวปำเหรอ”

            “แค่อดีต คุณมั่นใจได้ยังไงว่าลีลาของคุณมันดีสุด ฉันจะบอกเลยนะว่ารสชาติเซ็กซ์ของคุณมันห่วยแตกที่สุด” เธอปรามาสเขาเพราะหวังให้ชายหนุ่มเสียความมั่นใจ แต่นั่นกลับทำให้ภูวริชฟิวส์ขาดทันที

            “เออดี งั้นเดี๋ยววันนี้ลองชิมรสเซ็กซ์ห่วยๆ ของฉันแล้วเอาไปเปรียบเทียบกับผัวใหม่เธอดูว่าใครเด็ดกว่ากัน”

            ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็ก้าวขึ้นมาบนเตียง ซึ่งยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพลิกตัวหนี เขากฺจับข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วจัดการจับแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว

            “กรี๊ด! ปล่อยขาฉันนะ”

            “ปากดีท้าทายเองไม่ใช่เหรอ คิดว่าจะหนีไปง่ายๆ หรือไง บอกเลยอย่าฝัน”

            ภาพที่คนตัวเล็กหัวเราะมีความสุขกับเชนธวัชมันทำให้เขารุ่มร้อนจนแทบระเบิด จนอยากจะรู้ว่าตลอดห้าปีที่ห่างหายกันไป เธอลึกซึ้งกับผู้ชายคนนั้นมากแค่ไหน