ตอนที่ 6 ซักไซร้

" หมายความว่ายังไงอาหารตั้งหลายอย่างทำไมถึงกินได้แค่ไข่เจียว "

อัคคีเอ่ยถามแม่ตัวเองอย่างสงสัยปกติที่เขามานั่งกินข้าวด้วยแม้จะไม่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เห็นลดามีทีท่าต่อต้านแบบนี้เลยสักครั้ง

" คุณคงไม่รู้สินะฉันแพ้กุ้งแต่คุณดูเมนูที่แม่คุณทำสิ "

อัคคีมองเมนูอาหารที่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอแพ้ เพราะเมนูกุ้งคือเมนูสุดโปรดของเขาเอง

" กุ้งคือของโปรดของฉันคุณแม่คงไม่ได้ตั้งใจ "

อัคคีที่พอรู้บ้างว่าแม่ของตัวเองคงกลั่นแกล้งเธอแต่ก็ยังหลอกตัวเองว่าแม่อาจไม่รู้จริงๆ

พินธายิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเมื่อลูกชายของเธอไม่ได้เข้าข้างเมียในนามของตัวเอง ลดาตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ก็หัวเดียวกระเทียมลีบอยู่แล้วถ้าไม่มีวายุลูกชายคนรองของเธอจะบีบให้ตายก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องยาก ถ้าไม่เพราะสัญญาบ้าๆ นั่นคนอย่างฟ้าลดาไม่มีทางได้เหยียบตระกูลเธอเด็ดขาด

" เหอะ ดีเลยค่ะทีแรกฉันกะจะเกรงใจอยู่บ้างแต่ดูท่าทางแล้วคุณก็คงเลือกเข้าข้างแม่ตัวเอง ดีเลยถ้าของโปรดของคุณเต็มโต๊ะขนาดนี้แล้วคนป่วยอย่างฉันกินได้แค่ไข่เจียวต่อจากนี้ไปก็ต่างคนต่างกินเถอะค่ะฉันจะกินกับนิ่มต่อไปไม่ต้องเรียกนะคะเชิญทานให้อร่อยค่ะ "

ใบชาพูดออกมาเพียงเท่านั้นก็ลุกจากเก้าอี้และจับมือนิ่มเดินขึ้นห้องไปทันที

" หยุดเดี๋ยวนี้นะ "

คำสั่งกัมปนาทของอัคคีดังขึ้นในขณะที่ใบชากำลังเดินขึ้นบันไดถ้าเป็นเธอคนก่อนคงจะหวาดกลัวจนตัวสั่นไปแล้วแต่ลดาคนนี้สะกดคำว่ากลัวไม่เป็นเธอเห็นนิ่มที่หยุดนิ่งไม่กล้าเดินต่อจึงกระชากแขนเธอให้เดินต่อไปทำให้อัคคีได้แต่มองแล้วยิ้มมุมปาก

" เหอะ กล้าขึ้นมากจริงๆ "

.....................

.......

" เอาล่ะนิ่ม ช่วยเล่าทุกอย่างในชีวิตให้ฟังหน่อยได้ไหมเอาแบบละเอียดเลยนะ ยอมรับว่าก่อนหน้านี้คิดว่าจะเอาตัวรอดได้แต่ดูท่าทางวันนี้คงต้องเรียนรู้อีกเยอะ "

นิ่มที่มองหน้าผู้เป็นเจ้านายที่เหมือนจะสนิทแต่ก็ไม่ได้สนิทใจเหมือนก่อนเจออุบัติเหตุแต่เธอก็สัมผัสได้ว่าฟ้าลดาเวอร์ชั่นนี้ไม่ได้เลวร้าย

" ค่ะ นิ่มจะเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้พวกเราสองคนอยู่ที่นี่กันอย่างยากลำบากมา 4 ปีครึ่งแล้วค่ะ กำหนดสัญญาการแต่งงานคือ 5 ปีนั่นหมายความว่าอีกแค่ครึ่งปีพวกเราก็จะได้รับอิสระพร้อมกับเงินก้อนโต 200 ล้านบาท เป็นเงินมรดกของคุณปู่คุณอัคคีท่านทำไว้ก่อนที่จะเสียโดยมีเงื่อนไขว่าคุณหนูต้องแต่งงานกับคุณอัคคีให้ครบ 5 ปีถ้ามีทายาทคุณหนูจะได้เพิ่มเป็น 500 ล้านบาทแต่คุณหนูและคุณอัคคีตกลงร่วมกันว่าจะเป็นการแต่งงานแค่ในงานไม่มีทายาท "

" อ่อ แบบนี้นี่เองก็แสดงว่าพวกเราแยกห้องกันนอนใช่ไหม "

" ใช่ค่ะเป็นแบบนั้นมาตลอด แต่ในสัญญาระบุไว้ว่าหากคุณอัคคีอยากเข้ามานอนด้วยไม่มีคำว่าไม่ได้เพียงแต่ว่าตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกันคุณอัคคีไม่เคยเข้ามาในห้องคุณหนูเลยสักวันด้วยรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของคุณหนูกับคุณชายรองเป็นยังไง "

" งั้น ดีเลยว่าแต่วายุกลับวันไหนนะ "

ใบชาที่กะว่าเมื่อวายุกลับมาเธอจะทำให้ความสัมพันธ์ที่คาราคาซังมันถูกต้องเธอจะไม่ลักกินขโมยกินกับใครหรอกนะ

" ทำไมเรียกแบบนั้นล่ะคะปกติคุณหนูเรียกว่าพี่ลม "

" งั้นหรอ อ่อ ได้ๆ "

ใบชาตอบรับไปแบบนั้นเมื่อนิ่มถามอย่างงงๆ เธออยากบอกเหลือเกินว่าไม่ใช่แค่นิ่มหรอกเธอก็งง งงกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าเพราะเธอไม่รู้อะไรเลยตอนได้รับคำสั่งฆ่าเธอก็จดจำมาแค่ใบหน้าเท่านั้นแหละ

" ว่าแต่แม่ลูกคู่นั้นร้ายกาจมากไหม แบบว่าร้ายหรือว่าเลว "

ใบชาถามออกไปตรงๆ เธอจะได้รับมือถูกบรรยากาศแม่ผัวลูกสะใภ้เธอรู้ดีแต่ระดับการรับมือเธอยังไม่กล้าฟันธง

" สำหรับนิ่มคือทั้งสองค่ะเพราะว่าพวกเราโดนสองแม่ลูกนั่นกลั่นแกล้งตลอดเวลาที่คุณหนูป่วยบ่อยๆ ก็เพราะอดอาหารจากสองแม่ลูกคอยแกล้งนี่แหละค่ะ "

" รู้เลย ดูจากอาหารวันนี้แล้วก่อนหน้านี้พวกเราคงลำบากกันมากจริงๆ ไม่ต้องห่วงนะต่อไปนี้พวกเราไม่ต้องอดแล้วมีฉันอยู่ต้องอิ่มทุกมื้อ ว่าแต่ตระกูลนี้รวยขนาดนี้พวกเราไม่มีเงินหรอ "

ใบชาถามออกไปอย่างสงสัยทำไมลดากับนิ่มต้องอดข้าวด้วยทั้งที่น่าจะพอมีฐานะอยู่บ้าง

" เงินเดือนที่คุณอัคคีให้เดือนละ 5 ล้านคุณหนูส่งให้พ่อกับครอบครัวทั้งหมดค่ะทำให้คุณหนูแทบไม่มีเงินในบัญชีเลย "

" พ่อกับครอบครัว? "

" คุณหนูนิ่มมั่นใจแล้วว่าคุณหนูความจำเสื่อมแน่ๆ ไม่เป็นไรนะคะเดี๋ยวนิ่มค่อยๆ รื้อฟื้นให้ นิ่มสัญญาว่าจะไม่บอกใคร "

นิ่มพูดออกมาพร้อมกับปาดน้ำตารู้สึกสงสารคุณหนูของตัวเองจับใจตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีความสุขเลยสักวันจริงๆ

" อืม ใช่ ไม่ปิดบังแล้วนะฉันความจำเสื่อมจริงๆ แต่ขอร้องนะอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับใคร "

" นิ่มสัญญาค่ะแล้วนิ่มก็จะเป็นคนช่วยคุณหนูเอง "

ใบชามองหน้าของนิ่มด้วยความสงสารเธอไม่กล้าบอกความจริงว่าเธอไม่ใช่ฟ้าลดาแต่เธอสัมผัสได้ว่านิ่มปรารถนาดีต่อเธอมากจริงๆ

" ครอบครัวของฉันเป็นยังไงหรอ "

" แม่ของคุณหนูเสียไปแล้วตั้งแต่คุณหนูยังเด็กๆ คุณหนูอยู่กับพ่อแล้วก็แม่เลี้ยงที่มีลูกติดหนึ่งคนแม่เลี้ยงชื่อคุณพิไลส่วนลูกติดชื่อคุณนิ้วก้อยพวกเธอเป็นไม้เบื่อไม้เมาของคุณหนูค่ะ "

ความรู้สึกของใบชาตอนนี้คือพล็อตน้ำเน่าชะมัด มิน่าล่ะทำไมก่อนที่เธอจะหมดสติไปฟ้าลดาถึงเอาแต่ขอร้องให้ช่วย

" ตอนนี้พวกเรามีเงินติดตัวไหม ฉันจะพานิ่มออกไปกินอะไรอร่อยๆ ข้างนอกอยากกินชาบูชะมัดห่างหายไปตั้งหลายวัน "

นิ่มเมื่อได้ฟังแบบนั้นก็เอาแต่ส่ายหน้าเป็นพัลวันพร้อมกับยื่นมือถือของลดาให้ พอเธอเปิดดูยอดเงินในบัญชีเท่านั้นแหละ แม่จ้าว! อย่าเรียกว่าคุณหนูลดาเลย เพราะยอดเงินไม่มีเลยแม้แต่หนึ่งบาทก็ไม่มียอดเงินมีเพียงหลักสตางค์เท่านั้น

" โอเคเลยนิ่ม เชื่อแล้วว่าโอนเงินให้กับครอบครัวของพ่อหมดจริงๆ ลูกกตัญญูแห่งชาติต้องยกให้ฟ้าลดาสินะ "

" แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะคุณหนูยังไม่ได้กินอะไรเลย บ้านนี้คุณพินธาก็สั่งเอาไว้ว่านอกจากแม่บ้านห้ามใครทำอาหารทั้งนั้น "

" ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันจะไปหาไอ้จิ้งจอกเฒ่านั่นขอเงินมาสักหน่อยเดี๋ยวพาไปกินอะไรอร่อยๆ "

ใบชาที่ตัดสินใจจะบากหน้าไปพึ่งอัคคีเพราะเธอไม่มีทางเลือกแล้วอีกทั้งเธอยังต้องจ่ายค่าเดินทางเพื่อไปที่คอนโดของเธอในเมื่อฟ้าลดาไม่มีเงินเธอก็คงต้องใช้เงินเก็บของตัวเองแก้ปัญหาแล้ว

" ใครคือจิ้งจอกเฒ่าคะคุณหนู "

นิ่มถามอย่างสงสัยแต่ใบชาเอาแต่หัวเราะชอบใจ ฉายานี้เหมาะกับเขามากจริงๆ

" ก็นายอัคคีนั่นไง ฉายานี้เหมาะสมกับเขาที่สุดแล้วล่ะ วันนี้ที่โต๊ะอาหารก็เห็นๆ อยู่ว่าแม่ของตัวเองผิดเต็มๆ ยังจะเข้าข้างไม่ลืมหูลืมตาเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้เรียกจิ้งจอกเฒ่าก็คงไม่เกินไปนัก เอาล่ะรอที่นี่นะเดี๋ยวฉันไปไถตังค์มหาเศรษฐีก่อน "