LOGINบทที่7
ยิ่งอ่อนแอยิ่งน่ารังแก
“คุณ!” เธอไม่มีทางเข้าบ้านไปกับเขาแน่!
“จะเล่นตัวเพื่อ เธอก็ผ่านมาเป็นร้อยสังเวียนแล้วมั้ง! เอาฉันเพิ่มเข้าไปอีกคน มันคงไม่ได้ทำให้เธอดูไม่ดีขึ้นหรอกนะ! หรือกลัวว่าไอ้กายมันจะจับได้ว่ากินกับพี่เขยของมัน หืม!?"
"…หรือว่าเล่นตัวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉัน เห็นฉันรวยมหาศาลขนาดนี้ คิดเปลี่ยนใจใช้วิธีเล่นตัวเพื่อจับฉันหรือไง? บอกเลยนะว่าไม่ได้ผล!” กอหญ้ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กับความคิดสกปรกของผู้ชายคนนี้
รู้ว่าเขารวย แล้วไง? ยิ่งรู้ว่าเขารวยน่ะสิ! เธอถึงอยากตีตัวออกห่าง ใครเขาอยากเล่นตัวเพื่อเรียกความสนใจจากมาเฟียอย่างเขากัน!!
“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น!” เขาอันตรายยิ่งกว่าอะไร อำนาจ บารมี ความสูงส่งของเขาทำให้เธอไม่กล้าอาจเอื้อมหรอก!
ชีวิตที่แตกต่างของเธอและเขา ไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้หรอก เธอต้องการความรักที่แสนธรรมดา ไม่ใช่ไล่จับคนรวยอย่างที่เขาว่า!
และเธอจะไม่มีทางเอาตัวไปยุ่งเกี่ยวหรือรักเขาอีกแน่นอน!
“คุณน่ะ! เลิกคิดไปได้เลย ว่าฉันจะจับคุณ!” กอหญ้าพูดจบก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง เธอจะไม่ยอมลงจากรถด้วย!
อัลฟ่าแสยะยิ้ม เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพอได้ขึ้นเตียงกับเขาแล้ว เธอจะปฏิเสธหรืออ่อนโอนไปกับเขากันแน่!
คิดว่าคงเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า!
“ลงไป จะลงดีๆ หรือจะให้ฉันไปลากเธอลงมาเอง ก็เลือกเอานะ!” ร่างสูงกำยำก้าวลงจากรถไปแล้ว กอหญ้ารู้ว่าเขาพูดจริง ด้วยความกลัวเธอจึงรีบเปิดประตูรถ ก้าวลงจากรถตามเขาทันที
กอหญ้าพยายามยืนอยู่ข้างรถ หาทางหนีทีไล่ให้กับตัวเอง แต่รอบกายมีแต่บอดี้การ์ดเธอจะหนีออกไปยังไงได้! ขาเรียวไม่ยอมก้าวตามอัลฟ่าเข้าบ้าน อัลฟ่าจึงผ่อนลมหายใจหนัก ๆ กอดอกมองเธอนิ่ง
“จะเดินมาดี ๆ…หรือว่า…"
“รู้แล้วค่ะ!” กอหญ้าขึ้นเสียงแทรกขึ้น เมื่อหนีไม่ได้ เธอจำต้องเดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนรออยู่…
หมับ!
มือหนาจับเข้าที่ต้นแขนของกอหญ้าทันที ที่เธอเดินเข้ามาใกล้
“เจ็บนะคะ!” เมื่อถูกเขาดึงจนเจ็บ เธอก็ตะคอกต่อว่าเขาทันที แต่ร่างสูงไม่คิดสนใจเขาเดินเข้าไปในบ้าน พร้อมกับเหวี่ยงเธอไปกลางโถงหรูที่กว้างใหญ่ ตกแต่งไปด้วยสีดำตามสไตล์ดิบเถื่อนของเขา
“ห้ามเดินเพ่นพ่านในบ้านของฉันเด็ดขาด ที่เธอเข้าได้คือห้องครัว ห้องน้ำ และทำอาหารให้ฉันทาน” เหมือนทุกครั้งที่เคยคบกัน
“ฮะ?” อะไรกัน? ที่เขาลากเธอมาเพราะจะให้ทำอาหารงันเหรอ!? บ้าไปแล้ว!
“เห็นว่าชอบทำไง คิดว่าฝีมือคงไม่ตกนะ!?” กอหญ้าอึ้งทึ้งอยู่ในขณะนี้ แต่ถ้าเธอทำอาหาร เขาอาจจะไม่ทำอะไรบ้าๆ กับเธอก็ได้!
“ค่ะ หญ้าจะทำให้ทาน แต่อย่าติดใจจนต้องเรียกซ้ำนะคะ! เพราะหญ้าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก!” อัลฟ่ายักไหล่เมื่อกอหญ้าประชดบอกว่าเขาจะติดใจฝีมือของเธอ
จริงๆ ก็ติดใจมานานแล้วนะ…
“ทำให้ได้ก็แล้วกัน” แต่เขาก็ไม่ได้บอกเธอ
“เหอะ!” กอหญ้ากอดอกหันหน้าหนีเขาอย่างนอยด์ ๆ ทำไมเธอต้องยอมเขาตลอดด้วย แต่ก่อนลวงให้เธอรัก พอเธอรักสมใจก็เมินเฉยหาเรื่องเลิก พอเธอเลิกให้ ตอนนี้ก็ยังมาแกล้งเธออีก
เขามันคนนิสัยเสียที่สุด!
“เฟย์ ชุดที่กูสั่ง” อยู่ ๆ เขาก็เดินไปที่หน้าบ้าน ตะโกนถามคนชื่อเฟย์ เธอที่ยังคงยืนเคว้งรู้ตัวอีกทีเขาก็โยนถุงกระดาษใบใหญ่ให้เธอ
“เอาไปเปลี่ยนซะ เธอคงไม่คิดทำอาหารทั้งชุดที่เปียกชื้นแบบนั้นหรอกนะ”
“ค่ะ” เธอกระแทกเสียงใส่เขา และจำต้องทำตาม เธอเองก็รู้สึกไม่สบายตัวเช่นกัน จึงกอดถึงกระดาษไว้แนบอก อัลฟ่าหรี่ตามองร่างบางที่สั่นเทา ก็ก้าวเข้าห้องของตัวเองไม่สนใจเธออีก
ปัง!!
กอหญ้าสะดุ้งเสียงปิดประตูเล็กน้อย หันซ้ายขวาเพื่อหาห้องน้ำ ก่อนจะก้าวไปที่โซนห้องครัวคิดว่าน่าจะมีห้องน้ำ ทว่าเท้าบางก้าวผ่านประตูหน้าบ้าน ก็ทำให้กอหญ้าชะงัก คิดอะไรขึ้นมาได้
ทำไมเธอไม่หนีกลับบ้านตอนนี้ล่ะ! ตอนที่เขาเข้าห้องไปแบบนี้…
บอดี้การ์ดพวกนั้น คงไม่รู้หรอกมั้งว่านายของพวกเขา ปล่อยไม่ปล่อยเธอกลับบ้าน! เมื่อนึกขึ้นได้ กอหญ้าจึงรีบสาวเท้าเดินไปทางหน้าบ้าน เปิดประตูก็เจอเข้ากับบอดี้การ์ดของอัลฟ่าที่ยืนอยู่หน้าบ้านสองคน
อีกคนเธอจำเขาได้ เขาคือคนที่เอาเงินไปฟาดหัวเธอที่บ้านตอนนั้น!
สายตากลมมองเฟย์ต้าอย่างขุ่นเคือง เคืองโกรธที่เขากล้าเอาเงินฟาดเธอตอนนั้น!
“เหอะ! หลีกฉันจะกลับบ้าน”
“นายยังไม่ได้สั่งให้คุณออกไปจากที่นี่ครับ” เฟย์ต้ากุมมือเอ่ยบอกกับเธอ แลัวยังคงยืนขว้างทางเธออีกด้วย
“แต่ฉันจะกลับ!” กอหญ้าขึ้นเสียงใส่เฟย์อีกครั้ง เฟย์จึงส่ายหน้าและเอ่ยเสียงนิ่ง
“คุณกอหญ้ากลับไปข้างในเถอะครับ ยังไงผมก็ให้คุณออกไปไม่ได้” กอหญ้ากระชับถุงกระดาษที่มีเสื้อผ้าแบรนด์เนมแน่น
ปัง!
ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกไป ประตูบ้านก็ถูกปิดใส่หน้าจนกอหญ้าอ้าปากค้าง มือบางกำมือแน่น อย่าให้เธอออกไปได้นะ วันหน้าอย่าได้คิดว่าเธอจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับคนอันตรายอย่างอัลฟ่าอีก!
เจอเมื่อไหร่เธอจะต้องเอาตัวให้ห่างไกล อย่าได้พบได้เจอกันอีกเล้ย!
บทพิเศษlllฟ้าหลังฝนหนึ่งเดือนต่อมา…อ้วกกก~กอหญ้าเริ่มอาเจียนตั้งแต่เช้ามืด เธอตื่นขึ้นมา อาการอาเจียนก็เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ส่วนคนที่นอนกกกอดเมียตลอดทั้งคืนพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยเพราะเสียงอาเจียนแต่เช้าอัลฟ่าเดินเข้าไปหากอหญ้าที่โก่งคออาเจียนอยู่ในห้องน้ำ มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบา ๆ จนกอหญ้ารู้สึกถึงความอบอุ่นของสามี“พี่ฟ่า…”“เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ?” กอหญ้าส่ายหน้า ก่อนจะโก่งคออาเจียนอีกครั้งจนอัลฟ่าเริ่มเป็นห่วง“พี่จะตามน้าหมอมาตรวจ” ร่างแกร่งกำลังจะก้าวออกไปต่อสายหาน้าหมอของเขา แต่กอหญ้าดึงข้อมือหนาเอาไว้ก่อน“ไม่ต้องหรอกค่ะ”“ทำไม?” อัลฟ่าไม่เข้าใจกอหญ้า อาเจียนขนาดนี้แล้วยังจะดื้อ!
บทพิเศษlllครอบครัวสุขสันต์หลายวันต่อมา…เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าเดิม หากเทียบกับวันวานที่เคยผ่านมา ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา การจากลา การห่างกันฝันร้าย…จบลงแล้วในความคิดของกอหญ้ามือบางกำลังทำข้าวต้มมื้อเช้าให้กับลูกชายและสามีทาน ตอนนี้สามีของเธอยังคงไม่ยอมตื่นนอนตั้งแต่ถอนตัวออกจากการเป็นผู้นำของตระกูล อัลฟ่าก็ทำงานน้อยลงและอยู่ดูแลเธอกับลูกที่บ้านซึ่งวันนี้สามีของเธอก็ตื่นสายเช่นเดิม…“คุณหญ้าจะปลุกนายน้อยมั้ยคะ เดี๋ยวป้าจะทำอาหารต่อเอง”“ยังดีกว่าค่ะ หญ้าคิดว่าจะป้อนข้าวลูกก่อน ถ้าพี่ฟ่าไม่ตื่นเดี๋ยวหญ้าเข้าไปตามค่ะ” เมื่อคืนก็ไม่ได้จัดหนักอะไรเลยนะ เพราะต้องนอนกับลูกชายไหงไม่ยอมตื่นเสียได้สามีจอมดื้อกอหญ้านึกคิดในใจ ก่อนจะเดินรีบทำกับข้าวให้เสร็จและนำไปป้อนลูกชายที่มีพี่เลี้ยงคอยช่วยดูให้ที่โต๊ะอาหารเล็กของเด็ก
บทพิเศษllคนมันรักพึ่บ!ร่างเล็กถูกวางไว้บนเตียงนอนหนานุ่มเบา ๆ หลังจากอาบน้ำ อัลฟ่าก็เช็ดตัวและช้อนตัวเธอมายังเตียงนอนในทันที กอหญ้ามองดวงหน้าคมคายหล่อเหลาที่อยู่เหนือตัวเธอด้วยความรักซึ่งไม่ต่างจากสายตาคมที่ยิ่งมองเธอด้วยความรักและคลั่งรักขั้นสุด“พี่รักเรานะ” ริมฝีปากหนาเอ่ยบางเบา มือหนาค่อยๆ เกลี่ยผมนุ่มลื่นมือออกไปจากกรอบหน้าหวาน“ได้ยินทุกวัน” กอหญ้าเริ่มคล้องคอสามีมาด ๆ ของเธอ“แล้วไม่ดีเหรอครับ?” อัลฟ่าเอียงคอถามคนตัวเล็ก“ต้องดีอยู่แล้วสิคะ ยิ่งพี่พูดบ่อยๆ หนูยิ่งชอบ” กอหญ้าโน้มดวงหน้าคมลงมาอีกครั้ง เธอจุฟเขาไปหนึ่งที ร่างแกร่งที่เปลือยเปล่าทาบทามลงกลางกายนุ่มนิ่ม ใช้ตัวแก่นกายแข็งแรงถูไถ่เล่นที่กลีบกุหลาบสีหวาน“แล้วหนูไม่คิดจะบอกพี่บ้างเหรอ?” อัลฟ่าเองก็อยากได้ยินคำว่ารักจากปากเมียของเขาบ่อย ๆ เช่นกัน แต่กอหญ้ามักจะเขินอายบอกรักเขาไม่บ่อยเท่าที่เขาทำ“หนูรักพี่ที่สุดในโลก” สำหรับกอหญ้าแล้วคำว่ารักเธอไม่อยากพูดพร่ำเพ้อเพราะความเขินอาย แต่ในเมื่อสามีอยากได้ยินเธอย่อมทำให้ได้จุฟ~“พี่…”“สักรอบนะครับแล้วค่อยพักผ่อน” วันนี้เขาไม่อยากรังแกเมีย แต่คืนเข้าหอมันต้องจัดสักรอบสิ“
บทพิเศษงานแต่งงานคฤหาสน์มาเวลลินอัลฟ่าเลือกจัดงานแต่งที่คฤหาสน์มาเวลลิน เนื่องจากเป็นงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ในหนึ่งตระกูลอันดับต้นๆ ของประเทศ เขาจึงต้องจัดที่กรุงเทพมหานคร เพื่อแขกทั้งหลายจะได้สะดวกในการมางานแต่งของเขางานแต่งที่ยิ่งใหญ่ ประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาวเกือบทั้งหมด เจ้าสาวของเขาชอบสีขาว งานแต่งในวันนี้จึงเป็นสีขาวล้วนเมื่อพิธีงานแต่งได้เริ่มขึ้นในช่วงเย็น อัลฟ่ายืนกุมมือจ้องมองเจ้าสาวสุดสวยของเขาที่กำลังเดินเคียงข้างกับคุณพ่อของเธอวันนี้กอหญ้าสวยมาก มากจริงๆในสายตาของเขา…เจ้าบ่าวเริ่มก้าวเข้าไปรับเจ้าสาวให้ขึ้นมายืนอยู่เคียงข้างกันบนเวที ท่ามกลางแขกเหรื่อเต็มงานเลี้ยงในช่วงค่ำ ซึ่งถือว่าเป็นการยินดีให้แก่บ่าวสาวในงานแต่งของวันนี้ทุกคนมองไปยังบ่าวสาวที่จับกุมมือกัน แสดงความรักที่หวานฉ่ำด้วยการส่งสายตามองกันและกัน จวบจนถึงเวลาที่บ่าวสาวต้องขอบคุณแขกในงานหลังจากพิธีการตัดเค้กอัลฟ่ากล่าวขอบคุณแ
สตูดิโอแบรนด์แพรวาอัลฟ่าเลือกร้านชุดแต่งงานของแพรวา น้องสาวของคิงค์ แพรวาออกมาต้อนรับทั้งสองด้วยรอยยิ้ม เธอแอบอิจฉาเจ้าสาวเจ้าบ่าวคู่ใหม่ของร้านเธอจริง ๆได้ข่าวว่าเจ้าบ่าวคลั่งรักเจ้าสาวมาก ๆ เห็นท่าว่าจะจริง…อยากให้เฮียรามิลรักเธอแบบนี้บ้างจัง…แต่ก็ได้แต่คิดแหละ หึ!ส่ายหน้า ปัดความคิด ก่อนจะพ่ายมือให้ทั้งสองเข้าร้าน"สวัสดีค่ะพี่ฟ่า คุณหญ้า""สวัสดีครับ/ค่ะ" ทั้งสองเอ่ยทักทายกันแล้ว แพรวาจึงเริ่มแนะนำชุดให้กอหญ้าเลือกทันที ชุดเจ้าสาวสีขาวสาวมากมายถูกตั้งโชว์ให้เลือกกอหญ้ามองชุดในแต่ล่ะชุดไม่รู้ว่าควรเลือกชุดไหนดี เธอจึงหันไปมองอัลฟ่าเพื่อขอความคิดเห็น"พี่อยากให้หนูเลือกเอง เพราะมันเป็นงานแต่งของหนูนะครับ" อัลฟ่ายักคิ้วให้เธอเลือก"อืม หญ้าอยากได้แบบเรียบ ๆค่ะ""ได้พี่ไม่ขัด""โอเคค่ะ" เมื่อสามีไม่ได้ว่าอะไร ที่เธอจะเลือกชุดที่มันเรียบ ๆ กอหญ้าจึงเข้าไปลองชุดกับแพรวา ส่วนอัลฟ่าไปลองชุดเจ้าบ่าวของตัวเองใช้เวลาไม่นาน กอหญ้าก็อยู่ในชุดแต่งงานเกาะ
“หลับแล้วค่ะ อุตุเชียว” กอหญ้าเอ่ยยิ้มบางๆ เอนตัวเท้าแขนกับหมอน นอนมองลูกตัวน้อยที่เพิ่งให้นมหลับไป“งันตอนลูกหลับก็เป็นเวลาของพ่อแล้วสิ?” อัลฟ่าทำหน้าทะเล้นถามเมีย“หืม?” กอหญ้าขมวดคิ้ว“ไปลองชุดแต่งงานไงครับ อย่าบอกว่าลืมนัดพี่นะ” อัลฟ่าคิดงอนเมีย แต่กอหญ้ายิ้มหยัดกายลุกขึ้นนั่งเกาะแขนเขาเบา ๆ อย่างออดอ้อน“จะลืมได้ยังไงคะ แค่เลี้ยงลูกแล้วเบลอๆ นิดหน่อย จำวันผิดนึกว่าพรุ่งนี้” เธอรีบขยายความ เพราะสามีจะคิดงอนกันอีกเธอเหนื่อยที่ต้องมานั่งง้อในเรื่องไม่เป็นเรื่องหลายชั่วโมงแบบคืนนั้นอีก!“หึ งันไปเตรียมตัวนะครับ พี่จะไปรอที่รถ”“ค่าา” กอหญ้ายิ้ม มองตามอัลฟ่าเดินออกไป เธอจึงฝากนมอุ่นดูแลลูกชายต่อเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ออกไปหาอัลฟ่าที่ลานจอดรถหน้าบ้าน"มาแล้วค่ะ" กอหญ้าถือกระเป๋าหรูไว้ในมือ แต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาวลายดอกเดซี่ ที่เขาเป็นคนเลือกให้"พี่ดีใจที่หนูเลือกชุดที่พี่ซื้อให้" อัลฟ่าเดินเข้าไปยกแขนให้กอหญ้าควง"ก็พี่อยากให้หนูใส่ หนูก็ต้องใส่เอาใจพี่อยู่แล้วค่ะ" กอหญ้ายิ้ม ควงแขนแกร่งของสามีเดินไปยังรถสปอร์
บทที่3คำกล่าวหา“กอหญ้า…” สุ้มเสียงทุ้มต่ำลง เมื่อกอหญ้าปรากฏตัวที่นี่…“ไม่ต้องถามว่าหนูมาได้ยังไง ตอนนี้พี่ต้องตอบหนูมาก่อนว่าพี่อยากเลิกกับหนูใช่มั้ย!? ที่ผ่านมาพี่แค่หลอกให้หนูรักพี่ เพราะพี่คิดว่าหนูเป็นเมียน้อยของใครก็ไม่รู้ที่หนูไม่รู้จัก!” กอหญ้าถามเขาเร็วพลัน ไม่สนใจด้วยว่าตอนนี้เขาจะมองจ
กอหญ้าเลือกที่จะนั่งอยู่ด้านนอกร้าน เธอสั่งเพียงน้ำและเค้กมาทานเพื่อเฝ้าดูอัลฟ่าที่กำลังนั่งไขว่ห้างคุยกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ หากให้เดาคงเป็นเพื่อนของเขา…ไม่มีผู้หญิงอย่างที่เธอแอบคิด… แต่ทำไมเขาถึงได้เมินเฉยกับเธอขนาดนี้นะ…กอหญ้าเม้มริมฝีปากนึกทบทวน จวบจนอัลฟ่าเดินไปข้างๆ ร้าน เธอจึงแอบตามไปเงียบ
บทที่2ความจริงปรากฏ เช้าวันต่อมา…กอหญ้าตื่นแต่เช้ามืดเพื่อทำกิจวัตรประจำวันของเธอ ในเวลาเช้ามืดที่ยังคงมีเสียงน้ำค้างจากสายฝนหยดลงกระทบบนหลังคา ร่างเล็กยังคงนั่งนิ่ง ๆ มือบางถือสมาร์ทโฟนเก่า ๆ ไว้ในมือด้วยอาการสั่นเทาด้วยเสียงสะอื้นทุกอย่างเงียบ เงียบจนใจของเธอรู้สึกปวดร้าว เบอร์โทรหรือแม้แต่ข้
“อาจจะหมดโปรล่ะมั้งคะ” กอหญ้าไม่อยากให้แม่เครียดไปกับเธอ จึงเอ่ยออกมาแล้วยิ้มขำกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้“เขา?” “อยู่ ๆ ก็เงียบ ติดต่อไม่ได้ คนหาย ไลน์ก็ไม่ตอบ” กอหญ้าพูดติดตลก ทั้งที่ในใจแทบแตกสลายได้แล้ว“พี่เขาเป็นอะไรหรือเปล่า…” นั่นสินะ… เขาเป็นอะไรหรือเปล่า…รอจนถึงพรุ่งนี้ก็แล้วกัน ถ้าเขาย







