Novels by SunFlower365

บทที่47ฝันร้ายผ่านไปแล้วหลายเดือนต่อมา…ทุกอย่างจบลงด้วยดี… ชีวิตของทุกคนได้เริ่มใหม่ หลังจากที่ฝันร้ายผ่านพ้นไป ชีวิตครอบครัวที่น่ารักของกอหญ้าก็ได้เริ่มต้นขึ้น…อัลฟ่าและพ่อกับแม่ ได้เข้าไปขมาพ่อกับแม่ของเธอเมื่อขอขมากันเสร็จ อัลฟ่าก็สู่ขอเธออย่างเป็นทางการทันทีซึ่งพ่อแม่ของเธอไม่ได้ติดอะไร เพราะพวกท่านรู้ว่าอัลฟ่ารักเธอจากใจจริง…คงมาจากเหตุการณ์ที่เจอมากับตาตัวเอง ในงานศพทิพย์ของเธอ…สำหรับพ่อกับแม่แล้ว ความรักที่อัลฟ่ามีให้ลูกสาวนั้น มันมากมายจริงๆ แต่ ณ ตอนนั้นพวกเขาเลือกการตัดสินใจของลูก และวันนี้ก็เช่นกันลูกรักใคร พ่อแม่ก็รักตาม…ส่วนพี่สาวของเธอพ้นโทษออกมาแล้ว อัลฟ่าไม่ติดใจเอาความอีก เขาพร้อมให้อภัยพี่สาวของเธอ… ส่วนพี่สาวของเธอก็ได้เข้าไปขมาพ่อแม่ของอัลฟ่าเช่นกัน ที่

“หญ้าอาจไม่เข้าใจเหตุผลที่คุณทำ แต่สิ่งหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในเวลาที่ห่างกัน และเหตุการณ์เมื่อคืน มันทำให้หญ้าคิดได้ว่า หญ้าไม่ควรปล่อยให้ความเกลียดครอบงำและทำให้เราสองคนต้องพลาดโอกาสที่จะได้รักกัน”“…”“หญ้ารักคุณนั่นคือความจริง ในใจของหญ้าแม้หญ้าจะโกรธคุณแค่ไหน พอถึงเวลาที่ความตายจะพรากคุณไปจากหญ้า หญ้ากลับรู้สึกอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีคุณ”นี่แหละที่เขาอยากได้ยิน อยากได้ยินว่าเธอก็อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขาอยู่บนโลกใบนี้“ผมก็อยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีคุณ กอหญ้า” กอหญ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะมองหน้าเขานิ่งงันอีกครั้ง“ดังนั้นเรามาเป็นครอบครัวเดียวกัน รักกันก่อนที่มันจะสายไปนะคะ” เธอกลัวว่าเขาจะตายไปจากเธอ และเธอจะมานั่งเสียใจภายหลังความเจ็บปวดที่คิดว่าเขากำลังจะตายเมื่อคืนยังคงฉายชัด มันแทบจะแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ได้ยิ่งในจดหมายที่เขาบอกว่าเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ หากไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เขาอาจจะตรอมใจตามเธอไปได้ทุกเมื่อนั่นยิ่งทำให้เธอเข้าใจความรู้สึกที่เขามีให้เธอมากขึ้นดังนั้นสิ่งที่กระทำลงไปเมื่อในอดีต ควรยกโทษให้กันและเริ่มต้นใหม่ด

“ส่วนมึงลีโอ ขอบใจที่มาช่วยกู” อัลฟ่าหันไปขอบใจลีโอที่มาช่วยเขาพร้อมกับคนของมัน ลีโอเบือนหน้าหนี ยังเคืองที่อัลฟ่าฉุดกอหญ้าไป“ผมต้องช่วยเพราะที่นี่ก็เปรียบเสมือนบ้านของผม”“หึ…กูขอบใจเรื่องนี้ แต่เรื่องอื่นมึงเตรียมตัวไว้เลย”“อะไร? “"รอกูจัดการทุกอย่าง มึงได้รู้แน่!” เขาน่ะ! ได้เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้น้องชายคนดีคนนี้แล้ว!“นายครับเรื่องด่วน!” อัลฟ่าหันขวับไปมองเฟย์ต้าอีกครั้ง“อะไรของมึง?”“คุณกอหญ้าครับ”“กอหญ้าทำไม!?” อัลฟ่าชักสีหน้าเป็นห่วง เริ่มใจเสียขึ้นมากลัวเมียหนี จนเดเนียล ลีโอถึงกับส่ายหน้า เคร่งขรึมดีๆ ตอนนี้เป็นไอ้คลั่งรักขี้ระแวงไปอีกแล้ว…“คะ คลอดแล้ว กำลังจะคลอดแล้วครับ!”“ห๊ะ! ไปสิ! กูจะกลับกรุงเทพเดี๋ยวนี้!” ด้วยความดีใจ อัลฟ่าไม่สนใจใครอีก เขาวิ่งไปที่รถของเฟย์ต้า และเขาจะไปหาเมียกับลูกให้ไวที่สุด“ยินดีด้วย!” เดเนียลตะโกนบอก ดูเพื่อนจะดีใจจนลืมไปแล้วว่า ไอ้คิงค์เพื่อนรักยังอยู่ในรังของเอเดนรินอยู่!“สายจากคุณมาร์ตินครับ” มือขวาของเขานั่นเอง

บทที่46ลางไม่ดีเพล้งงง~ระหว่างที่กอหญ้านั่งอ่านจดหมายสารภาพรักของอัลฟ่าอยู่ที่โต๊ะทำงาน จู่ ๆ กรอบรูปของอัลฟ่าก็ตกลงมาแตกกระจาย น้ำตากอหญ้าที่ไหลเพราะความในใจของอัลฟ่าตอนนี้กลับยิ่งไหลเมื่อเธอเดินไปมองกรอบรูปที่แตกกระจายเต็มพื้นห้อง“มีอะไรหรือเปล่าคะ” นมอุ่นได้ยินสิ่งของแตก จึงรีบเข้ามาหาทันที สิ่งที่เห็นทำให้อึ้งไปตาม ๆ กันลางไม่ดีเลย…“ไม่เป็นไรนะคะ แค่ลมพัด คุณหญ้าไปนั่งก่อน ป้าจะจัดการให้” นมอุ่นรีบออกไปเอาไม้กวาดและที่ตักขยะมาทำความสะอาดกอหญ้ายังคงยืนนิ่ง อึ้ง ค่อย ๆ ก้มลงคุกเข่าเก็บกรอบรูปจนถูกเศษกระจกบาด…อุ้ย…เลือดไหลซึมที่แผล หัวใจบางเจ็บ รู้สึกหน่วงร้าว จนน้ำตาไหลรินลงมา…“อัลฟ่า…” เขาจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย? เขาจะไม่ตายใช่มั้ย?กอหญ้าร้องไห้ มองนิ้วมือตัวเองยิ่งร้องไห้ ป้าอุ่นเข้ามาเห็นก็รีบพากอหญ้าลุกขึ้น ด้วยความที่นั่งเร็วลุกเร็ว ทำให้กอหญ้าเริ่มปวดท้องขึ้นมาอย่างกะทันหันอุ้ย อื้ออ~กอหญ้าขมวดคิ้ว กุมท้องจนนมอุ่นเป็นห่วง…“เป็นอะไรคะ ไม่สบายตรงไหน ไปค่ะนั่งพักก่อน”“มะ ไม่ค่ะ นมอุ่น หญ้าปวดท้อง หญ้าคิดว่าน่าจะใกล้คลอดแล้ว” จริงๆ เธอมีอาการเจ็บมาตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว

ย้อนกลับเมื่ออาทิตย์ก่อนโทมัสนัดคุยเรื่องานหมั้นระหว่างสองตระกูล และเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ ลุงโทมัสยื่นข้อเสนอให้คิงค์ร่วมหุ้นทั้งหมดทันทีที่หมั้น ซึ่งครอบครัวสองครอบครัวจะได้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นสิ่งที่โทมัสต้องการ ทำให้เขาเริ่มเอะใจ หมั้นเพื่อเสริมความแข็งแกร่งจริง แต่ไม่จำเป็นต้องร่วมหุ้นก็ได้ซึ่งคนอย่างคิงค์ต้องปฏิเสธอยู่แล้ว และพวกเขารู้ว่าวันนั้นโทมัสโกรธมาก หลังจากลุงโทมัสกลับไป คิงค์จึงขอให้เขาสืบต่อ เขาจึงสั่งลูกน้องคนสนิทติดตามเงียบ ๆ ส่งสายสืบเข้าไปในตระกูลจนได้รู้กำหนดการเดินทางของโทมัสโทมัสบินมาไทยพอดีกับช่วงที่คิงค์เร่งรีบกลับไทย เพราะมีคนปล้นคุกใต้ดินของมันซึ่งไม่ต้องเดาให้ยากอีก ว่าเป็นฝีมือของใคร…การทำร้ายแม่ของคิงค์จนได้รับบาดเจ็บ และปล้นคุกคือแผนที่มันจะล่อคิงค์กลับมาฆ่าที่ไทย หากฆ่าที่อิตาลี หรือ ฮ่องกง มันคงไม่มีโอกาสนั้นแน่!เพราะต้นตระกูลใหญ่ๆ มีไม่เยอะในไทย ดังนั้นฆ่าที่นี่คือจุดอ่อนของคิงค์…และคิงค์ไม่ได้โง่พอที่จะถูกหลอก มันสงสัยแต่ไม่ได้แหวกหญ้าให้งูตื่นเหมื

บทที่45แผนซ่อนร้าย“เคร งันกูไปก่อน มาร์ตินมึงติดตามมันให้กู รายงานกูด้วย!” อัลฟ่าย้ำ เพราะเขาตั้งมั่นแล้วว่า เขาจะต้องได้กลับไปหาลูกหาเมียเขาต้องระวังทุกฝีก้าวเพื่อที่จะได้กลับไปหาพวกเขา!“ได้” มาร์ตินติดตำแหน่งรถของพวกมันได้แล้ว ไม่ว่าพวกมันจะไปที่ไหน มาร์ตินย่อมรู้ทุกย่างก้าว ซึ่งต้องยกความดีความชอบให้คนของเขา ที่ทำงานได้ดีเกินคาด ที่สามารถติดGPSที่รถของพวกมันได้ทุกคัน ร่วมถึงที่เกาะด้วย สิ้นปีเขาต้องให้โบนัสพวกมันเยอะๆหน่อยแล้ว!"กูไปก่อน เจอกัน" เดเนียลและอัลฟ่าขึ้นเจ็ทส่วนตัวของคิงค์ไปรอคุมที่เกาะ หากวันนี้พวกมันคิดจะฆ่าคิงค์ พวกมันจะต้องเดินตามเกมที่พวกเขาวางไว้แน่"ระวังตัวด้วยพวกมึง" มาร์ติน คิงค์ เฟริค รามิล เอ่ยพร้อมโบกมือลา คิงค์มองตามอัลฟ่าและเดเนียลพลางยกยิ้ม เขาไม่ห่วงอะไรแล้วพวกมันแล้วในตอนนี้เพราะภารกิจดันง่ายขึ้นมากะทันหัน เพราะสัตว์เลี้ยงของเขาช่วยเอาไว้ สัตว์เลี้ยงที่พยายามหนี และดันไปซ่อนตัวที่รังของพวกตระกูลเอเดนรินเดิมทีคิดจะไปทลายรังมันในอาทิตย์หน้า เพื่อจับลูกแมวน้อยกลับมาเองกับมือ แต่คิดไม่ถึงว่าตัวการที่อยู่เบื้องหลังจะอดทนรอฆ่าเขาไม่ไหว!คงคิดว่าได้เอก

นะโมพยักหน้าเข้าใจ ความรักของปอร์เช่ที่มีต่อเอยนั้นบริสุทธิ์ใจจนเธอเองก็สัมผัสได้ และเธอมั่นใจว่าเพื่อนชายคนนี้จะดูแลเอยได้ดีกว่าผู้ชายคนไหนในโลกใบนี้แน่นอน"เรื่องนั้นฉันเชื่อใจมันนะ... แต่เป็นไงมาไงล่ะเนี่ย ไปตกลงคุยกันตอนไหน?"เอยจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่วันที่เธอหนีไปพักใจที่ภูเก็ต แล้วจู่ๆ ปอร์เช่ก็โผล่ไปหาที่นั่นโดยไม่บอกกล่าว เขาไปเพื่อขอโอกาสพิสูจน์ตัวเองในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทคนเดิมอีกต่อไป…"หึ! แอบบินไปหาแกคนเดียว! ที่แท้ก็ไม่อยากพาฉันไปเป็นก้างนี่เอง ร้ายนักนะไอ้เสือปอร์!" นะโมต่อว่าเพื่อนชายคนสนิท แต่แววตากลับเจือไปด้วยความยินดี "แต่เอาเถอะ ฉันไม่โกรธมันหรอก อย่างน้อยมันก็เป็นคนที่เข้ามาช่วยฮีลใจเพื่อนรักของฉันให้กลับมาสดใสได้ขนาดนี้"นะโมยิ้มกว้างเมื่อเห็นแววตาของเอยที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ต่างจากวันที่เพิ่งถูกทิ้งมาอย่างสิ้นเชิง"เออ... แล้วสรุปคือตอนนี้แกเปิดใจให้มันเต็มร้อยแล้วเหรอ?""อาจจะเกือบเต็มร้อยนะ แต่เอยอยากลองคุยแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก่อน แค่เรารู้ว่าเรามีกันและกันก็พอแล้ว ส่วนสถานะที่จริงจังกว่านี้... ให้เวลาเป็นตัวตัดสินเถอะ""ฉันรู

"ระดับนี้แล้ว เอยก็รู้ว่าปอร์ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่ซัพพอร์ตเก่งที่หนึ่งอีกด้วยนะ""ฮ่า ๆๆ น่ารักที่สุดเลย" เอยหันไปยิ้มตาหยีให้ปอร์เช่อย่างสุขใจหัวใจที่เคยบอบช้ำค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับเพราะผู้ชายคนนี้ และเขาก็ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นทุกวันว่า...เธอตัดสินใจถูกแล้วที่ยอมเปิดใจให้เขาเดินเข้ามา"ขอบคุณนะที่มาส่ง แล้วนี่... จะขึ้นไปข้างบนด้วยกันไหม?""ไม่ล่ะ พอดีปอร์มีประชุมบ่าย เดี๋ยวเย็นนี้จะรีบเคลียร์งานแล้วรีบบึ่งกลับมาหานะ เอยอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม? อกไก่ หรือ... อกเราดี?""แหมมม" เอยกลอกตามองบนยิ้มใส่ปอร์เช่ด้วยความมันเขี้ยว"ฮ่า ๆๆ" ปอร์เช่เองก็รู้สึกเขินเหมือนกันนะ ที่ต้องมาพูดหยอกเย้า จีบเอยแบบนี้ ...แต่เขาก็อยากให้เอยเขินและมีความสุขน่ะนะ"เอาที่ปอร์อยากกินเลย เอยกินได้หมดนั่นแหละ ยกเว้นอกปอร์น่ะ!” ประโยคหลังเอยหยอกแซวกลับไป ทำเอาปอร์หัวเราะร่วน"ฮ่า ๆๆ โธ่ เสียใจจัง""อย่าเสียใจเลย แค่นี้ก็ได้ใจเอยไปเกือบครึ่งหนึ่งแล้วนะ""งั้นควรดีใจสินะ""ช่ายย""โอเค งั้นก็สบายใจล่ะ เจอกันตอนเย็นนะ""เค๊ งั้นเอยไปก่อนนะ""ครับ"เอยส่งยิ้มหวานให้ปอร์เช่อีกครั้ง ก่อนจะก้าวลงจากรถ ซึ่งปอร์เช่เอ

บทที่9การกลับมาหลายวันต่อมา...ความเงียบที่ดูมาคุเกิดขึ้นภายในห้องทำงานของอรรถพล มันกดดันยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมาเมื่อครามก้าวเข้ามาพร้อมกับรายงานความคืบหน้าเกี่ยวกับเอยซึ่งหลังจากที่ส่งคนสะกดรอยตามเอยอย่างใกล้ชิดมาหลายวัน เขาก็ค้นพบความจริงว่าเอยไม่ได้อยู่คอนโดของนะโม"คุณเอยไม่ได้อยู่ที่คอนโดของคุณนะโมแล้วครับ" ครามรายงานเสียงเรียบ หากแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวั่นเกรงต่อคนตรงหน้า "คนของเราเฝ้าอยู่หน้าคอนโดคุณนะโมมาหลายวัน แต่ไม่มีวี่แววของคุณเอยเลยแม้แต่เงา ข้อมูลล่าสุดระบุว่าคุณเอยไม่ได้กลับเข้าไปที่คอนโดมาหลายวันแล้วครับ และมีรายชื่อบินระหว่างประเทศ ไปภูเก็ตครับ แต่เรายังหาเธอไม่เจอ" สิ้นคำรายงาน บรรยากาศรอบตัวก็พลันตึงเครียดลดฮวบลงอย่างเยือกเย็น ใบหน้าคมที่เคยเรียบเฉย บัดนี้ฉายแววเกรี้ยวกราดขึ้นมาอย่างน่ากลัวแววตาคมกริบฉายโรจน์ด้วยเพลิงโทสะจนคนมองต้องก้มหน้าหลบ"เอยหายไป? คนทั้งคนจะหายไปได้ยังไง!" สุ้มเสียงคำรามต่ำลอดไรฟันดังขึ้น ถามซ้ำราวกับไม่เชื่อหู"ผมไม่รู้ครับ... ตอนนี้ผมกำลังส่งคนตามหาอยู่ แต่เพราะการติดตามขาดช่วงไปก่อนหน้านี้ ทำให้เบาะแสเราหายไป ที่อยู่ที่แท้จริงของคุ

เอยนิ่งเงียบไป คงมีเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้ามาไม่หยุดหย่อน เนิ่นนานเอยเริ่มสบตากับปอร์เช่อีกครั้งเพราะสำหรับเอยแล้ว... การมีปอร์เช่อยู่ในชีวิต ไม่ว่าเขาจะอยู่ในฐานะใดก็ตามสิ่งสำคัญที่สุดคือเธอสูญเสียปอร์เช่ไปไม่ได้...เปอร์เช่ได้ยินข้อเสนอของเอย เขาไม่ได้แสดงท่าทีผิดหวังหรือน้อยใจออกมาเลยแม้แต่น้อย เขากลับระบายรอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเข้าใจเธออย่างที่สุดออกมา"ได้สิ... ถ้ามันทำให้มึงสบายใจ กูตกลง"ปอร์เช่ตอบรับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาเคยใช้ เขาขยับเข้าไปใกล้เอยอีกนิดจนปลายเท้าสัมผัสกัน ก่อนจะยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่ปลิดปลิวติดบนแก้มใสของเอยออกไปอย่างเบามือ"กูไม่สนหรอกนะว่าตอนนี้มึงจะเรียกสถานะนี้ว่าอะไร เพราะสำหรับกู 'การกระทำ' สำคัญกว่าสถานะ" เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา"กูรู้ว่ามึงยังเจ็บ และกูจะไม่รีบ... กูจะใช้เวลาทั้งหมดที่กูมี พิสูจน์ให้มึงเห็นเองว่าความรักมันไม่ได้น่ากลัว ความรักของกูจะทำให้มึงลืมผู้ชายคนนั้น และหันกลับมารักกูจนหมดหัวใจ" ปอร์เช่พูดจบก็กระชับมือที่กุมไว้แน่นขึ้น ราวกับต้องการส่งผ่านความรู้สึกทั้

หลังจบมื้อเที่ยง ปอร์เช่พาเอยมาเดินเล่นรับลมที่ชายหาด บรรยากาศรอบตัวดูพลุกพล่านไปด้วยนักท่องเที่ยวที่บ้างก็ลงเล่นน้ำ บ้างก็เดินทอดน่อง เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังคลอไปพร้อมกับสายลมเย็นที่ปะทะใบหน้า ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคนมันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่ปอร์เช่เก็บกักไว้จนล้นอกและไม่อาจเก็บงำมันไว้ได้อีกต่อไป!กึก!เท้าหนาหยุดชะงักลงกะทันหัน ปอร์เช่ค่อยๆ หันมาสบตากับเอยด้วยแววตาที่ต่างไปจากทุกครั้ง เอยที่กำลังเดินเหม่อมองทิวทัศน์ต้องหยุดนิ่งแล้วเงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มของเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย"เอย... กูอยากเป็นแฟนมึง""...!?"ประโยคสั้นๆ แต่กลับสั่นคลอนหัวใจคนฟังอย่างรุนแรง เอยยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นระรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สำหรับเธอแล้ว ปอร์เช่คือเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของเธอพอๆ กับนะโมที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะดูไม่ออกว่าเขาคิดอย่างไร... เธอมักจะรับรู้ได้ถึงสายตาคู่นั้นเสมอ และรู้ดีว่าวันหนึ่งวันนี้ก็ต้องมาถึง วันที่เพื่อนรักของเธอจะเปิดเผยความในใจออกมาตรงๆ แบบนี้"ปอร์... แต่ว่า เอยกลัว..." เอ

บทที่8คนที่เฝ้ารอเช้าวันต่อมา...เอยตื่นขึ้นมาช่วยยายทำขนมไทยและข้าวต้มมัดตั้งแต่ตีสี่ เพื่อให้ทันใส่บาตรในช่วงเจ็ดโมงเช้า และเริ่มเปิดร้านให้นักท่องเที่ยวเข้ามาซื้อของแต่เช้าตรู่ ร้านของยายเป็นร้านขายของฝากเล็ก ๆ ต่อไปเธอคิดว่าจะทำพวกเครื่องประดับขายด้วยในช่วงที่เธออยู่ที่นี่"ขอบคุณนะคะ วันหน้ามาอุดหนุนใหม่นะคะ..." เอยยิ้มให้กับลูกค้า พรางจัดเรียงพวงกุญแจอย่างเป็นระเบียบไปด้วย"ผมขอเหมาหมดนี่เลยได้ไหมครับ?" น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้เอยเลิกคิ้ว เงยหน้าขึ้นมามองทันที"ปอร์เช่!" เอยจำเสียงเขาได้แม่น และเมื่อเห็นว่าเป็นเขาจริงๆ เธอก็เรียกชื่อเพื่อนสนิทออกมาด้วยความตื่นเต้น"มาได้ยังไงเนี่ย ทำไมไม่บอกกันก่อนเลยล่ะ""ก็ว่างแล้ว... และกูก็คิดถึงมึงมาก ก็เลยมาหาน่ะ" ปอร์เช่ตอบพลางจ้องมองเอยด้วยแววตาอ่อนโยน เอยเผยยิ้มรับด้วยความดีใจ"เหงาล่ะสิ?" ปอร์เช่แซว เอยส่ายหน้ายิ้มๆ"ไม่เหงาเลย อยู่กับยายเอยโอเคมาก ปอร์นั่นแหละที่เหงาเลยต้องถ่อมาหาเอยถึงที่นี่!""เหอะ!" ปอร์เช่ไม่เถียง นั่นแปลว่าเธอเดาถูก"แล้วยัยโมไม่มาด้วยเหรอ?" เอยถามถึงนะโม แต่ปอร์เช่ส่ายหน้า"กูมาคนเดียว" ใครจะชวนยัยโมมาเป็นก้างก