Romances de SunFlower365

เอยไม่ได้เอ่ยปากตอบโต้ เธอทำเพียงเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายและสมเพชในความเอาแต่ใจของเขา"เอยง่วงแล้วค่ะ... ขอนอนพักก่อน" หลังจากจำนนฝืนทานข้าวต้มหมูและทานยาที่อรรถพลเตรียมไว้ให้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าฤทธิ์ยาแก้อักเสบและยาลดไข้ขนาดแรงกำลังเริ่มทำงาน"งั้นก็นอนเถอะ" อรรถพลรีบช่วยพยุงเอยให้ค่อย ๆ นอนลง เอยหลับตาลงนิ่งงัน จนเปลือกตาบางรู้สึกหนักอึ้งและจมลงสู่ห้วงนิทราในที่สุดและนี่คือช่วงเวลาที่อรรถพลเฝ้ารอคอยมาโดยตลอด...เมื่อแน่ใจว่าหญิงสาวหลับลึกจนไม่รับรู้เรื่องราวภายนอกแล้ว อรรถพลก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเอยขึ้นมาดู นิ้วเรียวกดเข้าหน้าจอได้อย่างง่ายดายเพราะเอยไม่ใส่รหัส เขาแอบเข้าดูทุกแอปพลิเคชันอินตราแกรมคือแอปที่เขาเปิดดูเป็นอันดับแรก ภาพเซะซี่ของเอยที่อยู่ในบิกินี่สี่ดำ อวดโชว์เรือนร่างในทุดสัดส่วน ยิ่งผิวขาวเนียนของเธอยิ่งทำให้เอยดูเซ

ครามรีบก้มหน้าลงต่ำเพื่อแสดงความนอบน้อม "นายก็ทราบดีนี่ครับว่าคุณเอยบทจะดื้อขึ้นมาก็รับมือยากขนาดไหน เพื่อนสนิทของเธอก็ดื้อดึงไม่ต่างกันเลยครับ ผมไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนคนอื่นสังเกตเห็น เลยต้องรับปากเธอ""มึง...""เอยจะคุยกับเพื่อนเองค่ะ"ยังไม่ทันที่อรรถพลจะเอ่ยจบประโยค ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางของเอยที่ก้าวออกมาขัดจังหวะ ใบหน้าของเเธอยังคงซีดเซียว พิษไข้ยังไม่จางหายดี ทว่าแววตากลับแน่วแน่เอยลืมตาตื่นขึ้นมาทันได้ยินบทสนทนาระหว่างอรรถพลและครามทั้งหมด เธอรู้ดีว่านะโมดื้อดึงและเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน และหากอรรถพลยังต้องการกักขังเธอไว้ที่นี่ เธอก็ไม่มีทางหนีพ้นอยู่ดีแล้วเธอจะดิ้นรนให้เรื่องมันยากขึ้นไปอีกทำไมกัน..."โทรไป!" อรรถพลสั่งเสียงกร้าว เขาไม่มีวันยอมให้บุคคลภายนอกล่วงล้ำเข้ามาในวิลล่าส่วนตัวแห่งนี้ สิ่งเดียวที่เขาอนุญาตคือการให้เอยคุยกับนะโมผ่านโทรศัพท์มือถือเท่านั้น

บทที่ 22แสดงตัวตน"..."ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ หัวใจของอรรถพลยิ่งรุ่มร้อนด้วยความตระหนก ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้หายไป เหลือเพียงความหวาดหวั่นกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนชายหนุ่มรีบจัดท่าทางให้เธอนอนในท่าที่สบายที่สุด ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เอยด้วยมือที่สั่นเทาความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองคือสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมีสภาพย่ำแย่เช่นนี้อรรถพลกลับออกมาจากห้องน้ำ ตรงดิ่งมานั่งข้างเตียงแล้วบรรจงเช็ดตัวให้ร่างบางอย่างเงียบเชียบ แววตาที่เคยเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดเขาเฝ้าเช็ดตัวให้เอยจนกระทั่งพิษไข้เริ่มบรรเทาลง ชายหนุ่มนั่งมองดวงหน้าซีดเซียวของผู้หญิงที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียงแค่ของเล่นด้วยความสับสนในใจ

เสียงตวาดกร้าวทรงอำนาจที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวและรีบผละออกจากกันโดยอัตโนมัติภาพของเอยที่กำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของซันเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟโทสะในอกของอรรถพลให้ลุกโชน เท้าหนาก้าวเข้ามาหาทั้งสองด้วยความขุ่นเคืองเอยมองท่าทีคุกคามของชายหนุ่มด้วยแววตาสั่นระริก ด้วยความกลัวที่เกาะกุมจิตใจ เธอจึงขยับตัวหลบไปอยู่ด้านหลังของซันตามสัญชาตญาณ หวังใช้แผ่นหลังกว้างของเขาเป็นเกราะกำบังจากปีศาจร้ายตรงหน้าร่างกายของหญิงสาวสั่นเทาราวกับลูกนกจนซันสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านนั้น เขาจึงเลือกที่จะกางปีกปกป้องเธอ"คนของเฮียเหรอ?" ซันเลิกคิ้วถามพลางจ้องมองลูกพี่ลูกน้องด้วยสายตารู้ทัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขณะสบตากับญาติผู้พี่"ใช่! และแกไม่ควรแตะต้องเธอ" อรรถพลกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน จ้องมองมือของซันที่แตะต้องของเล่นที่เขายังไม่นึกเบื่อด้วยสายตามาดร้าย"ผมแค่ช่วยพยุงเพราะเห็นคุณเอยกำลังจะล้มลงไปครับ""เหอะ! มารยาสาไถยน่ะสิไม่ว่า! แกล้งทำเป็นอ่อนแอเพื่ออ่อยผู้ชาย เห็นคนหล่อรวยเข้าหน่อยก็จ้องจะจับทันทีเลยนะ!"เอยเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ไม่คิดเลยว่าอรรถพลจะก

บทที่ 21หึงหรือหวงก้าง"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"เสียงเคาะประตูดังขึ้น นะโมที่เฝ้ารอเพื่อนรักมาตลอดทั้งคืนรีบวิ่งไปเปิดประตูให้ทันที"เอย! แกกลับมาแล้ว" นะโมเปิดประตูพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้เอยก้าวเข้ามาในห้อง"เป็นยังไงบ้าง คุณอรรถทำอะไรแกหรือเปล่า ไอ้ปอร์โทรหาแกทั้งคืนเลยนะ ฉันเองก็ด้วย แต่ฉันไม่ได้รับสายมันเลย" เอยพยักหน้ารับรู้เบา ๆ เธอเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนด้วยความอ่อนล้าอย่างถึงที่สุด"ขอบใจนะโม เดี๋ยวเอยจะจัดการเคลียร์กับปอร์เช่เอง" เอยเอ่ยเสียงแผ่ว"แล้วทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้!" นะโมถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ เธอโผเข้ากอดเพื่อนรักไว้แน่นเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่บัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด และดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เอยที่เพิ่งจะกลับมายิ้มร่าเริงได้ไม่เท่าไร ตอนนี้กลับดูเศร้าหมองจมดิ่งลงไปอีกแล้ว!ทั้งหมดนี้เป็นเพราะไอ้คุณอรรถคนเดียวเลยที่ทำให้เพื่อนของเธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้!"ไอ้คุณอร

คำยืนยันฉะฉานนั้นทำให้อรรถพลสติหลุดโดยสิ้นเชิง เขาแสยะยิ้มร้าย จ้องมองเธอด้วยสายตาสมเพชเย้ยหยัน ร่างแกร่งที่ยังคงฝังตัวตนอยู่ภายในร่างของเธอเลื่อนมือขึ้นมาบีบคางมนบังคับให้เธอเงยหน้าสบตากับเขาตรง ๆ"ดูเธอจะมั่นใจเหลือเกินนะว่ามันจะจริงจังด้วย""แน่สิคะ ตอนนี้เราตกลงคบกันแล้ว เอยไม่มีวันปล่อยให้เขาหลุดมือไปแน่!""หึ!... แล้วถ้ามันรู้ว่าเธอนอนอ้าขาให้ฉันเอาซ้ำ ๆ จนจะพรุนอยู่ตอนนี้ มันยังจะอยากกินของเหลือเดนจากฉันอยู่ไหมล่ะ!"เพี๊ยะ!!!ฝ่ามือบางตบเข้าที่ใบหน้าคมคายของอรรถพลฉาดใหญ่ด้วยความลืมตัว ทว่านาทีนี้ความโกรธของเธอพุ่งปะทุจนสุดขีด ลืมทุกความกลัวที่มีต่อเขาเช่นกัน"เอย!!" อรรถพลหันกลับมาจ้องหน้าหญิงสาว แววตาคมกริบวาวโรจน์จนน่ากลัว อรรถพลใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตรงรอยตบพลางมองเธออย่างเอาเรื่อง"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก... ดี! ตอนนี้เรามาเอากันให้ตายไปข้างหนึ่งเลย แล้วมาดูกันว่าลูกของผม หรือลูกของไอ้ปอร์เช่ ลูกของใครที่จะเข้าไปฝังอยู่ในมดลูกเอยก่อนกัน!""เลว...! อ๊ะ!" เอยตั้งท่าจะยกมือขึ้นตบเขาอีกรอบ แต่อรรถพลรู้ทันเขายกมือรับข้อมือบา

บทพิเศษlllฟ้าหลังฝนหนึ่งเดือนต่อมา…อ้วกกก~กอหญ้าเริ่มอาเจียนตั้งแต่เช้ามืด เธอตื่นขึ้นมา อาการอาเจียนก็เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ส่วนคนที่นอนกกกอดเมียตลอดทั้งคืนพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยเพราะเสียงอาเจียนแต่เช้าอัลฟ่าเดินเข้าไปหากอหญ้าที่โก่งคออาเจียนอยู่ในห้องน้ำ มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบา ๆ จนกอหญ้ารู้สึกถึงความอบอุ่นของสามี“พี่ฟ่า…”“เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ?” กอหญ้าส่ายหน้า ก่อนจะโก่งคออาเจียนอีกครั้งจนอัลฟ่าเริ่มเป็นห่วง“พี่จะตามน้าหมอมาตรวจ” ร่างแกร่งกำลังจะก้าวออกไปต่อสายหาน้าหมอของเขา แต่กอหญ้าดึงข้อมือหนาเอาไว้ก่อน“ไม่ต้องหรอกค่ะ”“ทำไม?” อัลฟ่าไม่เข้าใจกอหญ้า อาเจียนขนาดนี้แล้วยังจะดื้อ!

บทพิเศษlllครอบครัวสุขสันต์หลายวันต่อมา…เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าเดิม หากเทียบกับวันวานที่เคยผ่านมา ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา การจากลา การห่างกันฝันร้าย…จบลงแล้วในความคิดของกอหญ้ามือบางกำลังทำข้าวต้มมื้อเช้าให้กับลูกชายและสามีทาน ตอนนี้สามีของเธอยังคงไม่ยอมตื่นนอนตั้งแต่ถอนตัวออกจากการเป็นผู้นำของตระกูล อัลฟ่าก็ทำงานน้อยลงและอยู่ดูแลเธอกับลูกที่บ้านซึ่งวันนี้สามีของเธอก็ตื่นสายเช่นเดิม…“คุณหญ้าจะปลุกนายน้อยมั้ยคะ เดี๋ยวป้าจะทำอาหารต่อเอง”“ยังดีกว่าค่ะ หญ้าคิดว่าจะป้อนข้าวลูกก่อน ถ้าพี่ฟ่าไม่ตื่นเดี๋ยวหญ้าเข้าไปตามค่ะ” เมื่อคืนก็ไม่ได้จัดหนักอะไรเลยนะ เพราะต้องนอนกับลูกชายไหงไม่ยอมตื่นเสียได้สามีจอมดื้อกอหญ้านึกคิดในใจ ก่อนจะเดินรีบทำกับข้าวให้เสร็จและนำไปป้อนลูกชายที่มีพี่เลี้ยงคอยช่วยดูให้ที่โต๊ะอาหารเล็กของเด็ก

บทพิเศษllคนมันรักพึ่บ!ร่างเล็กถูกวางไว้บนเตียงนอนหนานุ่มเบา ๆ หลังจากอาบน้ำ อัลฟ่าก็เช็ดตัวและช้อนตัวเธอมายังเตียงนอนในทันที กอหญ้ามองดวงหน้าคมคายหล่อเหลาที่อยู่เหนือตัวเธอด้วยความรักซึ่งไม่ต่างจากสายตาคมที่ยิ่งมองเธอด้วยความรักและคลั่งรักขั้นสุด“พี่รักเรานะ” ริมฝีปากหนาเอ่ยบางเบา มือหนาค่อยๆ เกลี่ยผมนุ่มลื่นมือออกไปจากกรอบหน้าหวาน“ได้ยินทุกวัน” กอหญ้าเริ่มคล้องคอสามีมาด ๆ ของเธอ“แล้วไม่ดีเหรอครับ?” อัลฟ่าเอียงคอถามคนตัวเล็ก“ต้องดีอยู่แล้วสิคะ ยิ่งพี่พูดบ่อยๆ หนูยิ่งชอบ” กอหญ้าโน้มดวงหน้าคมลงมาอีกครั้ง เธอจุฟเขาไปหนึ่งที ร่างแกร่งที่เปลือยเปล่าทาบทามลงกลางกายนุ่มนิ่ม ใช้ตัวแก่นกายแข็งแรงถูไถ่เล่นที่กลีบกุหลาบสีหวาน“แล้วหนูไม่คิดจะบอกพี่บ้างเหรอ?” อัลฟ่าเองก็อยากได้ยินคำว่ารักจากปากเมียของเขาบ่อย ๆ เช่นกัน แต่กอหญ้ามักจะเขินอายบอกรักเขาไม่บ่อยเท่าที่เขาทำ“หนูรักพี่ที่สุดในโลก” สำหรับกอหญ้าแล้วคำว่ารักเธอไม่อยากพูดพร่ำเพ้อเพราะความเขินอาย แต่ในเมื่อสามีอยากได้ยินเธอย่อมทำให้ได้จุฟ~“พี่…”“สักรอบนะครับแล้วค่อยพักผ่อน” วันนี้เขาไม่อยากรังแกเมีย แต่คืนเข้าหอมันต้องจัดสักรอบสิ“

บทพิเศษงานแต่งงานคฤหาสน์มาเวลลินอัลฟ่าเลือกจัดงานแต่งที่คฤหาสน์มาเวลลิน เนื่องจากเป็นงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ในหนึ่งตระกูลอันดับต้นๆ ของประเทศ เขาจึงต้องจัดที่กรุงเทพมหานคร เพื่อแขกทั้งหลายจะได้สะดวกในการมางานแต่งของเขางานแต่งที่ยิ่งใหญ่ ประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาวเกือบทั้งหมด เจ้าสาวของเขาชอบสีขาว งานแต่งในวันนี้จึงเป็นสีขาวล้วนเมื่อพิธีงานแต่งได้เริ่มขึ้นในช่วงเย็น อัลฟ่ายืนกุมมือจ้องมองเจ้าสาวสุดสวยของเขาที่กำลังเดินเคียงข้างกับคุณพ่อของเธอวันนี้กอหญ้าสวยมาก มากจริงๆในสายตาของเขา…เจ้าบ่าวเริ่มก้าวเข้าไปรับเจ้าสาวให้ขึ้นมายืนอยู่เคียงข้างกันบนเวที ท่ามกลางแขกเหรื่อเต็มงานเลี้ยงในช่วงค่ำ ซึ่งถือว่าเป็นการยินดีให้แก่บ่าวสาวในงานแต่งของวันนี้ทุกคนมองไปยังบ่าวสาวที่จับกุมมือกัน แสดงความรักที่หวานฉ่ำด้วยการส่งสายตามองกันและกัน จวบจนถึงเวลาที่บ่าวสาวต้องขอบคุณแขกในงานหลังจากพิธีการตัดเค้กอัลฟ่ากล่าวขอบคุณแ

สตูดิโอแบรนด์แพรวาอัลฟ่าเลือกร้านชุดแต่งงานของแพรวา น้องสาวของคิงค์ แพรวาออกมาต้อนรับทั้งสองด้วยรอยยิ้ม เธอแอบอิจฉาเจ้าสาวเจ้าบ่าวคู่ใหม่ของร้านเธอจริง ๆได้ข่าวว่าเจ้าบ่าวคลั่งรักเจ้าสาวมาก ๆ เห็นท่าว่าจะจริง…อยากให้เฮียรามิลรักเธอแบบนี้บ้างจัง…แต่ก็ได้แต่คิดแหละ หึ!ส่ายหน้า ปัดความคิด ก่อนจะพ่ายมือให้ทั้งสองเข้าร้าน"สวัสดีค่ะพี่ฟ่า คุณหญ้า""สวัสดีครับ/ค่ะ" ทั้งสองเอ่ยทักทายกันแล้ว แพรวาจึงเริ่มแนะนำชุดให้กอหญ้าเลือกทันที ชุดเจ้าสาวสีขาวสาวมากมายถูกตั้งโชว์ให้เลือกกอหญ้ามองชุดในแต่ล่ะชุดไม่รู้ว่าควรเลือกชุดไหนดี เธอจึงหันไปมองอัลฟ่าเพื่อขอความคิดเห็น"พี่อยากให้หนูเลือกเอง เพราะมันเป็นงานแต่งของหนูนะครับ" อัลฟ่ายักคิ้วให้เธอเลือก"อืม หญ้าอยากได้แบบเรียบ ๆค่ะ""ได้พี่ไม่ขัด""โอเคค่ะ" เมื่อสามีไม่ได้ว่าอะไร ที่เธอจะเลือกชุดที่มันเรียบ ๆ กอหญ้าจึงเข้าไปลองชุดกับแพรวา ส่วนอัลฟ่าไปลองชุดเจ้าบ่าวของตัวเองใช้เวลาไม่นาน กอหญ้าก็อยู่ในชุดแต่งงานเกาะ

“หลับแล้วค่ะ อุตุเชียว” กอหญ้าเอ่ยยิ้มบางๆ เอนตัวเท้าแขนกับหมอน นอนมองลูกตัวน้อยที่เพิ่งให้นมหลับไป“งันตอนลูกหลับก็เป็นเวลาของพ่อแล้วสิ?” อัลฟ่าทำหน้าทะเล้นถามเมีย“หืม?” กอหญ้าขมวดคิ้ว“ไปลองชุดแต่งงานไงครับ อย่าบอกว่าลืมนัดพี่นะ” อัลฟ่าคิดงอนเมีย แต่กอหญ้ายิ้มหยัดกายลุกขึ้นนั่งเกาะแขนเขาเบา ๆ อย่างออดอ้อน“จะลืมได้ยังไงคะ แค่เลี้ยงลูกแล้วเบลอๆ นิดหน่อย จำวันผิดนึกว่าพรุ่งนี้” เธอรีบขยายความ เพราะสามีจะคิดงอนกันอีกเธอเหนื่อยที่ต้องมานั่งง้อในเรื่องไม่เป็นเรื่องหลายชั่วโมงแบบคืนนั้นอีก!“หึ งันไปเตรียมตัวนะครับ พี่จะไปรอที่รถ”“ค่าา” กอหญ้ายิ้ม มองตามอัลฟ่าเดินออกไป เธอจึงฝากนมอุ่นดูแลลูกชายต่อเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ออกไปหาอัลฟ่าที่ลานจอดรถหน้าบ้าน"มาแล้วค่ะ" กอหญ้าถือกระเป๋าหรูไว้ในมือ แต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาวลายดอกเดซี่ ที่เขาเป็นคนเลือกให้"พี่ดีใจที่หนูเลือกชุดที่พี่ซื้อให้" อัลฟ่าเดินเข้าไปยกแขนให้กอหญ้าควง"ก็พี่อยากให้หนูใส่ หนูก็ต้องใส่เอาใจพี่อยู่แล้วค่ะ" กอหญ้ายิ้ม ควงแขนแกร่งของสามีเดินไปยังรถสปอร์