Novels by SunFlower365

หลายวันต่อมา...วันแต่งงานของนะโมในที่สุด วันที่รอคอยก็มาถึง... งานวิวาห์ของ นะโม ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและงดงามท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับที่ถักทอราวกับดวงดาวบนดินเอยดูโดดเด่นสะดุดตาในชุดราตรีสีหวานที่ช่วยขับผิวให้ดูผ่องใสและสง่างาม แม้ว่าการมาร่วมงานครั้งนี้เธอจะอยู่ในสายตาของครามลูกน้องคนสนิทที่อรรถพล ที่ส่งมาคอยคุมเข้มไม่ห่างแต่นั่นก็ไม่อาจทำลายความตั้งใจของเธอที่อยากมาแสดงความยินดีกับเพื่อนรักได้ภายในงาน เอยขยับไปนั่งข้างปอร์เช่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่พรั่งพรูออกมาทำให้เอยลืมเลือนความทุกข์ใจไปชั่วขณะ เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักเมื่อพิธีการบนเวทีสิ้นสุดลง ถึงเวลาที่คู่บ่าวสาวจะออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างใกล้ชิด เอยปรี่เข้าไปหาเพื่อนรักก่อนจะเก็บภาพความทรงจำร่วมกัน เธอโผเข้ากอดและกระซิบคำยินดีด้วยความซาบซึ้งใจที่เห็นเพื่อนมีความสุ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยกิจวัตรเดิม ๆ แต่บรรยากาศกลับกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายพิศวาสที่ยังไม่จางหาย เอยในชุดนอนซาตินสีหวานตัวเดิมของเมื่อคืนดูเซ็กซี่อย่างเป็นธรรมชาติ ตอนนี้เธอกำลังช่วยอรรถพลแต่งตัวมือบางผูกเนคไทให้กับเขาอย่างคุ้นชิน ทว่าความเย้ายวนและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอนั้นปลุกปั่นอารมณ์ชายหนุ่มจนเริ่มขาดสติ เขาอดใจไม่ไหวจึงรวบตัวเอยเข้ามากอดจูบนัวเนียเธออย่างเร่าร้อนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพชายหญิงที่คลอเคลียจูบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย อรรถพลในชุดสูทเนี้ยบกริบดูภูมิฐานและทรงอำนาจ กำลังกักขังร่างบอบบางที่สวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินลื่นมือเอาไว้ในอ้อมแขนเขาพลิกกายเธอจนแผ่นหลังนวลเนียนแนบชิดกับอกแกร่งใต้เนื้อผ้าเชิ้ตราคาแพง อรรถพลจ้องมองใบหน้าหวานผ่านกระจกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว"คุณอรรถ... เดี๋ยวเสื้อยับนะคะ" เอยประท้วงเสียงแผ่ว เมื่อเขาพลิกตัวเธอเข้าหากระจกบานใหญ่ ทำให้ตอนนี้คนทั้งสองจ้องสบตากันผ่านเงาสะท้อน

บทที่31เงามืดภายใต้แสงไฟสลัวที่ส่องสว่างจากหัวเตียง เอยทอดกายลงบนที่นอนนุ่ม เนื้อผ้าซาตินลื่นละเอียดสัมผัสไปกับผิวกายเนียน ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงฟูกเตียงที่ยุบตัวลงข้างกาย ตามมาด้วยร่างแกร่งที่ค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาคร่อมทับเธอเอาไว้พายุสวาทที่เพิ่งจะสงบลงไปในห้องน้ำ ดูเหมือนจะพร้อมปะทุขึ้นใหม่ได้อย่างง่ายดาย อรรถพลในกางเกงขายาวเพียงตัวเดียวขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง แสงไฟสลัวขับเน้นมัดกล้ามเนื้อกำยำและแผ่รังสีคุกคามที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้าชายหนุ่มโน้มตัวลงสำรวจเรือนร่างแสนยั่วยวนภายใต้ชุดนอนซาตินบางเบา ยิ่งได้เห็นผิวขาวจัดตัดกับสีหวานของเนื้อผ้า ความหิวกระหายที่ยังไม่มอดดับก็ยิ่งลุกโชนขึ้นมาอีกเท่าทวีซึ่งเอยไม่ได้ขัดขืน...เธอทำเพียงแค่นอนนิ่ง หลับตาลงช้า ๆ ยอมให้อรรถพลซุกซบใบหน้าลงกับลำคอระหงและสูดดมกลิ่นกายของเธอตามอำเภอใจ ความใกล้ชิดที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นความอึดอัดที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก"คุณอรรถ... เบา ๆ หน่อยค่ะ อื้ออ... อย่าทำรอยเยอะได้ไหม เอยต้องทำงาน"เธอเอ่ยปากขอร้องเบา ๆ เสียงที่หลุดออกมาสั่นพร่าและแผ่วเบาด้วยความรู้สึกเสียวกระส

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เอยต้องชะงัก ร่างแกร่งของอรรถพลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ท่ามกลางสำรับมื้อเย็นที่จัดวางไว้อย่างประณีตบนโต๊ะอาหาร แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าคมคายที่ดูนิ่งลึกจนเดาใจไม่ถูกเขาหายไปหลายวัน... วันนี้ได้เวลากลับมาแล้วสินะเอยทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไร้ความรู้สึกแปลกใจ เธอจำต้องลอบสังเกตใบหน้าของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตอย่างเลี่ยงไม่ได้"ว่างเหรอคะ ถึงมาหาเอยได้?" เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางหยิบช้อนขึ้นมาทานอาหารตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก"ถ้าไม่ว่าง... คงไม่มาให้เห็นหน้าหรอก" อรรถพลตอบสั้น ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบ เอยพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจ แล้วลงมือทานอาหารมื้อเย็นไปพร้อมกับเขาด้วยความเคยชิน"แล้วงานเป็นยังไงบ้าง?" อรรถพลเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ"ก็ดีค่ะ""ไม่เหนื่อย?"

คำว่ารักที่เธอเคยพร่ำบอกเขา บัดนี้เขากลับลังเลไม่น้อยว่าความรู้สึกเหล่านั้นของเอยที่มีต่อเขา ตอนนี้มันยังคงหลงเหลืออยู่หรือเปล่า…ในวันที่เธออาจจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ กลับกลายเป็นวันที่เขาไม่อยากสูญเสียเธอไปมากที่สุดในทุกวันที่เขาแทบไม่แสดงความรู้สึก ใครจะรู้ว่าเขาโหยหากลิ่นกายหอมกรุ่นและผิวสัมผัสนุ่มละมุนของเอยอยู่ทุกลมหายใจและช่วงหลังมานี้ ลึก ๆ เขาก็เริ่มแคร์ความรู้สึกของเธออยู่ตลอดเวลา ยิ่งเรื่องงานหมั้นของเขาที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เขากังวลใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร... ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องสนใจใยดีความรู้สึกของของเล่นอย่างเธอเลยด้วยซ้ำ!"ขอบคุณที่เข้าใจเฮียนะจีน" อรรถพลไม่อยากคิดมากเรื่องของเอยอีกเขาเอ่ยขอบคุณจีนที่ยอมให้เขามีโลกอีกใบ เพื่อกลบความคิดบ้า ๆ ในใจ"เพราะจีนเข้าใจเฮียไงคะ เฮียออกจะหล่อ รวย สมาร์ทขนาดนี้ มีผู้หญิงเสนอตัวให้ไม่ขาดสายย่อมเป็นเรื่องปกติ และบางคนก็อาจจะถูกตาต้องใจ ไม่แปลกหรอกค่ะท

บทที่30ช่วยเก็บเธอไว้ข้างกายต่อไปสามวันต่อมา…ภาพบรรยากาศงานหมั้นที่ดูราวกับเทพนิยายถูกเผยแพร่ไปทั่วสื่อสังคมออนไลน์ ไฮโซหนุ่มเนื้อหอมอย่างอรรถพลบัดนี้มีเจ้าของตัวจริงอย่างเป็นทางการแล้ว... และผู้หญิงที่โชคดีที่สุดคนนั้นคือจีรนาเอยนั่งนิ่งอยู่บนโซฟากลางวิลล่าหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยจับจ้องหน้าจอทีวีที่กำลังฉายภาพบทสัมภาษณ์ของว่าที่บ่าวสาวทั้งรอยยิ้ม คำพูดหวานหู และสายตาที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน มันช่างดูเหมาะสมกันจนหัวใจของคนที่มองอยู่นิ่ง ๆ ถึงกับชาวาบถามว่าเจ็บไหม... เอยตอบตัวเองได้ทันทีว่าเธอเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออกแต่ในความเจ็บปวดนั้น กลับมีความจริงที่คอยเตือนสติเธอเสมอว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องอะไร มือบางตัดสินใจหยิบรีโมตขึ้นมาปิดหน้าจอภาพนั้นให้ดับวูบลง เธอไม่อยากเห็นภาพเหล่านั้นอีก

บทพิเศษlllฟ้าหลังฝนหนึ่งเดือนต่อมา…อ้วกกก~กอหญ้าเริ่มอาเจียนตั้งแต่เช้ามืด เธอตื่นขึ้นมา อาการอาเจียนก็เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ ส่วนคนที่นอนกกกอดเมียตลอดทั้งคืนพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยเพราะเสียงอาเจียนแต่เช้าอัลฟ่าเดินเข้าไปหากอหญ้าที่โก่งคออาเจียนอยู่ในห้องน้ำ มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบา ๆ จนกอหญ้ารู้สึกถึงความอบอุ่นของสามี“พี่ฟ่า…”“เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ?” กอหญ้าส่ายหน้า ก่อนจะโก่งคออาเจียนอีกครั้งจนอัลฟ่าเริ่มเป็นห่วง“พี่จะตามน้าหมอมาตรวจ” ร่างแกร่งกำลังจะก้าวออกไปต่อสายหาน้าหมอของเขา แต่กอหญ้าดึงข้อมือหนาเอาไว้ก่อน“ไม่ต้องหรอกค่ะ”“ทำไม?” อัลฟ่าไม่เข้าใจกอหญ้า อาเจียนขนาดนี้แล้วยังจะดื้อ!

บทพิเศษlllครอบครัวสุขสันต์หลายวันต่อมา…เช้าวันใหม่ที่สดใสกว่าเดิม หากเทียบกับวันวานที่เคยผ่านมา ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา การจากลา การห่างกันฝันร้าย…จบลงแล้วในความคิดของกอหญ้ามือบางกำลังทำข้าวต้มมื้อเช้าให้กับลูกชายและสามีทาน ตอนนี้สามีของเธอยังคงไม่ยอมตื่นนอนตั้งแต่ถอนตัวออกจากการเป็นผู้นำของตระกูล อัลฟ่าก็ทำงานน้อยลงและอยู่ดูแลเธอกับลูกที่บ้านซึ่งวันนี้สามีของเธอก็ตื่นสายเช่นเดิม…“คุณหญ้าจะปลุกนายน้อยมั้ยคะ เดี๋ยวป้าจะทำอาหารต่อเอง”“ยังดีกว่าค่ะ หญ้าคิดว่าจะป้อนข้าวลูกก่อน ถ้าพี่ฟ่าไม่ตื่นเดี๋ยวหญ้าเข้าไปตามค่ะ” เมื่อคืนก็ไม่ได้จัดหนักอะไรเลยนะ เพราะต้องนอนกับลูกชายไหงไม่ยอมตื่นเสียได้สามีจอมดื้อกอหญ้านึกคิดในใจ ก่อนจะเดินรีบทำกับข้าวให้เสร็จและนำไปป้อนลูกชายที่มีพี่เลี้ยงคอยช่วยดูให้ที่โต๊ะอาหารเล็กของเด็ก

บทพิเศษllคนมันรักพึ่บ!ร่างเล็กถูกวางไว้บนเตียงนอนหนานุ่มเบา ๆ หลังจากอาบน้ำ อัลฟ่าก็เช็ดตัวและช้อนตัวเธอมายังเตียงนอนในทันที กอหญ้ามองดวงหน้าคมคายหล่อเหลาที่อยู่เหนือตัวเธอด้วยความรักซึ่งไม่ต่างจากสายตาคมที่ยิ่งมองเธอด้วยความรักและคลั่งรักขั้นสุด“พี่รักเรานะ” ริมฝีปากหนาเอ่ยบางเบา มือหนาค่อยๆ เกลี่ยผมนุ่มลื่นมือออกไปจากกรอบหน้าหวาน“ได้ยินทุกวัน” กอหญ้าเริ่มคล้องคอสามีมาด ๆ ของเธอ“แล้วไม่ดีเหรอครับ?” อัลฟ่าเอียงคอถามคนตัวเล็ก“ต้องดีอยู่แล้วสิคะ ยิ่งพี่พูดบ่อยๆ หนูยิ่งชอบ” กอหญ้าโน้มดวงหน้าคมลงมาอีกครั้ง เธอจุฟเขาไปหนึ่งที ร่างแกร่งที่เปลือยเปล่าทาบทามลงกลางกายนุ่มนิ่ม ใช้ตัวแก่นกายแข็งแรงถูไถ่เล่นที่กลีบกุหลาบสีหวาน“แล้วหนูไม่คิดจะบอกพี่บ้างเหรอ?” อัลฟ่าเองก็อยากได้ยินคำว่ารักจากปากเมียของเขาบ่อย ๆ เช่นกัน แต่กอหญ้ามักจะเขินอายบอกรักเขาไม่บ่อยเท่าที่เขาทำ“หนูรักพี่ที่สุดในโลก” สำหรับกอหญ้าแล้วคำว่ารักเธอไม่อยากพูดพร่ำเพ้อเพราะความเขินอาย แต่ในเมื่อสามีอยากได้ยินเธอย่อมทำให้ได้จุฟ~“พี่…”“สักรอบนะครับแล้วค่อยพักผ่อน” วันนี้เขาไม่อยากรังแกเมีย แต่คืนเข้าหอมันต้องจัดสักรอบสิ“

บทพิเศษงานแต่งงานคฤหาสน์มาเวลลินอัลฟ่าเลือกจัดงานแต่งที่คฤหาสน์มาเวลลิน เนื่องจากเป็นงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ในหนึ่งตระกูลอันดับต้นๆ ของประเทศ เขาจึงต้องจัดที่กรุงเทพมหานคร เพื่อแขกทั้งหลายจะได้สะดวกในการมางานแต่งของเขางานแต่งที่ยิ่งใหญ่ ประดับประดาไปด้วยดอกไม้สีขาวเกือบทั้งหมด เจ้าสาวของเขาชอบสีขาว งานแต่งในวันนี้จึงเป็นสีขาวล้วนเมื่อพิธีงานแต่งได้เริ่มขึ้นในช่วงเย็น อัลฟ่ายืนกุมมือจ้องมองเจ้าสาวสุดสวยของเขาที่กำลังเดินเคียงข้างกับคุณพ่อของเธอวันนี้กอหญ้าสวยมาก มากจริงๆในสายตาของเขา…เจ้าบ่าวเริ่มก้าวเข้าไปรับเจ้าสาวให้ขึ้นมายืนอยู่เคียงข้างกันบนเวที ท่ามกลางแขกเหรื่อเต็มงานเลี้ยงในช่วงค่ำ ซึ่งถือว่าเป็นการยินดีให้แก่บ่าวสาวในงานแต่งของวันนี้ทุกคนมองไปยังบ่าวสาวที่จับกุมมือกัน แสดงความรักที่หวานฉ่ำด้วยการส่งสายตามองกันและกัน จวบจนถึงเวลาที่บ่าวสาวต้องขอบคุณแขกในงานหลังจากพิธีการตัดเค้กอัลฟ่ากล่าวขอบคุณแ

สตูดิโอแบรนด์แพรวาอัลฟ่าเลือกร้านชุดแต่งงานของแพรวา น้องสาวของคิงค์ แพรวาออกมาต้อนรับทั้งสองด้วยรอยยิ้ม เธอแอบอิจฉาเจ้าสาวเจ้าบ่าวคู่ใหม่ของร้านเธอจริง ๆได้ข่าวว่าเจ้าบ่าวคลั่งรักเจ้าสาวมาก ๆ เห็นท่าว่าจะจริง…อยากให้เฮียรามิลรักเธอแบบนี้บ้างจัง…แต่ก็ได้แต่คิดแหละ หึ!ส่ายหน้า ปัดความคิด ก่อนจะพ่ายมือให้ทั้งสองเข้าร้าน"สวัสดีค่ะพี่ฟ่า คุณหญ้า""สวัสดีครับ/ค่ะ" ทั้งสองเอ่ยทักทายกันแล้ว แพรวาจึงเริ่มแนะนำชุดให้กอหญ้าเลือกทันที ชุดเจ้าสาวสีขาวสาวมากมายถูกตั้งโชว์ให้เลือกกอหญ้ามองชุดในแต่ล่ะชุดไม่รู้ว่าควรเลือกชุดไหนดี เธอจึงหันไปมองอัลฟ่าเพื่อขอความคิดเห็น"พี่อยากให้หนูเลือกเอง เพราะมันเป็นงานแต่งของหนูนะครับ" อัลฟ่ายักคิ้วให้เธอเลือก"อืม หญ้าอยากได้แบบเรียบ ๆค่ะ""ได้พี่ไม่ขัด""โอเคค่ะ" เมื่อสามีไม่ได้ว่าอะไร ที่เธอจะเลือกชุดที่มันเรียบ ๆ กอหญ้าจึงเข้าไปลองชุดกับแพรวา ส่วนอัลฟ่าไปลองชุดเจ้าบ่าวของตัวเองใช้เวลาไม่นาน กอหญ้าก็อยู่ในชุดแต่งงานเกาะ

“หลับแล้วค่ะ อุตุเชียว” กอหญ้าเอ่ยยิ้มบางๆ เอนตัวเท้าแขนกับหมอน นอนมองลูกตัวน้อยที่เพิ่งให้นมหลับไป“งันตอนลูกหลับก็เป็นเวลาของพ่อแล้วสิ?” อัลฟ่าทำหน้าทะเล้นถามเมีย“หืม?” กอหญ้าขมวดคิ้ว“ไปลองชุดแต่งงานไงครับ อย่าบอกว่าลืมนัดพี่นะ” อัลฟ่าคิดงอนเมีย แต่กอหญ้ายิ้มหยัดกายลุกขึ้นนั่งเกาะแขนเขาเบา ๆ อย่างออดอ้อน“จะลืมได้ยังไงคะ แค่เลี้ยงลูกแล้วเบลอๆ นิดหน่อย จำวันผิดนึกว่าพรุ่งนี้” เธอรีบขยายความ เพราะสามีจะคิดงอนกันอีกเธอเหนื่อยที่ต้องมานั่งง้อในเรื่องไม่เป็นเรื่องหลายชั่วโมงแบบคืนนั้นอีก!“หึ งันไปเตรียมตัวนะครับ พี่จะไปรอที่รถ”“ค่าา” กอหญ้ายิ้ม มองตามอัลฟ่าเดินออกไป เธอจึงฝากนมอุ่นดูแลลูกชายต่อเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ออกไปหาอัลฟ่าที่ลานจอดรถหน้าบ้าน"มาแล้วค่ะ" กอหญ้าถือกระเป๋าหรูไว้ในมือ แต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาวลายดอกเดซี่ ที่เขาเป็นคนเลือกให้"พี่ดีใจที่หนูเลือกชุดที่พี่ซื้อให้" อัลฟ่าเดินเข้าไปยกแขนให้กอหญ้าควง"ก็พี่อยากให้หนูใส่ หนูก็ต้องใส่เอาใจพี่อยู่แล้วค่ะ" กอหญ้ายิ้ม ควงแขนแกร่งของสามีเดินไปยังรถสปอร์