บทที่ 2.1

ตระกูลโม่ช่าง...น่าเห็นใจยิ่งนัก!!!!

โม่อวี๋หลับตาลงเพื่อข่มกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ นางปล่อยให้เสี่ยวชุนไปจัดแจงเสื้อผ้าของวันพรุ่งนี้ให้เหมาะสม จากนั้นจึงเดินไปยังข้างหน้าต่าง

อากาศเย็นยามค่ำคืนทำให้หญิงสาวตัวสั่น นางกอดไหล่ตัวเองแต่กลับยังไม่ยอมปิดหน้าต่าง ครุ่นคิดถึงสังคมในยุคโบราณนี้ หากนางจะเอาตัวรอดนางจะต้องมีสติมากกว่านี้ ใช้ความคิดให้รอบคอบ ก้าวทุกก้าวอย่างระมัดระวัง

ความเหลื่อมล้ำไม่เท่าเทียมระหว่างบุรุษและสตรีนี้ไม่มีใครช่วยนางได้ เช่นกันกับการหนีไปก็ใช่ว่านางจะสามารถเอาตัวรอดได้ ข้างนอกกำแพงสูงนั่นโหดร้ายกว่าที่นางเคยเห็นในละครและเคยอ่านในนิยาย

ตอนอยู่ที่ซางจี๋นางเคยได้ยินมาว่ามีสตรีหลบหนีการแต่งงาน บิดามารดาของนางจับกลับมาและทุบตีนางจนสิ้นใจ ทางการไม่รับร้องเรียนเพราะเป็นเรื่องภายในตระกูล

ยังมีอีกครั้งที่นางเคยเห็นกับตา สตรีที่นั่งขายตัวเป็นทาสเพราะไร้ที่ไป ไม่มีอาหาร ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปในชีวิต หากมีนายท่านสักจวนรับเป็นสาวใช้ก็โชคดี แต่หากมีแม่เล้ามาซื้อตัวไปเป็นนางโลม...

หนักเข้าก็คงหนีไม่พ้นหญิงสาวตัวคนเดียวถูกข่มขืนแล้วสังหารอย่างโหดเหี้ยม กระทั่งทุกวันนี้ยังไม่รู้ว่าจับคนร้ายได้แล้วหรือยัง

อันตรายมีรอบด้านทั้งนอกและในจวน นางต้องระวังทุกย่างก้าว เรื่องที่บิดาเรียกนางกลับมาย่อมต้องมีจุดประสงค์ แต่ไม่ว่าอย่างไรหากถึงที่สุดแล้วนางไม่อาจรอดพ้นชะตากรรม นางย่อมต้องหาทางเพื่อผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นที่สุด

สำนักศึกษาหลวงตั้งอยู่บนเขาเยว่ซานนอกกำแพงเมืองหลวงไม่ไกล ทางขึ้นเขาวกวนแต่ไม่ได้ลาดชันจนน่ากลัว เส้นทางหรือก็ถูกปรับปรุงอย่างดี รถม้าจึงสามารถแล่นไปอย่างราบรื่น

รถม้าสองคันของตระกูลโม่มาถึงปลายทางได้ในเวลาเพียงไม่ถึงก้านธูป ป้ายตระกูลโม่ถูกยื่นออกไปเพื่อให้คนดูแลเข้าไปแจ้งกับ ‘โม่ซางเช่อ’ น้องชายซึ่งนางยังไม่เคยพบหน้าผู้นั้นให้เขาออกมารับข้าวของที่นางนำมา

โม่อวี๋ค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถม้าโดยมีเสี่ยวชุนช่วยพยุง นางสวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้มไร้ลายปัก คลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีเทาเรียบง่าย เรือนผมเพียงรวบยึดด้วยปิ่นหยกขาวสลักลายเป็นเกลียวยาวจากโคนแหลมขึ้นสู่ปลาย ไม่โดดเด่นและทำให้นางดูไม่สะดุดตา

ลานกว้างหน้าประตูสำนักศึกษาหลวงในที่สุดก็คราคร่ำไปด้วยรถม้ามากมาย ยังดีที่สัญลักษณ์บนรถม้าดูง่าย อีกทั้งหากเป็นรถม้าจากจวนขุนนางจะอยู่ตรงกลางแยกออกมาอย่างชัดเจน ทำให้ไม่นานโม่ซางเช่อก็หารถม้าของตระกูลโม่พบ

มองพิจารณาชายหนุ่มวัยไม่น่าจะเกินสิบห้าตรงหน้า เขาดูว่าง่ายกว่าที่นางคาด ดวงตาใสซื่อ บุคลิกคล้ายกับหนอนหนังสือทำให้โม่อวี๋อดที่จะเอ็นดูเขาขึ้นมาไม่ได้

“โม่ซางเช่อกระมัง”

“ขอรับ ท่านคงจะเป็น...พี่รอง” ประโยคหลังเขาเรียกเสียงแผ่วดูไม่มั่นใจ

“ใช่ ข้าคือโม่อวี๋ พี่สาวของเจ้า ข้านำข้าวของจำเป็นมาให้ เจ้าดูว่ายังต้องการสิ่งใดเพิ่มเติมวันหลังข้าจะให้คนส่งมาให้ ยังมี...” นางยื่นมือออกไปรับของมาจากเสี่ยวชุน “นี่เป็นกระดาษและพู่กันจากร้านหั่วเติง ระหว่างทางข้าแวะไปซื้อมา ดูว่าเจ้าชอบหรือไม่”

เครื่องเขียนในร้านหั่วเติงมีชื่อเสียงทั้งด้านคุณภาพและราคาที่สูงลิ่ว โม่ซางเช่อได้ยินก็ขมวดคิ้ว

“พี่รองท่าน...ไม่จำเป็นต้องซื้อมา ข้ายังมีอยู่ อีกอย่างแม่บุญธรรมน่าจะจัดรวมๆ มากับของอย่างอื่น” เขาดูมีท่าทีเกรงอกเกรงใจและยังคงสังเกตสีหน้าท่าทีของนางอยู่

“นั่นคือส่วนของนาง นี่คือส่วนของข้า ตระกูลโม่รับเจ้าเข้ามาข้าเองก็เพิ่งรู้ดังนั้นจึงยังไม่ได้มีโอกาสมอบของขวัญ นี่นับเป็นของขวัญพบหน้า”

ก่อนมานางบอกตัวเองให้สังเกตท่าทีของเขา หากดูไม่เป็นมิตรนางก็ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเอง แต่นี่เขาเองก็ไม่ได้มีท่าทีเป็นอริ ดังนั้นนางผูกมิตรเอาไว้ย่อมดีกว่าสร้างศัตรูเป็นไหนๆ

“ส่วนนี่” นางส่งถุงเงินให้เขา ในนั้นมีเงินที่นางแลกเอาไว้เพื่อให้ใช้จ่ายได้โดยง่าย “ค่าขนม”

ในรายการของที่ส่งมาไม่มีเงิน นางเองก็ไม่รู้ว่าสำนักศึกษาสามารถออกมาเดินเที่ยวได้หรือไม่ แต่หากได้อย่างน้อยๆ มีเงินติดตัวเอาไวย่อมสะดวกสบาย

เขาดูงุนงงกับถุงเงินนี้มากที่สุด

“พกติดตัวเอาไว้ ข้าเห็นในรายการที่ท่านแม่ส่งมาไม่มีเงินค่าขนม เงินไม่มากแต่ข้าแลกจากตั๋วแลกเงินแล้ว ส่วนใหญ่เป็นตำลึงเงิน อย่างน้อยก็ซื้อถังหูลู่ได้หลายไม้”

เห็นใบหน้าพูดไม่ออกของโม่ซานเช่อเมื่อนางกล่าวถึงถังหูลู่ โม่อวี๋หัวเราะเสียงเบา

“ขอบคุณพี่รอง” เขารับเอาไว้ด้วยท่าทีงุนงง ยังคงไม่เข้าใจกับคำว่า ‘ค่าขนม’ ของนางดีนัก “ท่าน...ไม่เหมือนกับที่ข้าคิดไว้”