บทที่ 2.2

“ดีกว่าหรือแย่กว่าเล่า” นางถามแต่เขายังไม่ทันได้ตอบก็มีเสียงทักทายดังขึ้นด้านหลัง

“ศิษย์น้องซางเช่อ เจ้าเองก็ออกมารับของใช้เหมือนกันหรือ”

เห็นน้องชายกลอกตาราวกับเหนื่อยหน่าย คำว่า ‘เห็นแล้วยังจะถาม’ ดังออกมาจากท่าทางนั้นโดยไม่ได้กล่าว โม่อวี๋อดหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นจึงหันไปมองต้นเสียง

บัณฑิตอีกสามคนที่กำลังเดินใกล้เข้ามาชะงักเล็กน้อยจากนั้นไม่กล้าเดินเข้ามาอีก พวกเขาคล้ายประหลาดใจกับอะไรบางอย่าง

หรืออาจ...เป็นนาง?

โม่อวี๋มองตรงไปยังทั้งสามสลับกับท่าทีของโม่ซางเช่อ น้องชายที่นางเพิ่งได้มาคนนี้ คงไม่ใช่ไม่ถูกกับคนกลุ่มนี้? เขาโดนรังแกในห้องเรียน?

หญิงสาวหรุบดวงตาลงมองป้ายหยกซึ่งห้อยอยู่สายคาดเอวของชายหนุ่มซึ่งเดินอยู่เบื้องหน้าสุด กระเรียนสองตัว[1]??? อักษรระหว่างกระเรียนสองตัวคือ ‘อัน’

สมองของโม่อวี๋แล่นเร็วรี่ ขุดทุกความทรงจำของโม่อวี๋ขึ้นมา กระทั่งจำได้ว่าเขาน่าจะเป็นบุตรชายคนสุดท้องของเสนาบดีสำนักตรวจการ ‘อันฮ่าวหราน’ โม่อวี๋กับเขาเคยพบกันมาก่อน เขาเคยเกี้ยวพาแต่ถูกโม่อวี๋ทำให้ขายหน้า

“คุณหนูโม่ ไม่ได้พบกันสองปีดูเหมือนเปลี่ยนไปจนเกือบจำไม่ได้” อันฮ่าวหรานยิ้มให้นางในดวงตาแฝงประกายบางอย่าง

“คุณชายอัน” นางกล่าวทักทายเขาตามมารยาท

จะว่าไปนางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาอายุสิบเจ็ดเท่ากันกับนาง ว่ากันว่าบัณฑิตที่เข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง หากสอบไม่ผ่านขั้นแรกก็จะเรียนอยู่ที่นี่จนกว่าจะอายุครบยี่สิบและเข้าพิธีสวมหมวก

“พี่รองข้าช่วยพยุงท่านกลับขึ้นรถม้า สายแล้วแดดแรงท่านรีบกลับจวนดีหรือไม่” เห็นชัดว่าโม่ซางเช่อไม่อยากให้นางสนทนากับคนกลุ่มนี้ ดูจากที่เขาพยายามใช้ร่างบดบังสายตาคนหลายคนไม่ให้มองมายังนาง

ถึงตอนนี้โม่อวี๋จึงเพิ่งนึกขึ้นได้ นางไม่ได้มองไปรอบๆ จึงไม่รู้เลยว่ามีคนมากมายกำลังลอบสังเกตนางอยู่ นึกถึงข่าวลือมากมายเกี่ยวกับตัวนาง อดไม่ได้ที่จะมองโม่ซางเช่อ

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” ขณะกำลังจะขึ้นรถม้านางกระซิบถามเขา

“ท่านหมายถึงเรื่องใดหรือ” เขาเลิกคิ้วถามนาง

“เรื่องข่าวลือเกี่ยวกับตัวข้า เรื่องนี้ทำให้เจ้าถูกรังแกในสำนักศึกษาหลวงหรือไม่”

เขาหัวเราะในดวงตาแฝงประกายซาบซึ้งเล็กน้อย “จะมีเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร ที่นี่สำนักศึกษาหลวงภายใต้การดูแลของท่านปราชญ์เหยียนจวิ้น ไม่มีเรื่องเช่นนั้นแน่นอนท่านวางใจได้”

“เหยียนจวิ้น? เหมือนเคยได้ยินที่ใดมาก่อน” นางขมวดคิ้วแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินนามนี้ที่ใด “เอาเถิดไม่มีก็ดีแล้ว ข้ากลับก่อนไว้มีเวลาว่างจะหาของกินอร่อยๆ มาฝากเจ้า”

“ได้” เขายิ้มรับและส่งนางขึ้นรถม้า

ห่างออกไปสองก้าวมีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่เงียบๆ ไม่มีแม้แต่คนขับรถม้าอยู่ บนรถไม่มีสัญลักษณ์ว่ามาจากตระกูลใด เป็นรถม้ากลางเก่ากลางใหม่ แต่กลับจอดรวมอยู่กับรถม้าที่มาจากจวนขุนนาง

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านใน

“คุณหนูรองตระกูลโม่ผู้นี้ช่างน่าสนใจยิ่ง ถึงกับคิดว่าน้องชายอาจถูกรังแกในสำนักศึกษาหลวง เจ้าได้ยินแล้วรู้สึกเช่นไร”

เซี่ยกวงหมิงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“ได้ยินว่านางเพิ่งกลับมาจากต่างเมือง เอ...คล้ายๆ ข้าได้ยินว่าเรื่องนี้เจ้าเองก็อยู่ในเหตุการณ์ จริงหรือไม่ที่นางกระโดดลงไปในสระบัวเย็นเยียบเพราะไม่อยากแต่งให้กับซูเฉิน”

เหยียนจวิ้นจนใจกับท่าทีของสหาย “ชายแดนไม่มีเรื่องให้เจ้าเล่นสนุกแล้วหรือ เหตุใดวันนี้มาหาเรื่องสนุกทำถึงสำนักศึกษาหลวง”

เซี่ยกวงหมิงกำลังจะกล่าวบางอย่างแต่เสียงด้านนอกรถม้ากลับเรียกความสนใจของเขาเอาไว้เสียก่อน

“ศิษย์น้องซางเช่อ พี่สาวของเจ้ากลับมาเมืองหลวงใช่เพราะการเลือกคู่เข้าพิธีสวมหมวกในอีกสองเดือนข้างหน้าหรือไม่ เห็นนางสองปีจากไปกลับเปลี่ยนเป็นโฉมสะคราญเช่นนี้ หรือคิดจะแต่งเข้าจวนขุนนางขั้นหนึ่ง”

นั่นเป็นเสียงของอันฮ่าวหราน

[1] ขุนนางจีนสมัยก่อนจะมีสัญลักษณ์ประจำตัวเป็นสัตว์ต่างๆ ในที่นี้ผู้เขียนใช้กระเรียนหนึ่งตัวเป็นสัญลักษณ์ของอัครมหาเสนาบดี กระเรียนสองตัวเป็นสัญลักษณ์ของเสนาบดีสำนักตรวจการและเสนาบดีสำนักราชเลขา โดยจะมีอักษรเป็นแซ่ของตระกูลคั่นตรงกลาง ทั้งนี้บรรดาคนของจวนขุนนางนั้นๆ ก็จะมีป้ายหยกบ่งบอกว่ามาจากจวนใด โดยเฉพาะทายาทของขุนนางท่านนั้นๆ