บทที่ 1.6

นางโกรธ โกรธแทน แต่ไม่อาจทำอะไรได้เพราะจะอย่างไรสตรีตรงหน้าก็คือมารดาแท้ๆ ที่ให้กำเนิดโม่อวี๋

…ขอเพียงต่อไปไม่ยุ่งกับนาง นางก็จะไม่ถือสาและไม่ถือโทษโกรธเคือง เห็นแก่เจ้าของร่างนี้ที่ให้โอกาสนางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

“ลูกคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”

“เจ้า...สบายดีหรือ” ลี่ซื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มฝาดเฝื่อน ความห่างเหินในดวงตาบุตรสาวทำให้นางได้แต่หลบตาอีกฝ่าย

“นอกจากร่างกายที่เจ็บป่วยอิดๆ ออดๆ ช่วงอากาศเย็น ที่เหลือล้วนไม่มีปัญหา ลูกนับว่า...สบายดีเจ้าค่ะ” นางยิ้มบาง “ดูเหมือนท่านแม่ไม่สบายจริงๆ ตามหมอมาดูอาการแล้วหรือยังเจ้าคะ”

“ท่านหมอเพิ่งกลับไปเจ้าค่ะ”

เป็นท่านป้าจูที่ตอบคำถามนั้น ท่านป้าจูคนนี้เป็นคนสนิทเก่าแก่ของมารดา ดังนั้นฐานะของนางในจวนจึงเหนือกว่าบ่าวไพร่คนอื่นๆ

“ที่เรียกเจ้ามาหาเพราะมีเรื่องหนึ่งอยากไหว้วาน”

โม่อวี๋นิ่งฟังอย่างสงบ

“เจ้าคงได้ยินมาบ้างว่าแม่กับพ่อของเจ้ารับบุตรชายของท่านอามาเป็นบุตรบุญธรรม”

โม่อวี๋กะพริบตามองมารดา เรื่องนี้นางเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก “ขออภัยเจ้าค่ะ ลูกเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรกจากท่านแม่ อาจเพราะหนทางจากเมืองหลวงไปซางจี๋ช่างห่างไกล ดังนั้นคนส่งข่าวจึงเลอะเลือนจนลืมบอกลูก”

นางแค่นยิ้ม ในใจลอบสบถคำด่าออกมาราวกับพ่นไฟ แต่ดวงหน้ากลับยังคงเรียบเฉย

บิดากับมารดาไม่มีบุตรชาย มารดาเองก็ไม่ยอมให้บิดามีอนุ ดังนั้นด้วยอายุที่มากขึ้นบวกกับร่างกายที่ไม่แข็งแรงเรื่องมีบุตรจึงจำต้องยอมแพ้ การรับบุตรบุญธรรมเพื่อเข้ามาสืบทอดตระกูลจึงสำคัญมาก เรื่องนี้คนในแคว้นต้าเยวี่ยล้วนไม่เห็นเป็นเรื่องแปลกใหม่

ท่านอา... ที่มารดากล่าวถึงคงจะเป็นน้องชายของบิดาซึ่งบัดนี้เป็นขุนนางขั้นสี่ ประจำอยู่ที่เมืองเจียงโจวทางเหนือ ได้ยินมาว่าเขามีบุตรชายถึงห้าคน ดังนั้นจึงยกบุตรชายคนเล็กให้เป็นบุตรบุญธรรมของโม่หวัง

“เขามาอยู่ที่เมืองหลวงได้ปีครึ่งแล้ว” ลี่ซื่อกล่าว

“เหตุใดข้ามาถึงหลายวันแล้วไม่พบเขาในจวนเล่าเจ้าคะ”

“เขาเข้าพำนักในสำนักศึกษาหลวงนับจากมาถึง เจ้าคงเคยได้ยินเรื่องสำนักศึกษาหลวงมาบ้าง ที่นั่น...ดีมาก”

อ้อ...

“เช่นนั้นเรื่องที่ท่านแม่อยากไหว้วานคือ?”

“ในหนึ่งเดือนสำนักศึกษาหลวงจะเปิดให้คนนอกนำของใช้จำเป็นไปให้กับบรรดาบัณฑิตที่ศึกษาอยู่ พรุ่งนี้เช้าแม่อยากให้เจ้านำของใช้จำเป็นเหล่านั้นไปให้น้องชายของเจ้า”

โม่อวี๋ครุ่นคิดเล็กน้อย ทบทวนดูแล้วไม่เห็นเป็นเรื่องเสียหายอะไรจึงรับปาก ดีเสียอีกที่นางจะได้ออกไปสูดอากาศ มาเมืองหลวงแต่กลับเอาแต่อุดอู้ในจวนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัด ออกไปเดินเล่นดูรอบๆ ก็ดีเหมือนกัน ที่สำคัญไปกว่านั้นใจนางยังอยากแวะไปกราบไหว้หลุมศพของแม่นมจ้าวที่อยู่นอกกำแพงเมืองหลวงอีกด้วย

ความเย็นชาในจวนตระกูลโม่ยังคงดำเนินไป มื้อเย็นบิดาไม่กลับมาและบอกว่าไม่ต้องรอ มารดาของนางกินมื้อเย็นในเรือนตะวันออก โม่อวี๋เองก็ให้คนส่งสำรับมาที่เรือนจวี๋ฮวาเช่นกัน

“คุณหนู” เสี่ยวชุนเรียกนางเสียงเบาราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม “ท่านไม่โกรธหรือเจ้าคะ”

“โกรธแล้วอย่างไร ไม่โกรธแล้วอย่างไร ข้าเปลี่ยนอะไรไม่ได้ เรื่องผ่านมาตั้งสองปีไม่เคยมีผู้ใดแก้ต่างให้ข้า กลับมาครั้งนี้มาตีโพยตีพายรื้อฟื้นเจ้าคิดว่าจะมีผู้ใดเชื่อในสิ่งที่ข้าพูด”

เช่นกันกับเรื่องแม่นมจ้าว บ่าวไพร่สิ้นใจตายในจวน ร้องทุกข์ไปย่อมไม่มีใครให้ความสนใจ อย่าว่าแต่ไม่มีใครรับเรื่องร้องทุกข์เลย ตัวนางเองก็อาจถูกจับมัดส่งตัวกลับจวนและถูกตำหนิว่าไม่รักษาความลับภายในของตระกูล

เสี่ยวชุนออกไปข้างนอก ดังนั้นจึงรับรู้ทุกเรื่องที่ผู้คนกล่าวถึงโม่อวี๋

...บุตรสาวคนรองใต้เท้ากรมโยธา เอาแต่ใจร้ายกาจถึงขั้นใช้ชีวิตตนเองต่อรองกับบิดามารดา เพียงแค่ไม่อยากแต่งงานกลับกระโดดลงไปในสระบัวหวังปลิดชีพ กระทั่งทำให้แม่นมสิ้นใจแทน ผู้ใดได้ยินก็ล้วนประณามการกระทำนั้น

คำกล่าวที่ว่านางถูกส่งตัวออกไปต่างเมืองเพื่อรักษาอาการป่วย ผู้คนล้วนไม่เชื่อ กลับมั่นใจว่านั่นคือการลงโทษที่นางทำให้มีคนต้องมาสิ้นลมเพราะความเอาแต่ใจ

สองปียังมีคนคิดว่าน้อยเกินไป ดีที่สุดคือนางไม่ต้องกลับเข้าเมืองหลวงอีกเลยตลอดกาล ถึงอย่างนั้นเจ้ากรมโยธายังเมตตาบุตรสาว ขนาดให้คนไปรับกลับมาในที่สุด