บทที่ 2.3

“ศิษย์พี่ฮ่าวหรานล้อเล่นแล้ว พี่รองของข้ากลับมาก็ไม่แปลก นางเกิดที่นี่ ตระกูลโม่ซึ่งเป็นบ้านของนางก็อยู่ที่นี่ ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องกลับมาอยู่แล้ว”

“เจ้าไม่คิดว่าบังเอิญเกินไปหรือ นางเลือกที่จะกลับมาในเวลานี้ที่คนตระกูลใหญ่ล้วนเรียกบุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือนมายังเมืองหลวง เห็นชัดว่าใต้เท้าโม่หวังให้นางเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง”

“นางอยากไปก็ไป ไม่อยากไปก็ไม่มีใครบังคับ งานเลี้ยงนี้มิใช่ว่าทุกตระกูลเลือกที่จะไปหรือไม่ไปก็ได้ไม่ใช่หรือ” โม่ซางเช่อขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย

อันฮ่าวหรานหัวเราะเสียงดัง “เจ้าเพิ่งมาอยู่เมืองหลวงได้ไม่นานจึงยังไม่รู้อะไรน่ะสิ พี่สาวคนรองของเจ้าคนนี้ไม่แน่นางอาจอยากแต่งเข้าจวนขุนนางขั้นหนึ่งมากกว่า เพราะเหตุนี้นางจึงถึงกับยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ไม่ต้องแต่งกับบุตรชายเจ้ากรมขุนนางอย่างไรเล่า ยอมแม้กระทั่งกระโดด...”

เซี่ยกวงหมิงขมวดคิ้วพร้อมกระแอมเพื่อหยุดประโยคนั้นของอันฮ่าวหราน “เป็นผู้ใดกันส่งเสียงดังรบกวนการสนทนาของผู้อื่น” เขาเลิกม่านรถม้าขึ้น

“มะ...แม่ทัพเซี่ย ขะ...ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนท่าน” อันฮ่าวหรานอ้าปากค้าง

เขายิ่งเบิกตากว้างขึ้นเมื่อมองเห็นผู้เป็นอาจารย์ซึ่งนั่งอยู่ข้างแม่ทัพใหญ่แคว้นต้าเยวี่ย “อาจารย์!!!”

“ฮ่าวหราน เจ้าเป็นบุรุษทั้งยังเป็นถึงบุตรชายของเสนาบดีสำนักตรวจการ การวิจารณ์ผู้อื่นลับหลังทั้งอีกฝ่ายเป็นสตรี เจ้าคิดว่าเหมาะสมแล้วหรือ”

“ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าเพียง...”

“คัดบันทึกคุณธรรมจากวาจาของท่านอาจารย์เซินสามจบ ส่งข้าก่อนยามอู่พรุ่งนี้”

“ศิษย์ทราบแล้วจะส่งก่อนยามอู่แน่นอน” อันฮ่าวหรานหน้าซีดขาวจากนั้นคารวะเหยียนจวิ้นแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปด้านใน

บันทึกคุณธรรมจากวาจามีความยาวมากกว่าสามร้อยหน้า หากจะคัดให้จบสามรอบต้องเริ่มจากตอนนี้เท่านั้น ยิ่งไม่ต้องสงสัยเพราะเขาคงไม่มีแม้แต่เวลานอนแล้ว!!!

“ซางเช่อ ไม่กลับเข้าด้านในหรือ” เหยียนจวิ้นมองตรงไปยังโม่ซางเช่อที่ยังคงมีท่าทีงุนงง

“เอ่อ...อาจารย์กำลังจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ”

โม่ซางเช่อประหม่าจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ เขามาอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงปีกว่า แต่ทุกครั้งที่ได้พบและสนทนากับบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นปราชญ์หลวง เขาก็มักจะเก็บอาการตื่นเต้นไม่อยู่

เหยียนจวิ้น ปราชญ์หลวงแห่งราชสำนักผู้ซึ่งผู้คนมากมายล้วนเคารพนับถือ เขาคือหนึ่งเดียวที่เหล่าบัณฑิตทั่วทั้งต้าเยวี่ยล้วนถือเป็นแบบอย่าง

ไม่เพียงหล่อเหลาน่ามองและเป็นที่หมายตาของสตรีทั้งเมืองหลวง แต่เขายังเป็นจ้วงหยวนที่อายุน้อยที่สุดนับจากก่อตั้งแคว้นต้าเยวี่ย

อายุเพียงสิบเจ็ดแต่กลับเฉลียวฉลาดทั้งยังสุขุมเยือกเย็น แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ทรงเคยชมเชยว่าเป็นผู้ที่มากด้วยความรู้ กระทั่งถูกเลือกให้เป็นปราชญ์หลวง

บัดนี้เขาอายุเพียงยี่สิบห้า แต่กลับเป็นถึงท่านปราชญ์แห่งสำนักศึกษาหลวง เป็นผู้บุกเบิกให้ก่อตั้งสำนักศึกษาหลวงแคว้นต้าเยวี่ยขึ้น กราบคนเช่นนี้เป็นอาจารย์พานทำให้เขารู้สึกปลาบปลื้มจนชีวิตนี้ไม่รู้สึกเสียดายอะไรอีก

น่าเสียดายที่อายุยี่สิบห้าแล้วท่านปราชญ์กลับไม่ยอมแต่งฮูหยิน อีกทั้งยังไม่ยอมรับตำแหน่งขุนนางไม่ว่าฮ่องเต้จะทรงเสนออะไรเขาล้วนปฏิเสธ เขาเอาแต่อ้างว่าต้องการสละเวลาให้สำนักศึกษาหลวงและไม่คิดจะแต่งฮูหยินในเวลานี้...

“อาจารย์จะไปยังวัดลั่วเหมินเป็นเพื่อนแม่ทัพเซี่ยสนทนาธรรมกับเจ้าอาวาส วานเจ้านำชานี้เข้าไปให้เสี่ยวอู่ บอกเขาว่าเก็บไว้ให้ดีเป็นของฝากจากแม่ทัพเซี่ย ยังมี...บอกเขาว่าไม่ต้องยกสำรับอาจารย์จะกินมื้อเที่ยงข้างนอก”

“ขอรับอาจารย์” โม่ซางเช่อยกสองมือประสานคารวะเขา แต่ถุงปักซึ่งโม่อวี๋เพิ่งมอบให้ยังอยู่ในมือ

“ซางเช่อ”

“ขอรับ”

“บัณฑิตที่พำนักในสำนักศึกษาหลวงไม่อนุญาตให้พกของมีค่า”

“เอ่อ...” เขาตกใจจนซ่อนไม่ทัน ทั้งไม่คิดว่าอาจารย์จะอยู่ข้างนอก “ขอรับ” เขาประคองถุงปักด้วยสองมือส่งไปให้ผู้เป็นอาจารย์

“อาจารย์จะรับฝากเอาไว้ชั่วคราว ครั้งหน้าหากพี่สาวของเจ้ามาที่นี่ให้ไปรับมาคืนนางเสีย”

“ศิษย์ทราบแล้ว” เขาไม่รอบคอบเองที่รับของจากพี่สาวมา หรืออาจเพราะในใจยินดีที่เห็นนางไม่มีทางทีรังเกียจ ดังนั้นจึงไม่ไตร่ตรองให้ดีก่อน...

“ออกรถ” เซี่ยกวงหมิงสั่งคนขับรถม้าของตน เขาอมยิ้มและมองถุงเงินในมือของสหาย “ไม่ต้องคัดตำรา?”

“คุณหนูโม่เพิ่งกลับมาอาจยังไม่รู้กฎของสำนักศึกษาหลวง ซางเช่อเพิ่งได้พบนางปฏิเสธคงไม่ดี เข้าใจได้” เหยียนจวิ้นเก็บถุงปักนั้นเข้าไปในอกเสื้อ