บทที่ 2.4

“เหยียนจวิ้น เจ้าว่าเรื่องที่คุณชายอันกล่าวเมื่อครู่เป็นไปได้หรือไม่” เซี่ยกวงหมิงเปลี่ยนเรื่องทันที

“เป็นไปได้ ราชสำนักกำลังอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลง ขุนนางทั้งหลายคล้ายกับนกซึ่งกำลังเลือกคอน พิธีสวมหมวกขององค์ชายทั้งสามกำลังใกล้เข้ามาแล้ว ขั้วอำนาจกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่แน่ว่าหลังจากนั้นความสัมพันธ์ขององค์ชายทั้งสามพระองค์คงไม่เหมือนเดิมแล้ว ใต้เท้าโม่เดิมทีก็พยายามหาทางทำให้ตำแหน่งของตัวเองมั่นคง บุตรสาวคนโตของเขาแม้แต่งให้ท่านผู้บัญชาการซู[1] ครานั้นตระกูลซูช่วยให้เขาเลื่อนตำแหน่งจนถูกจับตามอง ตอนนี้คงกำลังมองหาตระกูลอื่นเพื่อส่งเสริมตัวเองอีกครั้ง”

เซี่ยกวงหมิงพยักหน้า “นั่นสินะ แม้จวนอัครมหาเสนาบดีให้ความสำคัญกับตระกูลซู แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีกลับดูไม่ให้ความสำคัญกับเจ้ากรมโยธานัก ครั้งนี้ที่ใต้เท้าโม่เรียกบุตรสาวคนเล็กกลับมาคงมีแผนการในใจแน่ ว่าแต่ทางด้านองค์ชายรองเป็นอย่างไรบ้าง” เซี่ยกวงหมิงน้ำเสียงเคร่งเครียดขึ้น

“แม้ไม่ต้องการแก่งแย่งแต่ทางเลือกมีไม่มากนัก ไม่ต้องการเอาชีวิตผู้อื่น ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะคิดเช่นเดียวกัน”

“สืบได้หรือยังว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังการวางยาพิษในสุราขององค์ชายรอง”

เหยียนจวิ้นส่ายหน้า “ไร้หลักฐานไม่อาจใช้การคาดเดา”

“ช่วงนี้เจ้าเองก็ต้องระวังตัว ไม่แน่ว่าการที่เจ้ารับปากให้องค์ชายรองกลับเข้ามาพำนักยังสำนักศึกษาหลวงจะเป็นการนำภัยมาหาตัว”

“ข้ารู้” เหยียนจวิ้นกล่าวเสียงเรียบ

เซี่ยกวงหมิงเลิกม่านรถม้าขึ้นมองบรรยากาศด้านนอกรถม้า แต่ไม่รู้เพราะความบังเอิญหรือโชคชะตาเขากลับเห็นรถม้าตระกูลโม่จอดอยู่ไม่ไกล

“หยุดรถ”

แม่ทัพหนุ่มเพ่งมองหญิงสาวในชุดคลุมสีเทาเดินลงมาจากรถม้า กระทั่งสังเกตเห็นแล้วว่าจุดนั้นมีหลุมฝังศพตั้งอยู่ “คุณหนูรองตระกูลโม่?”

เหยียนจวิ้นมองตามสายตาของสหาย “หลุมศพนั่นหากเดาไม่ผิดคงจะเป็นแม่นมของนางที่สิ้นใจไปเมื่อสองปีก่อน”

เซี่ยกวงหมิงยังคงไม่ลดม่านรถม้าลง เขากลับจ้องเอาจ้องเอาจนเหยียนจวิ้นสงสัย “ทำไมหรือ”

“แม่นางโม่ผู้นี้นับเป็นสาวงามผู้หนึ่ง หากเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังคงเป็นที่จับตามองไม่น้อย เจ้าว่าสองปีที่นางถูกส่งไปซางจี๋นางจะยังเป็นสตรีร้ายกาจคนเดิมหรือไม่”

เหยียนจวิ้นนึกถึงเด็กสาวที่ถูกพาตัวขึ้นมาจากสระบัวคืนนั้น เสียงพึมพำพร้อมกับมือที่ชี้ไปยังสระบัว

‘มีคนอยู่ในน้ำ มีคน...’

ตอนนั้นแม่นมจ้าวถูกพาตัวขึ้นมาแล้วเช่นกัน เหตุใดนางยังบอกว่ามีคนอยู่ในน้ำ?

“ไปกันเถิด”

ชายหนุ่มเอนกายกลับมานั่งหลังตรง คืนนั้นเขาเห็นแก่หน้าราชครูจึงไปที่จวนตระกูลโม่ตามคำเชิญของโม่หวัง ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น

นึกถึงช่วงที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย โม่เหยาผู้เป็นพี่สาวคล้ายเพิ่งออกมาจากเรือนด้วยท่าทีห่วงใยที่มีต่อน้องสาว หากแต่คนที่เพิ่งออกมาจากเรือน เหตุใดรองเท้าจึงมีเศษดินและเศษหญ้า รวมไปถึงชายกระโปรงยังคล้ายมีรอยเปียก?

คืนนั้นเขาตระหนักดีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ดังนั้นจึงแนะนำท่านหมอที่เขาคุ้นเคยให้โม่หวัง คิดแต่เพียงว่าอย่างน้อยหากเป็นหมอที่เขาแนะนำ โม่หวังและคนในตระกูลโม่ก็คงทำอะไรไม่สะดวกนัก ที่เหลือเขาได้แต่ปล่อยให้แล้วแต่โชคชะตาของนางแล้ว

“คนพี่แต่งออกไปแทนคนน้อง หลังเหตุการณ์ในคืนนั้น...” เขาพึมพำ

“อะไรนะ”

“ไม่มีอะไรข้าพูดกับตัวเอง” เหยียนจวิ้นส่ายหน้า

ตลาดกลางเมืองคึกคักคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ข้าวของมากมายสองข้างทาง ทำให้โม่อวี๋รู้สึกตื่นตาตื่นใจ นางกับเสี่ยวชุนเดินเล่นตั้งแต่เช้าตรู่แดดยังไม่ร้อนกระทั่งถึงตอนสาย เมื่อรู้สึกเหนื่อยจึงชวนกันนั่งยังร้านน้ำชาเล็กที่เป็นเพิงชั่วคราว

เซาปิ่งหอมกรุ่นกับชาร้อนแม้ไม่ใช่ชาชั้นดี แต่รสชาติกลับเข้ากับเซาปิ่งได้เป็นอย่างดี

“คุณหนูเจ้าคะ” เสี่ยวชุนกระซิบเสียงเบา

“หืม”

“ท่านเขยเจ้าค่ะ”

โม่อวี๋สะดุ้งเฮือกเมื่อมองตามสายตาของเสี่ยวชุน

ซูเฉินที่ดูเหมือนขี่ม้าผ่านไปแล้วกำลังวกกลับมาจริงๆ สองปีก่อนเขาหวังจะได้แต่งโม่อวี๋เข้าจวน แต่เพราะเกิดเรื่องวุ่นวายเขาจึงได้แต่แต่งโม่เหยาเป็นฮูหยินแทนอย่างจนใจ

ปีนั้นเขาเป็นเพียงองครักษ์ ปีนี้เขาเลื่อนขั้นขึ้นเป็นถึงผู้บัญชาการรักษาวังหลวง...

[1] ในที่นี้คือหัวหน้าราชองครักษ์วังหลวง เทียบเท่ากับแม่ทัพแต่เป็นรองแม่ทัพใหญ่อย่างเซี่ยกวงหมิงหนึ่งขั้น