บทที่ 2.5

“อวี๋เอ๋อร์ เจ้าออกมาเดินเล่นหรือ”

เห็นสายตาของเขายังคงมีร่องรอยความอาลัยอาวรณ์ โม่อวี๋ได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเงียบๆ นางลุกขึ้นยอบกายให้เขา

“พี่เขย”

ซูเฉินชะงักไปกับท่าทีห่างเหินของหญิงสาว เขารู้อยู่แล้วว่านางเป็นสตรีที่น่ามอง นึกไม่ถึงว่าจากเมืองหลวงไปสองปีนางกลับมาและกลายเป็นโฉมสะคราญที่ไม่ว่าผู้ใดเห็นก็ต้องมองจนสุดสายตา

ดูอย่างวันนี้ที่นางเพียงสวมเสื้อผ้าเรียบๆ ไม่สะดุดตา เครื่องประดับหรือก็น้อยชิ้น แต่กลับดึงดูดสายตาของเขาที่ขี่ม้าผ่านมาได้ในทันที

“ไม่ได้พบกันสองปี เจ้าสบายดีกระมัง”

“เจ้าค่ะ”

“แล้ว...เจ้าไปเยี่ยมพี่สาวของเจ้าแล้วหรือยัง”

“รู้จากท่านแม่ว่าพี่ใหญ่กำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด ข้าคงไม่กล้าไปรบกวนการพักผ่อน พี่เขยเพิ่งออกเวรจากวังหลวงกระมัง ข้าคิดว่าท่านน่าจะรีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนนาง”

“เจ้า...อยากไปเยี่ยมนางหรือไม่ ไปพร้อมข้า ข้ามี...”

“ข้าต้องรีบกลับจวน ออกมานานแล้วท่านแม่คงเป็นห่วง พี่เขยข้าขอตัวก่อน” นางยอบกายอีกครั้งและหันไปมองเสี่ยวชุน “เราไปกันเถิด”

รอบด้านเริ่มมีคนสังเกตเห็นแล้ว นางไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาและหัวข้อซุบซิบของผู้คนในเมืองหลวงอีก หากอยากอยู่อย่างสงบสุข นางจำเป็นต้องทำตัวราวกับล่องหนหายตัวจึงจะดี

ชั้นสองของหอซื่อสื่อเหยียนจวิ้นกำลังมองดูหญิงสาวหมุนตัวเดินไปตามท้องถนน ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของซูเฉิน ฝ่ายโม่อวี๋นั้นยังคงสนอกสนใจข้าวของที่วางขายมากมายสองข้างทาง

ท่าทีนั้นไม่ใช่เป็นการเสแสร้ง ผิดกับซูเฉินที่เก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ มองดูนางเดินจากไปเงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากรั้งคนเอาไว้

“อาจารย์ ท่านกำลังดูอะไรหรือ”

“ท่านผู้บัญชาการซูพ่ะย่ะค่ะ”

“หืม? เขาน่าจะผลัดเปลี่ยนเวรมาได้กว่าชั่วยาม ป่านนี้เพิ่งมาหรือ? น่าแปลก” โจวอวิ๋นเสียงมองตามสายตาของผู้เป็นอาจารย์ “นั่น...บุตรสาวคนรองของเจ้ากรมโยธา?”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านผู้บัญชาการซูน่าจะบังเอิญพบนางเข้าจึงหยุดทักทาย”

“ได้ยินแม่ทัพเซี่ยกล่าว นางสงสัยว่าศิษย์น้องซางเช่ออาจถูกรังแกที่สำนักศึกษาหลวง ยังมี...จริงหรือไม่ที่นางมอบถุงเงินให้ศิษย์น้องซางเช่อ เห็นทีการไปอยู่ซางจี๋ของนางคงตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างแท้จริง”

“จากไปสองปีตระกูลโม่ไม่เคยส่งข่าวคราว ปีนี้กลับส่งรถม้าไปรับ ทรงคิดเห็นอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

“จะคิดอย่างไรได้เล่าหากไม่ใช่เรื่องงานเลี้ยงในวังหลวง ครั้งก่อนพี่สาวของนางแต่งกับท่านผู้บัญชาการซู ใต้เท้าโม่ก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นเจ้ากรมโยธา ครั้งนี้คงมิใช่ว่าหมายตาจวนขุนนางขั้นหนึ่งจวนใดจวนหนึ่งกระมัง” โจวอวิ๋นเสียงกล่าวจบก็เดินกลับไปนั่งลงดังเดิม

เหยียนจวิ้นยังไม่ทันได้ขยับก็มีอันต้องขมวดคิ้ว “ซวงซวง?”

“หืม?” โจวอวิ๋นเสียงลุกพรวดขึ้นยืน เขาก้าวมายังหน้าต่าง “นางมาทำอะไรที่นี้ แล้ว...นางกลับมาจากชายแดนตั้งแต่เมื่อไร หรือมาพร้อมแม่ทัพเซี่ย?”

มองดูเซี่ยซวงซวงน้องสาวของเซี่ยกวงหมิงเดินตรงเข้าไปหาโม่อวี๋ ชายหนุ่มทั้งสองลอบสบตากันนิ่งคล้ายครุ่นคิด

“สองคนนี้เคยรู้จักกันด้วยหรือ”

เซี่ยซวงซวงเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาไร้ซึ่งความลังเล มองสำรวจขึ้นๆ ลงๆ รอบหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม “เจ้าคือบุตรสาวคนรองของใต้เท้าโม่ใช่หรือไม่”

โม่อวี๋งุนงงเล็กน้อยเพราะไร้ซึ่งความทรงจำเกี่ยวกับสตรีตรงหน้า อีกฝ่ายแต่งตัวรัดกุมเช่นบุรุษผมยาวรวบมัดสูง ข้างเอวเหน็บมีดสั้นเล่มหนึ่งดูแล้วน่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์

“ข้าแซ่เซี่ย นามซวงซวง หลายปีก่อนข้าซื้อที่ดินเอาไว้ที่นอกเมืองและจ้างคนดูแล นางก็คือบุตรสาวของแม่นมจ้าว หลังแม่นมจ้าวสิ้นใจ ไม่นานบุตรสาวของแม่นมจ้าวเองก็สิ้นใจเพราะคลอดบุตรยาก ใต้เท้าโม่ไม่ได้บอกเจ้าหรือ เงินที่เจ้าส่งมาให้นางทุกเดือนข้าเป็นคนเก็บเอาไว้ วันนี้เจ้ากลับมาแล้วข้าจึงนำมาคืน ข้าบันทึกเอาไว้อย่างละเอียดเจ้าลองนับดู”

ห่อผ้าถูกยื่นมาตรงหน้าเสี่ยวชุนยื่นมือออกไปรับแทนผู้เป็นนาย “แล้วบุตรของนาง...

“คลอดยากสิ้นใจทั้งแม่ทั้งลูก สามีของนางเสียใจมากจึงออกบวช”

โม่อวี๋รู้สึกหดหู่จนพูดไม่ออก “หลุมฝังศพของนางเล่าเจ้าคะ”