บทที่ 2.6

“ข้าให้คนฝังเอาไว้ใกล้ๆ กับหลุมฝังศพแม่นมจ้าว เจ้าไปไหว้มาแล้วไม่เห็นหรือ”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าไม่ทันสังเกตต้องขออภัยด้วย”

“ขออภัยผู้ใดเล่า ข้าหรือ?” เซี่ยซวงซวงส่ายหน้า “ข้าเพียงมาส่งข่าวและคืนของเท่านั้น”

“รบกวนท่านแล้ว” โม่อวี๋กล่าวกับอีกฝ่าย

“เช่นนั้นก็หมดเรื่องของข้าแล้ว ข้าขอตัว” เซี่ยซวงซวงก้าวฉับๆ จากไป แต่เดินไปได้ไม่นานก็หมุนตัวกลับมามองโม่อวี๋อีกครั้ง เห็นอีกฝ่ายก้มลงมองห่อผ้าในอ้อมแขนสาวใช้ด้วยดวงตาเศร้าสร้อย นางให้รู้สึกว่าสตรีผู้นี้แตกต่างไปจากที่เคยได้ยินมาลิบลับ

มองดูสาวใช้ของโม่อวี๋ปลอบโยนผู้เป็นนายเสียงเบาก่อนเดินกลับต่อไป ทิศทางแน่นอนว่าเป็นจวนตระกูลโม่

“ไม่ได้นั่งรถม้ามา?”

จากจุดที่นางอยู่หากจะเดินกลับไปยังจวนตระกูลโม่ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ แม้สำหรับนางระยะทางเพียงเท่านี้ไม่นับเป็นอะไรได้ แต่สำหรับเหล่าสตรีที่ถูกเลี้ยงดูประคบประหงมมาในห้องหอ หาไม่ง่ายนักที่จะเดินไกลขนาดนี้

ละสายตาจากแผ่นหลังของโม่อวี๋ เซี่ยซวงซวงหมุนตัวย้อนกลับไปทิศทางเดิมแต่สายตาดันเหลือบไปมองหน้าต่างชั้นสองของหอซื่อสื่อ

“พี่จวิ้น? องค์ชายรอง?”

โจวอวิ๋นเสียงโบกมือให้หญิงสาว นางจึงเดินเข้าไปในหอซื่อสื่อและขึ้นไปยังชั้นสอง “พวกท่านมาทำอะไรที่นี่”

“เห็นๆ อยู่ว่ามาจิบสุรา”

“หม่อมฉันถามพี่จวิ้น”

“อ้อ”

“เจ้ารู้จักกับคุณหนูโม่หรือ”

“ก็รู้จักเท่าๆ กับที่ท่านรู้จัก ข้าเพียงนำเงินที่นางส่งมาจากซางจี๋ให้คนดูแลที่ดินนอกเมืองเท่านั้น” นางนั่งลงรินชาให้ตัวเองแล้วนั่งลง

“คนดูแลที่ดิน? ของเจ้า?” โจวอวิ๋นเสียงรู้สึกไม่เข้าใจเพราะบทสนทนานี้ดูอย่างไรก็ไม่น่าเกี่ยวกับโม่อวี๋ “พวกนางรู้จักกันหรือ”

“แม่นมจ้าวที่สิ้นใจในปีที่คุณหนูโม่ออกจากเมืองหลวง นางเป็นมารดาของคนดูแลที่ดินของข้า หลังจากมารดาของนางสิ้นใจสองเดือนต่อมานางคลอดบุตรยากจึงสิ้นใจตามไปด้วย คุณหนูโม่ไปซางจี๋ก็จริงแต่ทุกเดือนนางจะส่งเงินกลับมา...น่าจะเป็นเงินครึ่งหนึ่งของทุกเดือนที่นางได้จากใต้เท้าโม่ ข้าว่านางดูไม่เหมือนกับข่าวลือเคยกล่าวถึง ข้าเห็นนางไปไหว้หลุมศพแม่นมจ้าวด้วย อีกอย่างนางดูหดหู่จริงๆ ตอนที่ได้ยินว่าบุตรสาวของแม่นมจ้าวเองก็สิ้นใจไปแล้ว นางยังถามถึงหลุมศพด้วยคิดว่านางคงไปไหว้หลุมศพที่อยู่ข้างๆ กันอย่างแน่นอน”

หญิงสาวกล่าวจบก็มองไปยังเหยียนจวิ้น

“จริงสิพี่จวิ้น ข้าได้ยินมาว่าความจริงคุณหนูรองผู้นี้ต้องแต่งให้ท่านผู้บัญชาการซูจริงหรือไม่”

“ดูเหมือนเจ้าจะใส่ใจคุณหนูรองผู้นี้ยิ่ง หาไม่เรื่องผ่านมานานขนาดนี้จึงอยากรู้” โจวอวิ๋นเสียงประหลาดใจจึงเลิกคิ้วมองเซี่ยซวงซวง

“หม่อมฉันเพียงคิดว่ามันน่าแปลก”

“แปลกอย่างไรหรือ” เหยียนจวิ้นถามเจือรอยยิ้มจางๆ

“ข้าเคยได้ยินมาว่าท่านผู้บัญชาการซูเคยพบคุณหนูรองตอนนางอายุสิบห้า ตอนนั้นคุณหนูรองกำลังต่อล้อต่อเถียงกับแม่เล้าหอนางโลมเรื่องการซื้อขายทาสข้างถนน เขาถูกใจนางและเห็นชัดว่าเขาหมายตาคนกระทั่งส่งแม่สื่อไปแล้ว เหตุใดก่อนวันกำหนดงานมงคลจึงเกิดเรื่องขึ้นมา อีกทั้งยังเปลี่ยนเจ้าสาวแทนที่จะยกเลิกงานมงคลหรือเลื่อนออกไปแทนเล่า”

ทั้งเซี่ยซวงซวงและโจวอวิ๋นเสียงมองมายังเหยียนจวิ้นพร้อมกัน แต่ชายหนุ่มกลับเพียงแค่ยิ้ม “อาจเพราะท่านผู้บัญชาการซูเปลี่ยนใจมาชอบคุณหนูใหญ่แทนกระมัง”

เซี่ยซวงซวงกลอกตา “เห็นชัดว่าท่านเองก็สงสัยแต่ไม่อยากพูดมากกว่า เอาละข้าต้องออกไปนอกเมือง...ขอตัว” นางกล่าวจบก็เดินออกไปทั้งอย่างนั้น

โม่อวี๋เก็บตัวอยู่ในจวนหลายวัน แต่อยู่ๆ ช่วงเช้าของวันหนึ่งบิดาก็เรียกนางเข้าพบทั้งยังแนะนำสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งให้รู้จัก สตรีผู้นี้นัยว่าจะเป็นคนอบรมมารยาทและการปฏิบัติตัว รวมไปถึงการแต่งกายเพื่อให้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวงให้เหมาะสม

ดูๆ ไป ‘ท่านป้าลู่’ ผู้นี้ดูเหมือนจะเคยเป็นนางกำนัลในวังหลวงมาก่อน อีกทั้งตำแหน่งของนางจะสูงพอสมควรถึงขั้นรู้ว่าระหว่างเข้าเฝ้าฮ่องเต้และฝ่าบาทสมควรทำเช่นไร นางสอนด้วยความชำนาญราวกับทำจนเคยชิน ไม่ใช่เพียงแค่การฝึกฝนแต่ไม่ได้ใช้จริง

ไม่เพียงเท่านั้นหลังจากเรียนรู้ในวันแรกผ่านไป วันที่สองกลับมีหญิงสาวอีกสองคนเข้ามาเรียนรู้พร้อมกันกับนาง มารดาของนางถึงกับลุกจากเตียงออกมาต้อนรับ เพราะหญิงสาวทั้งสองเป็นถึงบุตรสาวของเสนาบดีสำนักราชเลขา แม้เป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ แต่ฐานะก็ยังนับว่ามีหน้ามีตาไม่น้อยในสังคมชนชั้นสูง