อารัมภบท

กลิ่นยาหม่องจางๆ ลอยคลุ้งในห้องพักนักกีฬา เสียงซ้อมมือดังเป็นจังหวะหลังผนัง แต่ในห้องเล็กมืดๆ นี้ ไพรินนั่งอยู่กับลูกศิษย์วัยรุ่นที่กำลังพันผ้าเชิงมือ ใบหน้าเด็กคนนั้นเต็มไปด้วยความกลัว

“ครู .. พวกมันให้ผมล้ม”

“…”

“ถ้าผมไม่ทำ มันขู่จะเล่นคนที่บ้าน”

มือของไพรินชะงัก เธอเป็นนักมวยมืออาชีพมาเกือบสิบปี ตั้งแต่ยังเป็นเยาวชนจนขึ้นเวทีใหญ่ ได้เข็มขัดหลายเส้น

แต่พอชีวิตเริ่มทรุด เธอก็กลับมาสอนที่ค่ายเล็กๆ เพื่อปั้นเด็กที่ไม่มีโอกาส

เด็กคนนี้ ก็เป็นหนึ่งในนั้น

เธอมองเด็กที่มีแววบนเวที แต่กำลังถูกลากให้เปื้อนน้ำเน่า แล้วเธอก็ถอนหายใจยาว

“ถ้าจะต้องล้ม ก็ให้ครูล้มแทน แต่ครูจะล้มก็ต่อเมื่อครูแพ้จริงๆ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วเวทีเมื่อชื่อ “ไพริน” ถูกประกาศ

เธอสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินลายเก่า สายตาผู้คนเต็มไปด้วยความสงสัย ไพรินเคยหายจากวงการไปหลายปี ไม่มีใครรู้ว่าเธอกลับมาชกทำไม

แต่เจ้าของค่ายที่อยู่เบื้องหลังการล้มมวย หรี่ตามองเธออย่างไม่ไว้ใจ

ยกแรก เสียงของนักสู้ที่เคยขึ้นเวทีมาแล้วนับไม่ถ้วน

การ์ดของเธอแน่น จังหวะหมัดแม่นเหมือนเครื่องจักร หลบซ้าย ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วสวนหมัดเข้าชายโครง

อีกฝ่ายถึงกับผงะ

ผู้ชมเริ่มเชียร์ เริ่มเห็นแล้วว่านี่ไม่ใช่ อดีตนักมวยหญิงที่หมดไฟ

แต่เป็นเสือที่กลับเข้าป่าแล้วไม่ลืมเล็บ

ยกสอง เกมเปลี่ยน

คู่ชกเริ่มใช้วิธีสกปรก ศอกเสยขณะกรรมการไม่มอง ถ่วงเวลา และในจังหวะหนึ่ง

หมัดหนักกระแทกเข้าเบ้าตาเธอ เสียงเหล็กบางอย่างกระทบกระดูกดัง กึก

ความเจ็บแล่นวาบจากข้างแก้มไปจนถึงท้ายทอย มันไม่ใช่นวมธรรมดา มันเหมือนหมัดที่ซ่อนของไว้ในนั้น

ไพรินกัดฟัน เลือดซึมออกจากมุมปาก แต่เธอยังยืนไหวอยู่ ด้วยความที่เป็นนักมวยมืออาชีพเธอจึงไม่ล้มง่ายๆ

และเพราะเธอคือครูของเด็กที่นั่งอยู่ข้างเวที

เด็กที่วันนี้ได้เห็นว่า

ครูของเขาไม่ยอมแพ้ให้พวกขยะ

ยกสุดท้าย ห้วงเวลาที่วิญญาณสั่นไหว

หมัดสุดท้าย วิสัยทัศน์เบี้ยวเอียง ราวกับโลกทั้งใบกำลังเทตัวตาม ร่างกายเอนไปข้างหลังอย่างควบคุมไม่อยู่

แล้วเสียงกระแทกหนักแน่นก็ดังขึ้น

มุมปากชื้นด้วยเลือด สติพร่าเลือน ภาพสุดท้ายก่อนเปลือกตาจะปิด คือขอบฟ้าที่เอียงขวับจนไม่เหลือความมั่นคงใดให้ยึดเกาะ

เสียงเชียร์กลายเป็นเสียงที่ห่างไกลขึ้นเรื่อยๆ และความคิดสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะถูกกลืนลงด้วยความมืด

“ครูทำดีที่สุดแล้ว…”

ในความมืด มีบางสิ่งค่อยๆ คลี่ตัวออก

กลิ่นหญ้า

เสียงลม

แสงดาวระยิบระยับบนฟากฟ้า

และเสียงกล่อมแผ่วเบา จากหญิงคนหนึ่ง ผู้เอ่ยชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งกว่าแสงจันทร์

“เพ่ยหลิน…ลูกแม่…”

ไม่มีเสียงระฆัง

ไม่มีเสียงนับสิบ

ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของเธอในสนามมวย

มีเพียงเสียงแมลง กลิ่นบุปผา และดวงตาของเด็กทารกผู้หนึ่งที่ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางโลกที่เธอไม่รู้จัก