LOGINภายในหอผดุงคุณธรรม
"คารวะเจ้าสำนัก" หยงอี๋เอ่ยขึ้นเมื่อชายหนุ่มเดินเข้า หนิงเฟิ่งเองก็ทำความเคารพตอบเช่นกัน เพราะหยงอี๋อายุมากกว่าตนถึง 10 ปี หนิงเฟิ่งอายุเพียง 30 ปีก็ได้เป็นเจ้าสำนัก ส่วนหยงอี๋มีอายุ 40 กว่าปีแล้ว แต่อายุก็ไม่ได้ทำให้เขาดูแก่เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังดูมีเสน่ห์ด้วยบุคลิกของเขาที่ดูอบอุ่นและเป็นผู้ใหญ่ นั่นก็ทำให้เขาเป็นที่หมายปองของหญิงงามทั่วทั้งเมืองไม่แพ้กัน “นางยินดีเช่นนั้นหรือ” หนิงเฟิ่งเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อที่เขาได้ยิน “ขอรับ นางไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแค่ขอเวลาอีกสักระยะ” “หวังว่านี่คงไม่ใช่แผนการของนางอีก” “ข้าก็คิดเช่นนั้น หลายครั้งแค่พูดเรื่องนี้กับนาง นางก็จะบ่ายเบี่ยงไม่พูดถึงมัน ครั้งนี้ไม่เพียงนางรับปากแต่โดยดีและยังไม่โมโหร้ายอีกด้วย" หยงอี๋เอ่ยอย่างใช้ความคิด เรื่องแต่งงานไม่ใช่ครั้งแรกที่เคยพูดกับนาง ครั้งนี้พวกเขาแค่หวังว่านางจะไม่มีแผนการอะไรขึ้นมาอีก หนิงเฟิ่งเพียงแค่คิดตามแต่ไม่ได้เอ่ยอันใด ในใจของเขามีแม่นางที่ชมชอบอยู่แล้ว ถึงเขาจะไม่ได้ชอบฟางเหนียงแต่เขาสัญญากับบิดาที่ล่วงลับไปแล้วว่าจะดูแลนางอย่างดี ฉะนั้นบุรุษที่มาตกแต่งกับนางก็ควรมีฐานะไม่ต่างจากเขามากนัก หรือหากมีชายใดที่นางชอบที่ไม่ใช่เขา เขาก็เต็มใจที่จะให้นางแต่ง . ทางด้านฟางเหนียง หญิงสาวเดินกลับห้องพักตนเองแต่ใช้เวลากว่า 2 เค่อกลับยังไม่ถึงเสียที "จำได้ว่าตอนเดินตามรองเจ้าสำนักก็มาทางนี้ไม่ใช่หรือ เหตุใดเดินมากว่า 2 เค่อแล้วยังไม่ถึงสักที" หญิงสาวบ่นให้ตัวเองที่เพียงเวลาผ่านไปไม่นานก็ลืมไปเสียแล้ว แต่แล้วท่ามกลางความเงียบบริเวณที่นางอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น "ช่วยด้วย..." เสียงคล้ายผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือดังออกมาบริเวณที่นางยืนอยู่ ฟางเหนียงขนลุกซู่เพราะเสียงที่ตนได้ยินนั้นมันเบาและน่ากลัวนางคิดว่าตนคงเจอดีเสียแล้ว เสียงร้องขอให้ช่วยแบบนี้คงไม่พ้น....แต่ขณะที่นางกำลังจะก้าวเพื่อวิ่งหนีไปกลับก้าวไม่ออก เพราะที่คอนางตอนนี้รู้สึกได้ว่ามีของมีคมจี้อยู่ที่คอ ความมันวาวและคมกริบสะท้อนกับแสงแดดในตอนกลางวัน "ทำตามที่ข้าบอกซะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้านหลังหญิงสาว เดาได้ไม่ยากว่าคนที่อยู่หลังนางต้องเป็นผู้ชายแน่ 'เอาแล้วไงผู้หญิงบอบบาง แถมหน้าตาสะสวยแบบข้าทำไมถึงได้โชคร้ายขนาดนี้กันนะ' หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ และเดินไปตามทางที่ถูกบังคับเป็นมุมอับบริเวณกำแพงของสำนัก ทันทีที่หญิงสาวมาถึงก็รู้ได้ทันที เสียงผู้หญิงที่ร้องขอให้นางช่วยเมื่อสักครู่ไม่ใช่ผีที่ไหน แต่เป็นหญิงสาวที่ถูกจับมาเหมือนนางนี่เอง แต่หากให้พูดตามตรงคงเป็นข้าที่เดินมาผิดทางจนทำให้ตัวเองเดือดร้อนเช่นนี้ "พวกเจ้าเป็นใคร สำนักเพลิงวิหคของเราไม่มีผู้ที่มีพลังวิญญาณเช่นพวกเจ้า" หญิงสาวที่ถูกจับมาก่อนเอ่ยขึ้น ทำให้ฟางเหนียงรู้สึกตัวและหันหลังไปมองคนที่จับตัวนางมาเมื่อสักครู่ ทันทีที่หญิงสาวเห็นถึงกับแทบจะเป็นลม เพราะของมีคมที่จ่อตรงคอนางเมื่อสักครู่นั้น กลับไม่ใช่มีดหรือดาบอย่างที่นางเข้าใจ แต่มันคือกรงเล็บแหลมคม อีกทั้งที่ด้านหลังของชายคนนั้นยังมีสัตว์รูปร่างคล้ายเหยี่ยวตัวสูงใหญ่กว่าที่นางเคยเห็นในโลกเก่าเป็น 10 เท่า หรือประมาณ 3 เมตร "นี่มันอะไรกันเนี่ย" หญิงสาวเผลอพูดออกมาด้วยความตกใจ เพราะนี่มันไม่ใช่คนแล้วมันเหมือนสัตว์ประหลาดอย่างไรอย่างนั้น "เงียบปากของเจ้าซะ" ชาย 1 ในนั้นตะคอกใส่นางเสียงดัง และสัตว์วิญญาณที่นางเห็นของทั้งคู่ก็มีท่าทีดุร้ายขึ้น แต่เมื่อชายคนนั้นหลับตาดูเหมือนรวบรวมพลัง เหยี่ยวตัวมหึมาตัวนั้นก็หายไป เหมือนกลับเข้าไปในร่างชายคนนั้นอย่างไรอย่างนั้น ฟางเหนียงถึงกับขยี้ตาตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตอนนี้นางอยากจะเป็นลมล้มไปกับพื้นเหลือเกิน แต่กลัวว่าจะถูกจับกินเสียก่อน โลกนี้มันช่างพิลึกเกินไปแล้ว "ทำเช่นไรกับแม่นาง 2 คนนี้ดี" "ฆ่าทิ้งซะ" สิ้นเสียงชายทั้ง 2 คน ก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมา หนึ่งคนคือพญาเหยี่ยว อีกคนเป็นอีแร้ง ดวงตาของเขาแดงก่ำ เหมือนกับคนทั้งคนกลายร่างเป็นสัตว์อย่างไรอย่างนั้น แต่ก่อนที่พลังของทั้งคู่จะถึงตัวหญิงสาว กลับมีเส้นแสงสีเขียวมาสกัดกั้นไว้ พลังนี้ถูกส่งมาจากหญิงสาวที่ยืนข้างนาง ฟางเหนียงมองทั้ง 3 คนตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ นี่ๆ นี่มันปีศาจชัดๆ อะไรกันเนี่ย แต่หญิงสาวที่ยืนข้างนางกระอักเลือดออกมาคำโต และพลังวิญญาณของนางที่เป็นรูปคล้ายผีเสื้อก็หายไป ฟางเหนียงไม่มีทางเลือกถึงแม้ว่าหญิงสาวคนนี้จะทำให้ตนกลัว แต่สัญชาตญาณของตนต้องเป็นคนดีเป็นแน่ ฟางเหนียงเข้าไปพยุงนางที่ล้มลงไป "เจ้าไหวหรือไม่" ฟางเหนียงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "เจ้ารีบไป รีบไปตามเจ้าสำนัก" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยสั่งฟางเหนียงเสียงดัง เพราะนางเองก็รู้จักฟางเหนียงดีเรื่องที่นางไม่มีพลังวิญญาณ หากอยู่ต่อที่นี่ทั้ง 2 คน เกรงว่าไม่มีใครรอดเป็นแน่ กรงเล็บคืนโจมตีมาที่ทั้ง 2 คนอีกครั้ง หญิงสาวใช้พลังวิญญาณอีกครั้ง แต่พลังวิญญาณผีเสื้อนั่นนับว่าเป็นพลังที่อ่อนแอและแทบจะอยู่ท้ายสุด หากเรียงระดับความแข็งแกร่ง เมื่อผู้ที่มีพลังวิญญาณที่มากกว่าตนถึง 2 คน สามารถป้องกันได้ถึง 2 คราก็นับว่านางเก่งมากแล้ว ฟางเหนียงไม่มีจังหวะที่จะหนีออกไป หรือออกไปไกลตัวของหญิงสาวข้างกายที่ช่วยปกป้องตนเองได้เลย การโจมตีรอบที่ 3 เกิดขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวปลดปล่อยพลังวิญญาณปรากฏเกราะสีเขียวป้องกันไว้ แต่การโจมตีครั้งนี้นานเกินไปเลือดสีแดงค่อยๆ ไหลออกมาจากปากของนาง และไม่นานเกราะแสงสีเขียวก็ได้แตกออก และตัวนางเองก็สลบลงไปที่อ้อมกอดของฟางเนียง "เหลือเพียงเจ้าผู้เดียวแล้ว ได้ข่าวว่าคุณหนูในห้องหอของสำนักเพลิงวิหคงดงามหาใครเทียบ แม้ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแต่เมื่อพบหน้าเจ้าเพียงครั้งแรก ก็พอรู้ได้ว่าเจ้าคือคุณหนูฟางเหนียงผู้นั้นที่สำนักเพลิงวิหคดูแลมาอย่างดี" "พวกเจ้าหมายความว่าเช่นไร" ฟางเหนียงเอ่ยถามเสียงสั่นเพราะความกลัว แต่นางก็ทำใจดีสู้เสือ ถึงอย่างไรนางก็เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ในโลกนี้จะตายเร็วไปหน่อยก็คงไม่เป็นไร แค่เสียดายที่ยังไม่ได้รู้จักโลกนี้ดีนัก "เราช้าไม่ได้แล้ว" เสียงของชายที่มีพลังวิญญาณเป็นอีแร้งเอ่ยขึ้นอย่างเตือนสหายของตน ทำให้อีกคนไม่พอใจนัก อุตส่าห์เจอหญิงงามแล้วแท้ๆ "เสียดายที่วันนี้ข้ามีอย่างอื่นต้องไปทำ แต่ที่เสียดายยิ่งกว่าคือหญิงงามเช่นเจ้าต้องตายไปอย่างเปล่าประโยชน์" ทันทีที่เอ่ยจบ ทั้ง 2 คนก็รวบรวมพลังวิญญาณพร้อมกันอีกครั้งและปล่อยมาทางฟางเหนียงที่กำลังนั่งพยุงอีกคนโดยใช้ร่างกายของตนบังไว้ ตู้ม~~ เกิดเสียงระเบิดขึ้นเสียงดัง พร้อมทั้งร่างของชายทั้งคู่กระเด็นออกไปพร้อมกัน ฟางเหนียงที่เริ่มรู้สึกตัวค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ พบว่าตอนนี้ร่างกายของตนเองนั้นไม่เป็นอันใด แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องตกใจยิ่งกว่านั้นคือร่างของนางถูกปีกของสัตว์อะไรสักอย่างคลุมตัวเอาไว้ ฟางเหนียงมองไปที่ด้านบนศีรษะตนเองพบกับนกตัวใหญ่กว่า 4 เมตรตัวสีขาว ปีกของมันอ้าออกกว้างพร้อมร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บปวด หญิงสาวสังเกตที่ปีกของมันมีบาดแผล น่าจะเป็นเมื่อสักครู่ที่มันใช้ป้องกันตัวนางไว้ 'เดี่ยวนะ นกนี่ทำไมมันเหมือนเชื่อมกับตัวข้า' ฟางเหนียงเอ่ยกับตนเองในใจ เมื่อนางเริ่มขยับตัวมันก็ขยับตาม และตอนนี้นางก็รู้สึกเจ็บที่แขนข้างเดียวกับที่มันบาดเจ็บพอดี อย่าบอกนะว่านี่คือพลังวิญญาณของข้า แล้วไหนใครบอกว่าร่างนี้ไม่มีพลังวิญญาณกัน "ไหนผู้ใดบอกว่านางไม่มีพลังวิญญาณอย่างไรเล่า" ชายที่มีพลังวิญญาณอีแร้งเอ่ยขึ้นพร้อมกุมที่ท้องด้วยความบาดเจ็บ "มีแล้วอย่างไร มันมีแค่คนเดียว เจ้าอย่าได้กลัว รีบๆ ฆ่ามันซะแล้วรีบไปทำเรื่องที่เจ้าสำนักสั่งให้เรียบร้อย" ขณะที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น พลังวิญญาณของฟางเหนียงได้หายไปแล้ว และอาการบาดเจ็บที่แขนก็ทำให้นางไม่มีแรงที่จะเรียกมันมาอีก และนางเองก็ไม่รู้วิธีการปลดปล่อยพลังวิญญาณอะไรนั่นอีกด้วย เมื่อสักครู่จู่ๆ มันออกมาได้เช่นไรก็ไม่รู้ นางพึ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วันเองนะ นี่มันยากเกินไปที่นางจะทำมันได้ การโจมตีในรอบสุดท้ายพุ่งมาทางนาง และครั้งนี้ดูเหมือนจะรุนแรงกว่าทุกครั้ง หญิงสาวหลับตารอรับความเจ็บปวด ตู้ม~~~ เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวที่หลับตาอยู่เมื่อได้ยินระเบิดก็โล่งใจ นี่ข้าปล่อยพลังออกมาอีกแล้วหรือ ดวงตางามค่อยๆ ลืมขึ้นแต่ครานี้ทุกอย่างไม่ใช่อย่างที่นางคิด เพราะสิ่งที่มาปกป้องนางไม่ใช่นกอะไรนั่นที่เป็นพลังวิญญาณของนาง แต่ดูเหมือนจะเป็นของคนอื่นผู้คนนับ 10 คนกรูเข้ามาหานาง "เป็นท่าน" ฟางเหนียงเอ่ยออกมาเมื่อเห็นคนที่ช่วยตนคือ หนิงเฟิ่งเจ้าสำนักแห่งนี้ ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวด้วยหางตาเมื่อถูกเอ่ยถึง แต่ก็ไม่ได้สนใจจากนั้นเขาใช้พลังคล้ายเชือก และเชือกเส้นนั้นมีไฟลุกโชนไปทั่วทั้งเส้น เพียงแค่เขาตวัดแขนเชือกเส้นนั้นก็มัดคนร้ายทั้งคู่ไว้ด้วยกันอย่างง่ายดาย "นำตัวไปขัง" เสียงทุ้มเอ่ยสั่งเสียงเข้ม ไม่นานรองเจ้าสำนักหยงอี๋ก็ตามมา เขาคุกเข่าลงข้างฟางเหนียงและจับหญิงสาวที่สลบให้นอนราบกับพื้น จากนั้นปลดปล่อยพลังวิญญาณ แต่กลับไม่ปรากฏสัตว์ชนิดใดออกมา และถ่ายทอดไปที่หญิงสาวที่สลบ แสงสีขาวถูกส่งไปยังหญิงสาวไม่นานก็ฟื้น ศิษย์ที่เหลือก็มาพานางไปรักษาต่อ "เหตุใดเวลาท่านปลดปล่อยพลังวิญญาณถึงไม่ปรากฏ..." ฟางเหนียงเอ่ยถามหยงอี๋ไปตามตรง "แค่รักษา เหตุใดต้องปลดปล่อยพลังวิญญาณ" หยงอี๋เอ่ยตอบด้วยเสียงอ่อนโยนขณะที่ลุกขึ้น ฟางเหนียงเองก็ลุกขึ้นเช่นกัน 'ก็นึกว่าทำเหมือนกันหมด' หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจโดยที่ไม่ได้ถามต่อ "เจ้าบาดเจ็บหรือไม่" "ไม่เจ้าค่ะ" "เช่นนั้นก็ดีแล้ว เหตุใดถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ไหนว่าเจ้าจะกลับเรือนพักไม่ใช่หรือ" "แค่หลงเจ้าค่ะ" "เช่นนั้นก็รอสักครู่ เดี๋ยวข้าเดินไปส่งเจ้าที่เรือน" หยงอี๋เดินเข้าไปหาหนิงเฟิ่งเจ้าสำนักที่ยืนดูทหารคุ้มกันคุมตัวคนร้ายที่ลักลอบเข้าสำนัก ก่อนที่จะถูกพาตัวไป ตอนนี้เหลือเพียง 3 คน คือ หนิงเฟิ่งเจ้าสำนัก หยงอี๋รองเจ้าสำนักและหญิงสาว หนิงเฟิ่งไม่ได้สนใจหญิงสาวมากนักเพราะไม่ชอบนางอยู่แล้ว ฟางเหนียงเองก็รู้ตัวจึงไม่เข้าไปใกล้เขาอีกเพียงเดินเงียบๆ ไปอยู่ที่หลังของหยงอี๋ เหมือนลูกน้อยที่คอยหลบหลังพ่ออย่างไรอย่างนั้น แล้วจะให้นางทำเช่นไรอยู่นี่คนทั้งสำนักเกลียดนางไปหมด ไม่เว้นแม้แต่เจ้าสำนัก มีเพียงแค่รองเจ้าสำนักที่ดีกับนาง อยู่ๆ หญิงสาวก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่ขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนักเพราะคิดว่าอาจแค่ฟกช้ำธรรมดา แต่ตอนนั้นโลหิตสีแดงกลับออกมาที่ฝ่ามือไปตามนิ้วและสุดท้ายหยดลงพื้น หนิงเฟิ่งที่อยู่ไม่ไกลตัวหญิงสาวนักกลับสังเกตเห็นก่อนนาง ชายหนุ่มตรงเข้ามาทางหญิงสาวจากนั้นจับที่ข้อมือเพื่อพลิกหาบาดแผล "ท่านกำลังทำอันใด....โอ๊ยย" หญิงสาวสะบัดแขนออกจากฝ่ามือใหญ่ และทำให้เห็นว่าแขนที่ตนเองคิดว่าฟกช้ำนั้นกลับมีเลือดออก หนิงเฟิ่งปล่อยหญิงสาวแต่โดยดีเมื่อสักครู่เขาเพียงแค่ตกใจเท่านั้น "เมื่อสักครู่ ขออภัยเจ้าสำนัก" "เช่นนั้นเดี๋ยวข้าพาเจ้าไปที่ห้องรักษาก่อนก็แล้วกัน" หยงอี๋เอ่ยกับหญิงสาวแล้วเดินนำไป ฟางเหนียงเดินตามไปแต่โดยดีโดยที่ไม่ได้หันมาสนใจหนิงเฟิ่งอีกสิบปีผ่านไปฤดูเหมันต์วนกลับมาอีกครั้ง ละอองหิมะร่วงหล่นลงมาทับถมจนพื้นดินและบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยพื้นสีขาว วันนี้อากาศดีในรอบหลายวัน เนื่องด้วยมีดวงอาทิตย์โผล่พ้นเมฆหนาเพิ่มความอบอุ่นเล็กน้อย แสงแดดสีทองอร่ามในช่วงยามปลายยามเซินกระทบกับพื้นหิมะสีขาวงดงามยิ่งนัก ฟางเหนียงนอนดูทิวทัศน์ที่เก้าอี้ไม้โยกด้วยจิตใจที่ผ่อนคลาย สิบปีมานี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น แต่ทุกเรื่องก็ล้วนจบลงได้อย่างรวดเร็วแคว้นแห่งนี้ได้เปลี่ยนมือแล้ว ฮ่องเต้น้อยที่นางเก็บได้จากตลาดกลายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ หลังจากรัชทายาทสิ้นพระชนม์ได้เพียงเดือนเดียว หนิงเฟิ่งก็ร่วมกับวังหลวงยกทัพช่วงชิงตำรายุทธวิฐีอีกสองเล่มมาได้สำเร็จ ตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับฮั่วหยวนจาง ฮ้องเต้องค์ก่อน นางมิแปลกใจเลยว่าเหตุใดเขาในตอนนั้นถึงอยากได้ผู้สืบทอดเสียขนาดนั้น แผ่นดินนี้เสียผู้ที่ทำคุณให้แก่แคว้นไปสองคนติด รัชทายาทจากไปได้เพียงไม่นาน หนึ่งปีต่อจากนั้นฮั่วหยวนจางก็สิ้นพระชนม์ด้วยโรคหัวใจ ตำแหน่งจึงถูกส่งมาให้เจียวหมิงเฉินหรือองค์ชายสาม แต่เขากลับปฏิเสธ และโยนมันให้ฮั่วชวีเหยาหรือเฟยหมิง ด้วยความสามารถของเด็กชายในตอนนั้น อายุเพียงสิบสี่ปีก็ชนะในส
แสงอาทิตย์ช่วงปลายยามซื้อส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ปลุกให้คนทั้งคู่รู้สึกตัว สายจนใกล้เที่ยงแล้วในตำหนักแห่งนี้กลับยังไม่มีผู้ใดออกไป ทุกคนในสำนักเองก็รู้หน้าที่ตนเองดี คืนเข้าหอเช่นนี้มิอยากเข้ามาปลุกคนทั้งสอง ทั้งคู่ร่างกายเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่เท่านั้นที่ปิดบังร่างกาย หนิงเฟิ่งตื่นก่อนหญิงสาวแต่ไม่คิดจะลุกไปที่ใด เนื่องด้วยนางนอนหนุนแขนเขาอยู่ตอนนี้ ร่างใหญ่กระชับอ้อมกอดนางมากขึ้น และจูบไปที่ไหล่เนียนเบาๆ อื้ม~ร่างเล็กในอ้อมกอดของเขาเริ่มรู้สึกตัว หญิงสาวบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆกระพริบตาลืมขึ้น "อรุณสวัสดิ์"หนิงเฟิ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะจุบพิตไปที่หน้าผากเนียนอีกครั้ง"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ"ฟางเหนียงเอ่ยพลางยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาตอบ"ข้าทำเจ้าตื่นหรือไม่"ฟางเหนียงส่ายหน้าปฏิเสธ และกำชับกอดร่างใหญ่ ตอนนี้นางระบมไปทั้งตัว ไม่ต้องก้มมองตนเองใต้ผ้าห่มก็รู้ได้ว่ารอยรักที่เขาฝากไว้นั้นมากมายเพียงใด โดยเฉพาะบริเวณนั้นยังเจ็บระบมมากๆอยู่เลย แล้วเช่นนี้นางจะเดินอย่างไร เกรงกว่าวันสองวันนี้นางต้องคลุกตัวอยู่ในตำหนักแห่งนี้ ไม่กล้าออกไปเดินด้วยท่าทางแปลกๆให้ต้องอับอายผู้
ภายในเรือนหอที่ถูกตกแต่งด้วยผ้ามงคล การตกแต่งดูเหมือนธรรมดาเรียบง่ายแต่ราคาแต่ละชิ้นไม่ธรรมดาเอาเสียเลย ฟางเหนียงนั่งหลังตรงอยู่บนเตียงในมือถือพัดเช่นเคย มือเรียวชื้นไปด้วยเหงื่อจากความตื่นเต้น เขาว่ากันว่างานแต่งของสตรีเป็นครั้งเดียวในชีวิต การได้แต่งงานกับคนที่ตนรักปราศจากการจัดแจงโดยผู้ใหญ่และความเหมาะสม เกิดขึ้นได้ยากในแผ่นดินที่นางอยู่แก๊ก!เสียงประตูไม้ถูกเปิดออกทำให้รับรู้ถึงการมาของเขา กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวทำให้นางรู้ได้ทันทีว่าเป็นเขามิใช่ผู้อื่น หนิงเฟิ่งเดินไปหยุดที่ตรงหน้านาง ฟางเหนียงค่อยๆเลื่อนพัดบังหน้าออก เผยให้เห็นการแต่งแต้มใบหน้าที่ประณีตกว่าทุกครา ปากเรียวสีแดงสดช่วยเสริมให้นางดูงดงามตราตรึงใจ รอยยิ้มหวานที่ส่งให้เขานั้นทำเขาอดที่จะจุมพิตลงไปที่หน้าผากเนียนไม่ได้"รอข้านานหรือไม่เสียงทุ้มเอ่ยถามนางเบาๆ"ท่านเจ้าสำนัก ที่นี่ยังมีผู้อื่นอยู่นะเจ้าคะ"ฟางเหนียงเอ่เตือนชายหนุ่ม หนิงเฟิ่งหันไปเห็นจ้าวเย่วที่ยังยืนอยู่ จ้าวเย่วส่งยิ้มเจือนๆให้เจ้าสำนักตอบกลับไป"วันนี้ข้าขอเป็นสักขีพยานรักในคืนเข้าหอของพวกท่านเจ้าค่ะ"จ้าวเย่วเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น"อ่ะแฮะแฮ่ม!"นางส่งเ
จี้ชุน.ยามชื่อ (ต้นฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม) แสงอาทิตย์ยามสายทอแสงเป็นประกายเพิ่มความอบอุ่นช่วงต้นฤดูวสันต์ บนเขาสูงยามนี้ถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟหลากหลายสีสันตลอดเส้นทางขึ้นเขา ผ้ามงคลสีแดงถูกตกแต่งบนเกี้ยวไม้เพิ่มความเป็นสิริมงคล เมื่อได้เวลามงคล ขบวนเจ้าสาวยาวนับลี้เคลื่อนตัวมาหยุดที่ทางเข้าสำนัก สองข้างทางมีชาวบ้านมารอเชยชมเจ้าสาวผู้ขึ้นชื่อว่างามล่มเมือง บุรุษสวมชุดมงคลดูงามสง่าใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มรอรับเจ้าสาวอยู่ก่อนแล้ว ม่านมุกถูกเปิดออกร่างบางค่อยๆ ออกมาจากเกี้ยวช้าๆ มือเรียวข้างหนึ่งถือพัดมงคลปิดบังใบหน้า ตามธรรมเนียมแล้วเจ้าสาวห้ามเท้าแตะพื้นจนกว่าจะได้เข้าจวน หนิงเฟิ่งมารอนางก่อนแล้วเช่นกัน จากนั้นจึงเข้าไปอุ้มนางมาไว้ในอ้อมก่อน ทุกคนต่างปรบมือส่งเสียงให้กำลังใจกันทั่วหน้า เมื่อผ่านพ้นประตูสำนักแล้วจึงได้วางนางลงช้าๆมือหนากุมมือของฟางเหนียงให้เดินไปตามทางเข้าสำนัก สองข้างทางมีเหล่าศิษย์ในสำนักถือโคมไฟสีแดงตลอดสองข้างทาง ยาวไปจนถึงตำหนักที่ทำพิธี อันแสดงถึงเส้นทางของคู่รักที่เปี่ยมไปด้วยความราบรื่นและสว่างไสว "ยินดีกับท่านเจ้าสำนัก ยินดีกับแม่นางฟางเหนียง ยินดีกับศิษย์
ฟางเหนียงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักหัวจนต้องยกขึ้นกุมขมับ เมื่อคืนภาพตัดไปตั้งแต่อยู่บนเรือแล้ว เมื่อคืนกลับถึงสำนักด้วยสภาพเช่นไรยังมิรู้ด้วยซ้ำ แต่เพราะรู้ว่ามีท่านเจ้าสำนักอยู่ข้างกายนางจึงไม่เป็นกังวลมากนัก ความเย็นจากอากาศที่สัมผัสตัว บวกกับความรู้สึกโล่งทำให้นางก้มมองสภาพตนเองที่อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้างามทำตาโตรีบดึงผ้าห่มขึ้นปิดตัวเองทันที เมื่อบนตัวนางไม่มีอาภรณ์แม้เพียงสักชิ้น ชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็มิมีแก๊ก!เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้นางยิ่งถอยล่นไปด้านหลังชิดหัวเตียง เพราะนางยังเปลือยกายใต้ผ้าห่มอยู่ เกรงว่าจะมีผู้อื่นมาเห็นในสภาพที่ไม่เรียบร้อย แต่เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดก็ถอนหายใจ หนิงเฟิ่งเดินเข้ามาพร้อมกาน้ำร้อน กลิ่นชาหอมลอยลิ่วมาเตะจมูก "เหตุใดถึงได้มองข้าเช่นนั้น"หนิงเฟิ่งเดินมาวางกาน้ำร้อนที่หัวเตียง ก่อนจะรินชาส่งให้นาง แววตาที่เหมือนกระต่ายตื่นตูมนั้นทำให้เขาเดาได้ไม่ยาก สมองน้อยๆของนางคงกำลังก่นด่าเขาในใจเป็นแน่"เมื่อคืน....ตอนข้าเมา ท่านเจ้าสำนักขืนใจข้าหรือเจ้าคะ"ฟางเหนียงเอ่ยถามเขาไปตามตรง"แล้ว......"เสียงทุ้มเอ่ยอย่างยียวน พร้อมไล่สายตาตั้งแต่ใบหน้าไปจนปล
ตลาดในช่วงต้นยามห้ายนั้นวายหมดแล้ว ฟางเหนียงรู้สึกเสียดายที่ยังเดินได้ไม่กี่ร้านเท่านั้นเอง ขนมบางอย่างที่คิดก่อนที่จะมาก็ยังมิได้ซื้อเลย แต่ถึงอย่างนั้นนางก็เข้าใจได้ ตลาดอยู่เพียงตีนเขาเท่านี้เอง ค่อยขอท่านเจ้าสำนักมาเมื่อใดก็ได้ เดี๋ยวนี้ชายหนุ่มใจอ่อนกับนางบ้างแล้ว ขณะที่หญิงสาวกำลังทำหน้ามุ้ยอยู่นั้น ถังหูลู่ก็ถูกยื่นมาที่หน้าของหญิงสาว"รางวัลปลอบใจสำหรับผู้แพ้"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างปลอบใจหญิงสาว ใบหน้างามที่หม่นหมองก่อนหน้านี้ แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นขนมหวานที่ถูกใจ "ขอบคุณนะเจ้าคะ"ฟางเหนียงเอ่ยพลางรับมาถือไว้ทั้งสองไม้"เหตุใดคราแรกถึงยอมให้กับไฉ่รั่วเฉิน"จู่ๆหนิงเฟิ่งก็ถามขึ้น "คราแรกที่พบเขาเมื่อหลายเดือนก่อน มิว่าจะอาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนเป็นผ้าเนื้อดี เครื่องประดับ อีกทั้งใบหน้าของเขายังเปี่ยมไปด้วยสง่าราศี แต่พบกันครานี้เขากลับดูมิได้เลย อาภรณ์มีรอยปะเต็มไปหมด มิสวมเครื่องประดับแม้สักชิ้น ใบหน้าก็เหมือนคนมีแต่ทุกข์ ข้าจึงเดาว่าการพ่ายแพ้ของเขาครานั้น คงทำให้เขาลำบากมิน้อย ข้ายังมีสิ่งที่อยากทำมากมาย การเดินหมากมิใช่เป้าหมายหลักในชีวิตของข้า ต่างจากเขาที่การ
ภายในรถม้าบรรยากาศภายในรถม้าถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบหลังรถม้าออกเคลื่อนตัวจนเวลาผ่านไปเกือบ 1เค่อแล้ว ไม่มีใครเอ่ยปากก่อนได้ยินเพียงเสียงหายใจและเสียงของล้อรถม้าที่กระทบกับหินครั้งแล้วครั้งเล่า ดวงตางามเหลือบไปทางคนตัวโตที่แสดงหน้าเย็นชาเช่นเดิมอย่างเป็นประจำ ปากบางเม้มเข้าหากันอย่างรวบรวมความกล้า
"ฟางเหนียงเจ้าเสร็จหรือยัง"จ้าวเย่วเอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยท่าทีรีบร้อนอยู่ที่หน้าห้อง"เสร็จแล้วๆ""เร็วๆ เข้า สายแล้วนะ"จ้าวเย่วยังคงบ่นให้สหายของตนเล็กน้อยทั้งที่ฟางเหนียงออกมาจากห้องแล้ว"ไปกันเถอะ"วันนี้ทั้ง 2 แต่งตัวสวยงามมากกว่าทุกวัน เพราะ 1-3 วันนี้เป็นช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ คนนี้ที่นี่เฉล
ช้าวันถัดมาณ เรือนหลิวรุ่ย บรรยากาศในช่วงสายของวันแม้แสงอาทิตย์จะโพล่พ้นหน้าผาด้านหลังตำหนักแล้ว แต่บรรยากาศโดยรอบยังสดชื่นอย่างเช่นเช้าตรู่ ที่โต๊ะม้านั่งหน้าตำหนัก หนิงเฟิ่งกำลังนั่งจิบชาด้วยใบหน้าเคร่งครึมเช่นเคย มือเรียบจับที่แก้วชาใช้นิ้วชี้เคาะที่ปากถ้วยช้าเบาๆ อย่างใช้ความคิด แต่ไม่นานก็ออก
"ท่านเจ้าสำนัก~~~ว๊าย!โอ๊ย~~~"ฟางเหนียงที่วิ่งตามหลังเพราะกลัวจะไม่ทัน ต้องชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างแรงเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็หยุดกะทันหันตุ๊บ!เสียงร่างของหญิงสาวล้มไปกองที่พื้นอย่างแรง เมื่อร่างหนาหลบและไม่มีท่าทีว่าจะคว้าหญิงสาวเพื่อช่วยนางเลยแม้แต่น้อย หนิงเฟิ่งเอามือไขว้หลังและเหม่อมองไปทางอื







