บทที่ 3: กำไลอาถรรพ์

ฝุ่นละอองในอากาศลอยวนอย่างเชื่องช้าในลำแสงยามบ่ายที่ส่องผ่านช่องเล็กๆ ของหลังคาสังกะสีเก่าคร่ำคร่า เกือบสัปดาห์แล้วที่กล่องไม้สักใบนั้นยังคงตั้งนิ่งอยู่กลางห้อง ไม่ผิดไปจากตำแหน่งเดิมในวันที่ผนึกของมันถูกทำลายลงด้วยปรากฏการณ์ประหลาด พิมพิลาทำได้เพียงเดินเลี่ยงมันไปมาในห้องเช่าแคบๆ ของตัวเอง สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาทุกครั้งที่เฉียดเข้าไปใกล้เกินไป ในใจของเธอนั้นส่วนหนึ่งกรีดร้องให้โยนมันทิ้งไปให้ไกลที่สุด แต่อีกส่วนที่ถูกบีบคั้นด้วยใบแจ้งหนี้ค่าลงทะเบียนเรียนฉบับสุดท้ายที่วางอยู่บนโต๊ะ กลับกระซิบซ้ำๆ ว่าทางรอดของเธออาจนอนสงบนิ่งอยู่ภายในนั้น

ความเงียบในห้องหนักอึ้งจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนฝาผนังที่เดินไปเรื่อยๆ ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่เส้นตายของชีวิต หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าปะปนกับกลิ่นฝุ่นคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เธอตัดสินใจแล้ว ความกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นไม่อาจน่าสะพรึงเท่าความจริงอันโหดร้ายที่ว่าเธออาจจะต้องหยุดเรียน

สองเข่าของเธอทรุดลงบนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบตรงหน้ากล่องปริศนา ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยื่นออกไปสัมผัสผิวไม้ที่สากระคาย ลวดลายแกะสลักที่เคยดูงดงามบัดนี้กลับมองเห็นเป็นอักขระแปลกตาที่บิดเบี้ยวราวกับกำลังมีชีวิต เธอหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วจึงใช้สองมือประคองฝากล่องขึ้นอย่างช้าๆ

เสียงไม้เสียดสีกันดังเอี๊ยด…. แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับก้องกังวานในโสตประสาทของเธอราวกับเสียงฟ้าผ่า ไม่มีพายุหมุน ไม่มีลมกระโชก มีเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิดที่ซ่อนตัวอยู่ภายใน ทว่ากลับมีกลิ่นหอมประหลาดลอยอวลขึ้นมาแตะจมูก ไม่ใช่กลิ่นเหม็นอับของเก่าเก็บ แต่เป็นกลิ่นหอมเย็นคล้ายเครื่องยาโบราณผสมกับกลิ่นกำยานจางๆ

เมื่อดวงตาปรับเข้ากับความมืดสลัวได้แล้ว พิมพิลาก็เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน มันวางเด่นอยู่บนเบาะกำมะหยี่สีเลือดนกที่เปื่อยยุ่ยไปตามกาลเวลา.... กำไลข้อมือทองคำสุกปลั่งเพียงวงเดียว

หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ ความงามของมันสะกดทุกลมหายใจ ทองคำเนื้อดีถูกสลักเสลาเป็นลวดลายเถาพฤกษาที่วิจิตรบรรจงอย่างที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน เถาวัลย์เล็กๆ เลื้อยพันกันเป็นเกลียว แต่เมื่อเพ่งมองดีๆ จะเห็นว่ามันไม่ใช่เถาวัลย์ธรรมดา แต่เป็นรูปพญานาคขนาดจิ๋วนับร้อยนับพันตัวที่เกี่ยวกระหวัดรัดรึงกันเป็นวงกลม เกล็ดเล็กละเอียดของพวกมันสะท้อนแสงไฟสลัวในห้องจนเกิดเป็นประกายวูบวาบราวกับอัญมณี มันดูเก่าแก่ ทรงพลัง และมีค่าเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้

ความคิดเรื่องเงินค่าเทอมพุ่งวาบเข้ามาในหัว

นี่อาจเป็นคำตอบ.... คำตอบสำหรับทุกปัญหา

หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก เธอค่อยๆ ยื่นมือลงไปในกล่อง สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วแตะลงบนเนื้อทองนั้นทำให้เธอสะดุ้ง ไม่ใช่ความเย็นเยียบอย่างที่คาดไว้ แต่กลับเป็นความอุ่น ราวกับมันมีชีวิตและลมหายใจเป็นของตัวเอง

ความลังเลหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความหลงใหลอย่างไม่มีเหตุผล เธอหยิบกำไลขึ้นมาอย่างทะนุถนอม มันหนักกว่าที่คิดไว้มาก น้ำหนักของทองคำแท้ถ่วงอยู่ในอุ้งมือให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด พิมพิลาหมุนมันไปมาในแสงสลัว ลวดลายพญานาคดูราวกับกำลังเคลื่อนไหวเลื้อยไปมาบนผิวโลหะ มันงดงามจนแทบลืมหายใจ งดงามจนความหวาดกลัวก่อนหน้านี้เลือนหายไปจนหมดสิ้น

‘แค่ลองใส่ดู คงไม่เป็นไร’ เสียงหนึ่งกระซิบในหัว

เธอปลดกำไลเงินเก่าคร่ำที่ธามเคยให้ไว้ออกจากข้อมือซ้าย วางมันลงบนพื้นไม้ข้างตัวอย่างไม่ใยดี ความเยียบเย็นของมันช่างแตกต่างจากความอบอุ่นของกำไลทองวงใหม่อย่างสิ้นเชิง แล้วเธอก็สวมเครื่องประดับโบราณชิ้นนั้นลงบนข้อมือของตัวเอง

มันพอดีราวกับวัดทำมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ตัวล็อกที่มองไม่เห็นส่งเสียงดังกริ๊กเมื่อมันเข้าที่ ความอบอุ่นที่เคยรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งแขน พิมพิลากำลังจะชื่นชมความงามของมันบนข้อมือของตัวเอง แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักงันกับสิ่งที่เห็น

ควันสีดำบางเบาราวกับไอน้ำ แต่ก็ดำสนิทราวกับน้ำหมึก กำลังซึมซาบออกมาจากรอยสลักของตัวกำไล มันไม่ได้ลอยขึ้นไปในอากาศ แต่กลับค่อยๆ แทรกซึมลงไปในผิวหนังของเธอโดยตรงเหมือนหยดหมึกที่หยดลงบนกระดาษซับ.... พิมพิลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนสยดสยอง เธอรู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่แล่นปราดไปตามเส้นเลือด จากข้อมือขึ้นไปยังข้อศอก ไหล่ และลามไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว มันเป็นความเย็นที่กัดกินจากภายใน เป็นความรู้สึกแปลกแยกราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตัวเธอ

หญิงสาวพยายามจะกระชากกำไลออก แต่ไร้ผล มันยึดติดกับข้อมือของเธอแน่นราวกับถูกเชื่อมเป็นเนื้อเดียวกัน ไม่มีรอยต่อ ไม่มีตัวล็อกให้ปลดได้อีกแล้ว เธอกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากลำคอ มีเพียงลมหายใจที่หอบกระเส่าและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองสงคราม

ความเย็นยะเยือกนั้นค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ทรงพลังอย่างน่าประหลาด ความกังวลเรื่องเงินทอง ความกลัว ความสิ้นหวังที่เคยเกาะกุมจิตใจมาตลอดหลายสัปดาห์มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกสงบนิ่ง และว่างเปล่า.... ความมั่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อล้นขึ้นมาในใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองสามารถทำอะไรก็ได้ เหมือนโลกทั้งใบอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ

พิมพิลายันตัวลุกขึ้นยืน การเคลื่อนไหวของเธอเปลี่ยนไป ดูสง่างามและมั่นคงอย่างไม่น่าเชื่อ แววตาที่เคยสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวบัดนี้กลับเรียบเฉยและเย็นชา เธอเดินอย่างเชื่องช้าไปยังกระจกบานเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ ราวกับถูกชักนำด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง

ภาพที่สะท้อนกลับมายังคงเป็นใบหน้าของเธอเอง.... แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว

โครงหน้า ผิวพรรณ และเส้นผมยังคงเหมือนเดิมทุกประการ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแววตาและรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าในกระจกเงา ดวงตาคู่สวยที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้ม บัดนี้กลับฉายประกายสีแดงก่ำราวกับถ่านไฟที่คุโชน ริมฝีปากที่เคยเม้มสนิทด้วยความกังวล บัดนี้กลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น

เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังเพลิดเพลินกับเหยื่อ

เป็นรอยยิ้มที่พิมพิลาไม่ได้เป็นคนสร้างขึ้น

เธอยกมือขวาขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ริมฝีปากของเธอเรียบสนิท ไม่ได้ยิ้มแม้แต่น้อย แต่ภาพสะท้อนในกระจกกลับยังคงยิ้มกว้างขึ้น.... กว้างขึ้นจนมุมปากแทบจะฉีกถึงใบหู เผยให้เห็นไรฟันที่ดูแหลมคมผิดปกติ

ความสยดสยองแล่นจับขั้วหัวใจ พิมพิลาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างแรง ความเจ็บแปลบที่แผ่นหลังช่วยดึงสติเธอกลับมา เธอละสายตาจากกระจก ก้มลงมองข้อมือซ้ายของตัวเอง กำไลทองยังคงอยู่ที่เดิม ส่องประกายวูบวาบเย้ยหยัน ลวดลายพญานาคดูราวกับกำลังหัวเราะเยาะเธอ

"เอา.... เอามันออกไป!"

เธอตะโกนใส่ตัวเอง พยายามใช้มือขวาบิดดึงกำไลต้องสาปนั่นอีกครั้ง เล็บของเธอขูดครีดไปบนผิวทองจนเจ็บ แต่กำไลก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของเธอไปแล้ว

เธอหันขวับกลับไปมองกระจกอีกครั้ง ภาพสะท้อนกลับมาเป็นปกติแล้ว.... ไม่มีรอยยิ้มชวนขนลุก ไม่มีดวงตาสีเลือด มีเพียงเด็กสาวหน้าตาซีดเผือดที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัวสุดขีด

พิมพิลาทรุดฮวบลงกับพื้น ความแข็งแกร่งและอำนาจที่เคยรู้สึกเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดผวาที่กัดกินจิตใจ เธอใช้เล็บจิกลงบนข้อมือซ้ายอย่างบ้าคลั่ง พยายามงัดแงะขอบกำไลให้หลุดออก ความเจ็บปวดจากเล็บที่ฉีกและผิวหนังที่ถลอกไม่ได้ทำให้เธอหยุดมือ ตรงกันข้าม เธอยิ่งเพิ่มแรงมากขึ้น หวังว่าความเจ็บปวดทางกายจะสามารถขับไล่ความสยดสยองที่ฝังลึกอยู่ในวิญญาณได้ แต่ทุกอย่างก็เปล่าประโยชน์ กำไลอาถรรพ์วงนั้นยังคงพันธนาการข้อมือของเธอไว้แน่น ไม่ต่างจากโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น