บทที่ 4: รอยยิ้มลวงตา

ไอแดดสุดท้ายของยามเย็นสาดกระทบพื้นลานจอดรถคอนกรีตจนร้อนระอุ เงาของอาคารคณะทอดยาวบิดเบี้ยวราวกับแขนของอสูรกายที่พยายามจะเอื้อมคว้าทุกสรรพเสียงให้จมดิ่ง เสียงจอแจของเหล่านักศึกษาที่ทยอยกันกลับบ้านเริ่มบางตาลงแล้ว เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของพิมพิลาที่ยืนพิงเสาปูนเย็นเฉียบอยู่เพียงลำพัง

ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่วันที่เธอพยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะถอดกำไลทองวงนั้นออกจากข้อมือ รอยขีดข่วนจากเล็บของตัวเองจางลงจนเหลือเพียงรอยแดงเรื่อ แต่โซ่ตรวนสีทองอร่ามยังคงพันธนาการข้อมือซ้ายของเธอไว้ไม่ต่างจากเดิม ความหวาดผวาในวันแรกค่อยๆ ถูกกัดกร่อนด้วยความจำยอม เธอพยายามซ่อนมันไว้ใต้แขนเสื้อคาร์ดิแกนตัวยาว แต่สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่แนบเนื้ออยู่ตลอดเวลาก็ทำหน้าที่ตอกย้ำถึงความผิดปกติที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้

เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางเข้าลานจอดรถ รถเก๋งซีดานสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดในช่องประจำ ห่างจากจุดที่เธอยืนอยู่ไม่มากนัก ร่างสูงโปร่งของธามก้าวลงจากรถพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแล็คสีเข้ม ดูสะอาดสะอ้านและน่าไว้วางใจเหมือนเช่นทุกครั้ง

“น้องพิม รอนานไหมครับ” เขาเอ่ยทักทาย น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเหมือนเคย

หญิงสาวคลี่ยิ้มตอบ แต่เป็นรอยยิ้มที่ผิดแผกไปจากเดิม ดวงตาที่เคยฉายแววสดใสเจือความกังวลอยู่เสมอ บัดนี้กลับทอประกายเย้ายวนอย่างประหลาด มุมปากของเธอยกขึ้นสูงกว่าปกติ เผยให้เห็นลักยิ้มข้างแก้มที่ทำให้ใบหน้าดูมีเสน่ห์ร้ายกาจขึ้นอย่างน่าใจหาย

เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่กลับเยื้องย่างเข้าไปหาเขาอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าการเดินที่ดูมั่นคงและจงใจนั้น ไม่ใช่ท่วงท่าของพิมพิลาคนเดิมที่ธามคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย ทุกย่างก้าวดูราวกับถูกออกแบบมาเพื่อดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กที่เธอใช้เป็นประจำ ดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยกลิ่นบุปผายามราตรีที่ลึกลับและชวนให้ลุ่มหลง

“พิมก็นึกว่าพี่ธามจะลืมซะแล้ว”

น้ำเสียงของเธอหวานกว่าปกติ หางเสียงออดอ้อนเล็กน้อยจนคนฟังรู้สึกราวกับมีขนนกมาปัดป่ายอยู่ข้างหู

ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ

“ลืมได้ยังไงกันครับ ก็พี่สัญญากับน้องพิมไว้แล้วว่าจะพาไปเลี้ยงข้าวนี่นา”

สายตาของเขาลอบมองต่ำลงไปยังข้อมือซ้ายของเธอที่โผล่พ้นแขนเสื้อออกมาเล็กน้อย ประกายสีทองของกำไลนาคเกี้ยวกระทบกับแสงไฟสีส้มจากเสาไฟในลานจอดรถ วูบวาบราวกับมีชีวิต ลวดลายพญานาคที่สลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจงดูน่าเกรงขามและทรงอำนาจอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มของเขาขยายกว้างขึ้นอีกนิด.... เป็นรอยยิ้มของผู้ที่เห็นว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนที่วางไว้

พิมพิลาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนปลายเท้าของเธอแทบจะชิดกับรองเท้าหนังขัดมันของเขา เธอยื่นมือขวาขึ้น ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามของธามอย่างแผ่วเบา เป็นการกระทำที่อาจหาญและผิดวิสัยของเธอโดยสิ้นเชิง

“งั้นเหรอคะ” เธอกระซิบเสียงพร่า ดวงตาทรงเสน่ห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “พิมก็นึกว่าพี่ธามแค่อยากเจอหน้าพิมเฉยๆ”

หัวใจของธามเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความตื่นเต้นในเชิงชู้สาว แต่เป็นความยินดีที่ได้เห็นผลงานของตัวเอง อำนาจของอาถรรพ์กำลังแทรกซึมเข้าควบคุมจิตวิญญาณของหญิงสาวตรงหน้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันกำลังปลุกสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในตัวตนของเธอให้ตื่นขึ้นมา กลบฝังความอ่อนแอและความลังเลสงสัยจนหมดสิ้น

“ก็อยากเจอสิครับ” เขาตอบรับ เอื้อมมือไปจับมือขวาของเธอที่กำลังลูบไล้ใบหน้าเขาอยู่เบาๆ สัมผัสจากผิวเนื้ออุ่นร้อนของเขาส่งผ่านความรู้สึกแปลกประหลาดมาให้เธอ “พี่อยากเจอน้องพิมทุกวันเลยด้วยซ้ำ”

เขาจงใจพูดประโยคที่ชวนให้คิดเป็นอื่น แต่เป้าหมายที่แท้จริงของเขานั้นอยู่ที่ข้อมืออีกข้างหนึ่ง ธามใช้จังหวะนั้นโน้มตัวลงเล็กน้อย ทำทีเป็นชื่นชมกำไลบนข้อมือซ้ายของเธอ

“กำไลวงนี้สวยจังเลยนะ” เขากล่าวพลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้ผิวโลหะเย็นเฉียบของมันอย่างนุ่มนวล “ได้มาจากไหนเหรอครับ ดูเก่าแก่แล้วก็.... มีพลังมาก”

“ของที่คุณยายทิ้งไว้ให้ค่ะ” พิมพิลาตอบเสียงอู้อี้ สติสัมปชัญญะของเธอดูเหมือนจะเลือนลางลงทุกขณะที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับกำไลต้องสาปวงนั้น “พิมก็ว่ามันสวยดี....ใส่แล้วรู้สึก....รู้สึกดีมาก” ความรู้สึกมีอำนาจและมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง

“พี่ก็ว่าอย่างนั้น” ธามพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขาทอประกายล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึง “มันเข้ากับน้องพิมมาก....เหมือนกับว่ามันถูกสร้างมาเพื่อน้องพิมโดยเฉพาะเลย”

ขณะที่พูด ริมฝีปากของเขาขยับพึมพำเป็นท่วงทำนองที่ไร้เสียง เปล่งถ้อยคำในภาษาโบราณที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจได้ยินหรือเข้าใจได้ มันเป็นบทคาถาสั้นๆ ที่ใช้ในการเสริมพลังและตอกย้ำพันธะสัญญาแห่งมนตราให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

พิมพิลายืนนิ่งราวกับต้องมนตร์สะกด ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งแล่นปราดจากกำไลขึ้นมาตามท่อนแขน ตรงเข้าสู่ใจกลางร่างของเธอจนหญิงสาวสะท้านขึ้นมา แววตาที่เคยเย้ายวนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นว่างเปล่าอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง ราวกับวิญญาณเดิมของเธอกำลังพยายามต่อสู้เพื่อทวงคืนการควบคุม แต่ก็เป็นเพียงการดิ้นรนที่สูญเปล่า ก่อนที่ประกายแห่งความลุ่มหลงจะกลับเข้ามาแทนที่อีกครั้ง.... ลึกล้ำและมืดมนยิ่งกว่าเดิม

ธามถอนมือออกอย่างนุ่มนวลราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มอบอุ่นกลับมาประดับบนใบหน้าของเขาอีกครั้งหนึ่ง

“หิวหรือยังครับ เดี๋ยวพี่พาไปร้านอร่อยๆ”

หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ เหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์ เธอมองหน้าเขาแล้วคลี่ยิ้มหวานออกมาอย่างว่าง่ายราวกับตุ๊กตาไขลาน แววตาต่อต้านที่เคยมีอยู่ก่อนหน้านี้ได้หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความภักดีที่น่าขนลุก

“ค่ะ....พี่ธาม”

เขายิ้มรับ เดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้เธออย่างสุภาพบุรุษ พิมพิลาก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะนุ่มโดยไม่พูดอะไรอีก ธามปิดประตูให้เธอแล้วจึงเดินกลับมายังฝั่งคนขับ

ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถ ชายหนุ่มหันกลับไปมองรอบลานจอดรถที่บัดนี้เกือบจะร้างผู้คนแล้วอีกครั้งหนึ่ง สายลมยามค่ำพัดพาเอากลิ่นดินและใบไม้แห้งโชยมาปะทะใบหน้า แต่แล้วสายตาของเขาก็พลันหยุดชะงัก เมื่อเห็นเงาร่างของใครคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ในมุมมืดใต้ต้นจามจุรีใหญ่ที่อยู่อีกฟากของลานจอดรถ ระยะทางที่ห่างไกลและแสงสลัวทำให้มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน รู้เพียงว่าเป็นชายร่างสูงที่กำลังจ้องมองมาทางเขา

ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกถึงสายตาคมกริบที่มองมานั้นราวกับจะแทงทะลุผ่านความมืดมาได้ แต่เพียงชั่วพริบตาที่เขากะพริบตา เงาร่างนั้นก็หายไปแล้วราวกับไม่เคยมีอยู่ตรงนั้นมาก่อน

เขาไหวไหล่เล็กน้อย อาจจะแค่ตาฝาดไปเองก็ได้ ชายหนุ่มสลัดความรู้สึกไม่สบายใจนั้นทิ้งไปแล้วเปิดประตูขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์พารถเก๋งสีดำทะยานออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของรัตติกาลเบื้องหน้า

โดยไม่รู้เลยว่า จากบนชั้นดาดฟ้าของอาคารคณะนิติศาสตร์ที่อยู่ใกล้กันนั้น กันต์ธีร์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาคมกริบคู่เดิมจ้องมองตามรถของธามไปจนลับสายตา ในมือของเขาถือโทรศัพท์เครื่องเล็กไว้แน่น ปลายนิ้วโป้งกดส่งข้อความสั้นๆ ที่พิมพ์เตรียมไว้แล้ว

‘ทะเบียน xx-xxxx...ตามไป’

ข้อความถูกส่งออกไปแล้ว เขาลดโทรศัพท์ลงเก็บใส่กระเป๋ากางเกง สายลมเย็นเยือกพัดปะทะร่างจนเสื้อเชิ้ตสีเข้มสะบัดไหว แต่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังถนนเบื้องล่างด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชา

“คิดจะเล่นกับไฟ.... ก็ต้องเตรียมตัวมอดไหม้”

เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในเงามืดของตัวอาคาร