Share

78

last update Last Updated: 2025-10-22 03:04:48

“ท่านสัญญาว่าจะไปแค่ไม่กี่เดือน แต่ท่านก็ผิดสัญญา ทิ้งข้าไปตั้งเกือบครึ่งปี มันหมายความว่าอย่างไร” เธอตัดพ้อปนเสียงสะอื้น แต่สายตานั้นไม่มีความโกรธเคืองสักนิด มีแต่ความดีใจฉายชัดปนกับน้ำตา

“ข้าผิดไปแล้ว เจ้าจะทำโทษข้ายังไงก็ตามใจเถิด” เขายอมรับเสียงอ่อนโยน ยังคงพรมจูบนางด้วยความคิดถึงไม่เลิก

“ยิปซีจะยอมยกโทษให้ท่าน ถือเป็นความผิดครั้งแรก แต่จะไม่ยอมให้มีครั้งต่อไปอีกแน่”

“ยอดรักของข้า” แล้วส่งสายตาไปทางถังโจวอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงไปจูบกลีบปากอิ่มที่เผยอรับอย่างดูดดื่ม

ฝ่ามือที่ลูบไล้ตระกองกอดแผ่นหลังของหญิงสาวที่เชิดหน้าขึ้นรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ..

เรียวแขนกลมกลึงที่ยกขึ้นโอบรอบลำคอของชายหนุ่ม..

คำเรียกขานของทั้งสองที่มีต่อกัน ทำให้ถังโจวปวดใจยากจะทานทน ต้องเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่น

“แฮ่ม ๆ” เสียงกระแอมที่ดังขึ้นทำให้สติของพุทธิญากลับมา นึกขึ้นได้ว่ายังมีบุรุษสูงศักดิ์อีกคนอยู่ในห้องนี้ เธอรีบผละออกจากชายคนรัก แต่เขากลับกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จึงผลักอกเขาไปแรง ๆ

“โอ๊ย!” เขาจึงอุทานด้วยความเจ็บปวดเพราะไร้การป้องกันเหมือนในตอนแรก ยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมตรงบาดแผล

พุทธิญารีบโผเข้าประคองคนรัก
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   186

    “จะไปไหน” แต่จอห์นระวังอยู่แล้ว จึงดักหน้านางเอาไว้ได้ทันที่หน้าประตูพอดี“ข้าจะไปอยู่กับเอียนให้สมใจท่านไงเล่า”“ข้าพูดสักคำหรือว่าอนุญาตให้เจ้าไปอยู่กับมัน” ฤทธิ์รักแรงหึงทำให้เขามองข้ามการให้เกียรติศัตรูหัวใจ คำที่ใช้แทนตัวอีกฝ่ายจึงเปลี่ยนจากเขาเป็นมันอย่างไม่รู้ตัว “เจ้าเป็นของข้าแล้ว จำไม่ได้หรือ”นางเมินหน้าหนีเพื่อไม่ให้เขาเห็นสีหน้า “ข้าจำได้แต่ว่าไม่เคยเป็นของใคร”“แล้วเรื่องวันนั้น”“ข้าลืมไปหมดแล้ว” นางขัดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดให้อายมากไปกว่านี้“ใครอนุญาตให้เจ้าลืม”หลินโม่วสูดลมหายใจไล่ความโกรธ เมื่อคิดว่าสามารถควบคุมความรู้สึกได้แล้วจึงหันไปสู้หน้ากับเขา“ความจริงข้าไม่ได้ลืมหรอก” แล้วขมวดคิ้วนิด ๆ เจตนายียวนใส่เขา “แต่ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเรื่องอะไร” แล้วเบิกตาโตด้วยความตกใจ ก่อนจะดิ้นอึกอักในอ้อมแขนแข็งแรงที่รวบรัดเอาไว้ พยายามเบี่ยงหน้าหนีจูบที่รุนแรงผิดกับครั้งแรกหัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อถูกเขาดันด้วยร่างหนาจนไปนอนอยู่บนเตียงนุ่ม จึงดิ้นรนหนักยิ่งขึ้นเพื่อจะเอาตัวรอดให้ได้แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรู้สึกอ่อนแรง ถูกความเคลิบเคลิ้มเข้ามาแทนที่ความตกใจ ในที่สุ

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   185

    ได้ยินดังนั้นหลินโม่วก็รีบเม้มปากเข้าหากันแน่น รู้ตัวว่าได้เผลอแสดงความรู้สึกแบบสตรีออกไป“ข้าเพิ่งนึกได้ว่าท่านจอห์นใช้ให้ข้ามาต้มชา ข้าต้องรีบไปแล้ว” นางหาทางออกให้ตัวเองด้วยการพูดเรื่องจริง“ไปเถิด คราวหน้าค่อยคุยกันใหม่” เขาอยากจะรั้งนางไว้ แต่ก็ไม่อยากให้นางต้องลำบากใจ“ขอรับ ลาก่อนท่านเอียน” กล่าวลาแล้วจึงรีบเดินไปที่ห้องครัว…………….“พอเริ่มหายดีก็เริ่มยั่วท่านเอียนของข้าเลยนะ ยังไม่เข็ดใช่ไหม”หลินโม่วต้องชะงักเท้าอีกครั้งเมื่อเดินเกือบถึงห้องครัว นางหันไปมองทางช่องที่ใช้เก็บฟืน ซึ่งบัดนี้ได้ร่อยหรอไปเกือบครึ่งหนึ่ง และเป็นเอียนที่ยืนอยู่“ทำไมเจ้าถึงมีสภาพเช่นนั้นเล่า” ร่างกายที่ซูบซีดของบุรุษที่เดิมทีก็เป็นคนผอมบางอยู่แล้วทำให้หลินโม่วตกใจลอยด์ค่อย ๆ เดินออกมาจากบริเวณที่ใช้แฝงตัว “ตกใจมากเลยหรือที่เห็นข้าในสภาพนี้”“แล้วเจ้าเห็นข้าหัวเราะด้วยความยินดีหรือ” นางย้อนถามพร้อมกับถลึงตาใส่ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายดูออกว่านางรู้สึกเวทนากับสภาพของเขายิ่งนัก “แล้วเจ้าไปทำอะไรมา สภาพถึงได้เป็นเช่นนี้ หรือว่าเจ้าถูกท่านจอห์นลงโทษ”“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า ข้าบาดเจ็บยิ่งกว่าเจ้าแต่กลับถูกทำโทษ

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   184

    “..พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมนางอีก วันนี้ข้าขอลา” มันเจ็บปวดจนยากที่จะแกล้งฝืนทำเป็นยิ้มออกไป เอียนจึงตัดสินใจกล่าวลาจอห์นพยักหน้ารับคำลา มองจนอีกฝ่ายลับสายตาออกไปจากห้องจึงถอนหายใจแรง เขาเองก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อยกับรักสามเศร้าครั้งนี้ แต่เขาไม่ใช่คนดี ไม่ใช่ผู้เสียสละ ไม่ใช่บาทหลวงผู้ทรงศีล จึงไม่อยากรู้สึกผิดกับการกระทำที่ตัดสินใจทำลงไป……………..ใบหน้าที่พยายามปั้นยิ้มเต็มที่ เริ่มเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดเมื่อพ้นประตูห้องของนายใหญ่ออกมา มือเรียวยาวเกาะเอาไว้กับขอบเรือเพื่อประคองตัวเองให้มีแรงก้าวเดิน“ท่านเอียน” ลอยด์เดินออกมาจากในเรือ เห็นอาการผิดปกติของเจ้านายผู้เป็นที่รักก็รีบถลาเข้าไปช่วยเหลือ“ไม่ต้อง”น้ำตาของชายหนุ่มวัยสิบแปดปีเอ่อขึ้นมาทันทีที่ถูกอีกฝ่ายชักแขนหนี“ให้ข้าช่วยท่านเถิดนะ” พยายามกลั้นก้อนสะอื้นและกล่าวออกไปอย่างเอาใจ“ไม่จำเป็น ข้าช่วยตัวเองได้” กล่าวจบเอียนก็ฝืนใจเดินจากไป เขาจะต้องใจแข็งกับลอยด์ให้ได้ จะได้จบ ๆ กันไปสักที“ข้ารู้ว่าท่านหมดอาลัยในตัวข้าแล้ว แต่การกระทำของท่านยิ่งทำให้ข้าเกลียดมันมากยิ่งขึ้น ถ้าข้าพลั้งเผลอทำอะไรลงไป ก็จงรู้เอาด้วยว่าท่านนั่นแหละคือต้นเหต

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   183

    หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้างส่งให้เขา “เขียนเสร็จแล้วท่านช่วยเป็นธุระจัดส่งให้หน่อยนะจอห์น” “หลินโม่ว มันจะมากไปแล้วนะ” ก็จะทำให้อยู่หรอก เพียงแต่แกล้งทำเสียงข่มขู่ไปอย่างนั้นเอง“ก็ท่านทำได้ง่ายกว่าข้านี่ จะฝากหัวหน้าจั๊วส่งก็โดนบ่นแล้วบ่นอีกอยู่นั่นแหละ กว่าจะรับจดหมายจากข้าได้หูของข้านี่ชาไปหมด” นางยกมือตบที่ใบหูทั้งสองข้างเบา ๆปากเล็ก ๆ ที่ขยับขึ้นลงประกอบกับท่าทางที่นางกระทำนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก จอห์นมองอย่างพอใจและสุดท้ายก็ก้าวเข้าไปประชิด โอบร่างอรชรแนบอก“เจ้าน่ารักเกินไปแล้วนะหลินโม่ว ต่อไปนี้ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้ยิ้มแบบนี้กับคนอื่นอีก โดยเฉพาะกับเอียน จงถือปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วยล่ะ”ร่างโปร่งระหงเต็มไปด้วยความแข็งแรงแบบสาวชาวป่า ที่ต่างกับสาวเมืองหลวงแสนอ้อนแอ้น ค่อย ๆ ผ่อนคลายร่างกายที่แข็งขืนซุกซบกับร่างหนา“ข้ามีความสุขเหลือเกินที่ได้ยินท่านพูดแบบนี้.. แต่ท่านจะไม่ใจแคบไปหน่อยหรือ ที่ไม่ให้ข้ายิ้มกับผู้อื่นเลย”“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะคิดอย่างไร เพราะเจ้าเป็นของข้าแล้ว เจ้าก็ควรรักและภักดีต่อข้าผู้เดียวเท่านั้น ห้ามปันใจให้ใครอื่นอีก”“ท่านใจแคบจริง ๆ ด้วย” นา

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   182

    ความรู้สึกของข้าที่มีต่อเขาไม่เหมือนกับท่านเลยสักนิด เพราะกับท่านอ๋องข้าแค่หลงใหลเท่านั้น แต่กับท่าน..ข้านั้นหลงรักหมดหัวใจ“ไม่เหมือนหรอก” นางตอบออกไปเพียงสั้น ๆ ไม่กล้าเอ่ยความคิดในใจออกไปหัวใจของเขาปวดร้าวคล้ายโดนกรีด ที่แท้เขาคือคนที่เหมาะสมจะช่วยนางเท่านั้น แต่ไม่ใช่คนที่นางรู้สึกว่าชอบเหมือนเช่นบุรุษผู้นั้น“แน่ใจแล้วหรือ ทำไมเจ้าไม่คิดให้นานอีกสักนิดก่อนที่จะตอบออกมา”คิ้วเรียวเหมาะเจาะกับใบหน้าขมวดเข้าหากัน“ท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่จอห์น พอข้าไม่ตอบก็รบเร้าให้ข้าตอบ พอข้าตอบไปแล้วก็รบเร้าให้ข้าคิดทบทวนให้นาน ตกลงท่านต้องการรู้อะไรกันแน่ บอกให้ข้าเข้าใจแน่ชัดกว่านี้ได้ไหม ข้าเดาใจท่านไม่ถูกจริง ๆ” ถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“ข้ารู้คำตอบแล้ว ดื่มน้ำแล้วนอนพักเสีย” เขาหอบหัวใจที่ปวดร้าวออกไปจากห้อง เมื่อจัดการให้นางนอนลงเสร็จแล้วถ้านางชอบเขาบ้างสักนิด นางคงไม่หงุดหงิดใส่เขา……………..สองวันแล้วที่เขาไม่ยอมคุยเล่นกับนาง จะพูดก็เฉพาะตอนที่นางถามเท่านั้น เข้ามาป้อนข้าวป้อนยาให้นางวันละสามเวลา เสร็จแล้วก็เดินจากไป“ออกมาทำไม กลับเข้าไปพักผ่อนเดี๋ยวนี้”หลังอาหารเย็นของวันที่สาม

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   181

    “ข้าก็แค่สงสัยเท่านั้น เพราะปกติท่านจะไม่ให้ผู้อื่นวุ่นวายอยู่รอบ ๆ ตัวท่าน”“ยกเว้นคนที่ฉลาดและมีไหวพริบอย่างอาจู พอมีอาจูคอยรับใช้ใกล้ตัว ข้าก็เริ่มรู้สึกว่าขาดเขาไม่ได้ และโมโหมากจนต้องลงทุนเดินมาหาเจ้าถึงที่นี่ เมื่อเขาถูกทำร้ายเพราะความหึงหวงจากคนของเจ้า แต่เมื่อเจ้าบอกว่าได้ทำโทษมันแล้วข้าก็สบายใจ” เขาดื่มไวน์ในแก้วทีเดียวจนหมดแล้วลุกขึ้น “ข้าไปก่อนนะ”……………….“จอห์น”“หือ” เสียงที่ดังมาจากในห้องนอน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งทำงานรีบขานรับแล้วลุกไปดู“ยามใดแล้ว”“เจ้าจะถามทำไม จะกี่โมงกี่ยามเจ้าก็ต้องนอนพักอยู่ดี”“ข้ารู้ ท่านช่วยพยุงข้าขึ้นจากที่นอนหน่อยได้ไหม”เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของนางก็รู้ว่าคงจะเจ็บปวดไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลที่หน้า ที่ข้อมือหรือที่ข้อศอก“เจ้าจะลุกไปไหน เจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ”“ข้าจะคืนที่นอนให้ท่านไงเล่า รบกวนท่านปูที่นอนให้ข้าหน่อยเถิดนะ วันนี้ข้าทำเองไม่ไหวจริง ๆ”“ถ้าทำไม่ได้ก็ปิดปากให้สนิท และนอนหลับไปเสีย ไม่ต้องห่วงเรื่องที่นอนของข้า ข้ามีปัญญาหาที่หลับนอนเองได้”“แต่ข้าเกรงใจท่านนี่นา” ใบหน้าบอบช้ำเศร้าสลดอย่างรู้สึกผิด“เจ้าน่าจะคิดอย่างนี้ตั้งแต่ก่อน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status