7

ในที่สุดก็ถึงวันที่พวกเธอได้เดินทางกลับไทย เรื่องหนึ่งที่ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย ก็คือคำทำนายของคุณยายหมอดูคนนั้น

“ลืมอะไรกันหรือเปล่า ตรวจดูให้ละเอียดนะ” พุทธิญาเตือนเพื่อนก่อนออกจากโรงแรม

“ไม่ลืม แล้วแกล่ะ แน่ใจนะว่าเก็บกลับไปครบ เห็นซื้อตั้งเยอะแต่ทำไมเหมือนไม่ได้ซื้ออะไรเลย” แวนถาม

“ฉันยัดลงในกระเป๋าโดเรมอนหมดแล้วจ้ะ”

“คราวหน้าฉันเลียนแบบแกบ้างดีกว่า จะได้ไม่เป็นบ้าหอบฟางอยู่คนเดียวแบบนี้” ปลาพูดขึ้น เพราะในบรรดาเพื่อนทุกคนเธอดูหอบมากกว่าใคร

“สวัสดีครับทุกคน” เสียงทักของใครคนหนึ่งทำให้พวกเธอหันไปมอง

“คุณเฉิน!” อุทานออกมาพร้อมกันพร้อมรอยยิ้ม

“นึกว่าจะมาไม่ทันพวกคุณเสียแล้ว ตั้งใจว่าจะมาส่งขึ้นรถ”

“ฉันสังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าคุณต้องมา” ปลาหมึกดี๊ด๊า รีบส่งภาษาอังกฤษใส่ไกด์สุดหล่อทันที

เฉินยิ้มจนตาหยี “ขอให้เดินทางกลับโดยปลอดภัยนะครับ ถ้ามาเมืองจีนอีกเมื่อไหร่ อย่าลืมนึกถึงไกด์เฉินนะครับ” เขามองหน้าของทุกคน

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ขอบคุณที่ดูแลพวกเราอย่างดีนะคะ” แวนตอบแทนเพื่อน

“ถ้ามีโอกาสไปเที่ยวไทย อย่าลืมทักหาพวกเรานะคะ” ปลาบอกเขา

“แน่นอนครับ”

“รถมาแล้ว พวกเราไปก่อนนะคะ” ยิปซีบอกลาเขา

“ครับ กลับถึงไทยแล้วขอให้หายป่วยนะครับคุณยิปซี” แล้วช่วยพวกเธอยกกระเป๋าขึ้นรถ ยืนส่งจนรถขับเคลื่อนออกไป...

ตลอดทางที่นั่งรถจากโรงแรมไปสนามบิน ทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เล่าความประทับใจของสถานที่ต่าง ๆ ที่ไปเที่ยวมาอย่างมีความสุข

“ไอ้ยิปนี่มันเกิดมาพร้อมกับความสวยจริง ๆ นะ ดูสิ ขนาดมันแพ้อากาศจนจมูกแดงแต่มันก็ยังดูสวย เหมือนสาวเกาหลี ญี่ปุ่นเลย เวลาหน้าหนาวทีพวกหล่อนจะฮิตปัดจมูกปัดแก้มให้แดง แต่นางสาวยิปซีเพื่อนดิฉันไม่ต้องค่ะ ธรรมชาติสรรสร้างของแทร่” ปลาหมึกทำท่ามีจริตขณะพูด ทำให้ทุกคนหัวเราะตามเบา ๆ ด้วยความเกรงใจคนขับ

พุทธิญาค่อย ๆ หยุดหัวเราะแล้วหันไปมองนอกรถผ่านกระจกด้านข้าง อยู่ดี ๆ หน้าของคุณยายหมอดูก็ปรากฏขึ้นมาในความคิด ใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เต้นแรงจนเธอรู้สึกไม่ดี

คำทำนายของท่านผุดขึ้นมาในหัวสมอง ทุกถ้อยคำเหมือนนางกำลังพูดอยู่ใกล้ ๆ หู

รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ปลาหมึกสะกิด บอกว่าถึงสนามบินแล้ว เธอจึงพยักหน้ารับและก้าวลงจากรถ ให้ทิปคนขับรถแล้วจึงเดินลากกระเป๋าเข้าไปสนามบิน 

หญิงสาวเดินรั้งท้ายเพื่อน เกือบจะผ่านประตูเข้าไปในสนามบินอยู่แล้ว หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า จึงเดินถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อมองให้ถนัด

“คุณยาย!” เธออุทานด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นคุณยายหมอดูส่งยิ้มใจดีมาให้ ไม่คิดว่าจะได้เจอท่านก่อนกลับเมืองไทย เห็นท่านกำลังเดินไปข้างหน้าช้า ๆ ด้วยท่วงท่าที่สง่างามต่างกับอายุ

เห็นท่านเดินไปแล้วจึงตัดสินใจเดินไปหาเพื่อน ๆ ที่รออยู่ด้านใน

“แม่นาง”

เธอหันไปมองตามเสียงเรียกอ่อนโยน ที่เหมือนดังอยู่แค่ข้างหู และได้เห็นคุณยายหมอดูกำลังมองเธอพร้อมกับรอยยิ้ม.. ทำให้เธอรู้สึกเสียมารยาทถ้าไม่เข้าไปทักทาย จึงส่งสัญญาณมือชี้ไปทางคุณยายให้เพื่อนก่อนจะเดินไปหาท่าน

“อ้าว! คุณยายนี่ใจร้อนจริงแฮะ เดินหนีซะงั้น” เธอบ่นพึมพำแต่ก็เร่งฝีเท้าเดินตาม มือหนึ่งก็ลากกระเป๋าไปด้วย

ปลาหมึก แวนและปลา เห็นยิปซีเดินไปอีกทางก็แปลกใจ

“มันจะไปไหนของมันน่ะ ห้องน้ำมันอยู่ทางนี้ พวกแกรออยู่นี่นะ ฉันไปตามยิปซีมันก่อน” 

“ฉันไปด้วย แกเฝ้าของนะปลา” แวนสังหรณ์ใจแปลก ๆ รีบเดินไปกับปลาหมึก

ปลาหมึกมองตามยิปซีไม่คลาดสายตา แปลกใจมากที่เห็นเธอเดินเข้าไปในสวนหย่อมภายในสนามบิน ที่มีต้นไม้น้อยใหญ่จัดไว้อย่างสวยงาม แต่เธอจะเข้าไปทำไม ก็รู้ ๆ อยู่ว่าต้องไปเข้าแถวเช็คอินอีก

“มันจะไปไหนของมันวะนั่น” แวนพึมพำกับปลาหมึกแต่ก็รีบเดินตามไป

“นังแวน แกจะตามเพื่อนหรือตามควายวะนั่น” กะเทยปากร้ายว่าประชดแล้วรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ

พุทธิญาเดินเข้าใกล้คุณยายหมอดูเข้าไปทุกที ในใจก็คิดว่านางคงจะมาหาที่นั่งในสวนแห่งนี้

“คุณยายคะ” เห็นคุณยายหยุดเดินและหันมาก็รีบเร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิด..

ปลาหมึกทรุดฮวบลงไปกับพื้น หล่อนเห็นกับตาว่ายิปซีเดินนำหน้าอยู่แค่ไม่กี่ก้าว หล่อนกำลังจะเดินไปถึงตัวเธอ แต่เธอกลับหายไปต่อหน้าต่อตา...

ผิดกับแวนที่รีบสาวเท้าตามไปติด ๆ ไม่สนใจอาการของปลาหมึกแม้แต่นิด เพราะตอนนี้ใจของเธอมุ่งไปที่เพื่อน ที่หายวับไปต่อหน้าต่อตาเหมือนอากาศธาตุ

คนที่เดินผ่านมาเห็นอาการของปลาหมึก ก็รีบช่วยกันพยุงให้ไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วถามด้วยความห่วงใย แต่ปลาหมึกสติแตกไปแล้ว เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

เป็นครั้งแรกหลังจากวันนั้น ที่เขานึกถึงคำทำนายของคุณยายหมอดู เขาหันไปขอบคุณคนที่ช่วยเป็นภาษาอังกฤษ แล้ววิ่งเข้าไปในสวนตามแวนไปอีกคน

บางทีเขาอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้

แต่ก็เห็นแวนวิ่งกลับมา

“เจอยิปซีมั้ยแก” ปลาหมึกน้ำตาไหลขณะถาม

“ไม่เจอ เราช่วยกันหาให้ทั่วสวนอีกรอบดีกว่า ฉันไปทางนี้ แกไปทางนี้ จะได้วนมาเจอกัน” แวนเสนอเสียงสั่นเครือ

“มันเกิดอะไรขึ้นวะแวน ยิปซีมันหายไปไหน” ปลาหมึกคล้ายคนสติแตก ได้แต่ถามซ้ำ ๆ น้ำตานองหน้า

“ใจเย็น ๆ ก่อนแก ใจเย็น ๆ นะ เรามาช่วยกันหาดูให้ทั่วก่อนนะ”

ทั้งสองช่วยกันหาพุทธิญาจนทั่วทั้งสวน แต่หาให้ทั่วยังไงก็ไม่มีวี่แววของเพื่อนรักแม้แต่เงา จึงเดินน้ำตานองหน้ากลับไปหาปลาที่ยืนเฝ้ากระเป๋า เพื่อบอกเล่าเรื่องที่เห็นให้เธอฟัง