ตอนที่ 2 หมอนแข็งจัง

“พักอยู่ไหน”

“เดอะเบสคอนโดค่ะ”

เธอตอบด้วยน้ำเสียงยืดยานทั้งที่ตายังปิดอยู่ ตอนนี้เจ้าหล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่า คนถามเป็นใคร อาจจะเป็นรถแท็กซี่ที่ตนกดเรียกไว้นั่นแหละ

“ไม่ต้องรีบ ไปส่งเธอ”

“ครับนาย”

อาวดี้อาร์เอสเจ็ดขับเคลื่อนอย่างเชื่องช้าตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ทั้งที่ไม่ค่อยจะเข้าใจก็ตามทีว่าที่สั่งหมายความว่าอย่างไร เพราะปกติแล้วนั้นเจ้านายของตนแทบจะอยากหายตัวกลับเลยก็ว่าได้

ปัก ! “โอ๊ย !” 

คนเมาลูบหน้าผากตัวเองเบา ๆ เพราะการเบรกอย่างแรงเมื่อครู่ทำให้เธอหัวชนกับเบาะข้างหน้าอย่างจัง จนสติที่เกือบจะหายไปกลับคืนมานิดหน่อยรับรู้ถึงความเจ็บปวด

“กูบอกว่าอย่าขับเร็ว !”

“ขอโทษครับนาย”

จอร์นโค้งขอโทษผู้เป็นนายก่อนจะหันไปสบตาคู่หูอย่างไม่เข้าใจนัก ก่อนจะพ่นลมพร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ ออกมา การกระทำอันแปลกประหลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ทำให้ลูกน้องคิดถึงจุดจบเจ้านายไว้แล้ว

“เธอก็นั่งดี ๆ”

เขาประคองเจ้าหล่อนเอนหลังแนบเบาะรถใกล้กับตัวเองมากขึ้น อาศัยไหล่กว้างเป็นที่พักพิงให้เธอชั่วคราว เพื่อว่าจะได้ไม่ตัวโยกเอนตอนที่รถกำลังเคลื่อนตัว

ฟุบ ! คนเมาไม่ได้สติหน้าฟุบลงกับเป้ากลางกาย ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอเป่ารดส่วนนั้นจนเริ่มแข็งตัว ยังดีที่ในวินาทีต่อมาเธอปรับท่านอนเอาใบหน้าเจ้าปัญหานั้นออกจากกลางเป้าของเขา

“เชี่ยอะไรวะเนี่ย !”

เขายกมือขึ้นอย่างตกใจไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี ราวกับว่าสมองอันชาญฉลาดนี้ถึงทางตัน ไม่สามารถประมวลผลในระยะเวลาอันสั้นได้

เขาพยายามจัดท่าให้เจ้าหล่อนลุกขึ้นนั่งอีกหลายครั้ง แต่สุดท้ายเธอก็ล้มตัวลงนอนตักเขาอยู่ร่ำไป จนชายหนุ่มเหนื่อยที่จะช่วย ได้แต่ปล่อยให้คนเมานอนหนุนตักตลอดทาง

“เธอ ถึงแล้ว เธอ !”

เขาพยายามเขย่าตัวปลุกคนหลับหลายครั้งเมื่อรถเข้าจอดใต้คอนโด แต่นอกจากเธอจะไม่ตื่นยังปัดป่ายมือเขาออกอย่างกับว่ารำคาญเอามาก ๆ ทั้งที่เขาเองควรจะเป็นฝ่ายทำแบบนั้น

“พวกมึงกลับไปก่อน”

“ครับนาย”

สุดท้ายเขาก็ต้องเลือกไล่ลูกน้องให้กลับไป เพราะไม่อยากให้คนใต้บัญชาเห็นภาพน่าอายของตนไปมากกว่านี้ เขาที่พร้อมจะเชือดทุกคนกลับต้องมาลูบหลังแถมยังเป็นเบาะรองให้คนเมาอีก ลายเสือที่ตัวแทบจะหายไปหมดไม่เหลือความน่าเกรงขามอยู่เลย

“ฮื่อ !”

ชายหนุ่มถอนหายใจรุนแรงอย่างจนปัญญากับสถานการณ์ตรงหน้า ครั้นจะอุ้มเธอขึ้นไปส่งก็ไม่รู้อีกว่าเจ้าหล่อนอยู่ห้องไหน ถ้าจะโทร. หาเพื่อนให้ถามพี่สาวเธอ เพื่อนก็ต้องรู้อีกว่าเขามาส่งผู้หญิง ถึงจะเป็นน้องสาวเมียเพื่อนก็เถอะ

“ลุกได้แล้ว”

“อื้อ อย่ากวน คนจะนอน !”

เธอปัดมือเขาออกเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ ก่อนจะพลิกตัวหันหน้าเข้าซบกับแผงกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขา แถมยังโอบกอดรวบรัดตัวเขาประหนึ่งเป็นตุ๊กตาตัวโปรดที่เธอนอนกอดอยู่ทุกคืน

“แม่งเอ๊ย ! ยัยเด็กไม่มีมารยาท เมาเรื้อนฉิบหาย”

คนที่มีสติกรุ่นโมโหสบถบ่นเบา ๆ ถึงเจ้าหล่อนจะอยู่ตรงนี้ด้วยแต่เธอที่หลับไม่รู้เรื่องคงไม่ตื่นมาด่าเขากลับ ถึงจะปะทะคารมกันคนอย่างเขาก็ไม่เกรงกลัวเด็กอย่างแน่นอน และมั่นใจมากว่าจะไม่แพ้

ปัก ! ปัก ! ปัก ! หัวทุยยกขึ้นแต่มือน้อยฟาดลงแทนหลายครั้ง ทำเอาเขาที่กลั้นมานานนมเกือบจะปริแตกจากการกระทำอันไร้สติของเธอ

“หมอนแข็งจัง นุ่ม ๆ หน่อยดิ๊ !”

“ห*xมไม่ใช่หมอน ยัยบ้านี่ ตบอยู่ได้ !”

เขาได้แต่ตอบโต้อยู่คนเดียวอย่างหัวร้อน หากไม่ใช่น้องสาวเพื่อนเขาคงจะดึงคอเสื้อเธอแล้วลากลงจากรถให้ไปนอนข้างถนนไปแล้ว แต่เพราะเขายังมีความเป็นสุภาพบุรุษอยู่เลยไม่ทำ

“วุ่นวายฉิบหาย !”

ชัชรินทร์ค่อย ๆ ถอดสูทออก ไม่อยากขยับตัวมากนัก เกรงว่าเด็กสาวที่นอนหนุนตักอยู่จะงอแงตื่นขึ้น ก่อนจะคลุมเสื้อให้ความอบอุ่นเธอ

เจ้าของคลับกาสิโนนั่งเช็กหุ้นผ่านแท็บเล็ตเครื่องใหญ่ โดยที่มือหนึ่งเกยก่ายอยู่ที่บั้นเอวของสาวน้อยอย่างไม่รู้ตัว เขาลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำว่า ตัวเองเป็นคนขี้รำคาญ

เพราะความเงียบสงัดกับลมหายใจสม่ำเสมอของคนบนตักทำให้ชายหนุ่มเองก็อยากจะเข้าภวังค์ตามเธอไป ไทเกอร์เลือกที่จะวางสิ่งของให้มือลงแล้วเอนหัวพิงกับกระจกรถปิดตาพักผ่อนหยุดคิดเรื่องงานสักครู่

เขาที่ไม่สามารถหลับเองได้ในทุกคืนกลับเกิดอาการง่วงเหงาหาวนอน นี่เป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เกิดปรากฏการณ์นี้ขึ้น เรียกได้ว่านับนิ้วจากมือข้างเดียวยังไม่หมด

คนทั้งสองอยู่ในห้วงฝันไม่ได้รบกวนกันเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวที่หลับง่ายเป็นทุนเดิมรวมกับความเมามายทำให้เธอไม่รับรู้สิ่งรบกวนภายนอก แต่ชายหนุ่มที่เป็นโรคนอนไม่หลับเข้าขั้นใช้ยารักษานั้นกลับหลับไปอย่างน่าประหลาดด้วยการกล่อมของกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ