ตอนที่ 1 ไม่น่ายาก

DARK – Bar VIP

ภายในห้องรับรองของคลับ กลุ่มเด็กมหาวิทยาลัยราวสิบกว่าคนกำลังฉลองวันเกิดให้หัวหน้ากลุ่มอย่างสนุกสนานครึกครื้น รวมทั้งเด็กสาวที่พึ่งเข้ากลุ่มมาใหม่ก็อยู่ในนี้ด้วย

“Happy Brithday To You...”

“วู้ว ! วู้ว !” แปะ แปะ แปะ 

เสียงประสานร้องเพลงดังกระหึ่มเมื่อถึงฤกษ์ หัวหน้ากลุ่มก้มเป่าเค้กปอนด์ใหญ่เต็มแรงกระทั่งเทียนทุกเล่มดับลงถึงตามมาด้วยการโห่ร้องพร้อมกับเสียงปรบมือ

“สุขสันต์วันเกิดนะโฟกัส มีความสุขมาก ๆ”

เสียงยืดยานของคนเมากรึ่มกล่าวอวยพรเพื่อนที่พึ่งสนิทได้ไม่กี่วันพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญเล็กให้ ทว่าสีหน้าแรกของผู้รับกลับไม่ค่อยพอใจจนเพื่อนข้าง ๆ ต้องสะกิดเธอถึงยิ้มร่าออกมา

“ขอบคุณมากนะเอริส จริง ๆ ไม่ต้องให้ก็ได้”

เธอกอดของขวัญไว้ในอ้อมอก สีหน้าแววตาดีอกดีใจหวานซึ้งมองผู้มอบ ทำให้เอริสรู้สึกว่าตัวเองเลือกได้ถูกใจเพื่อนเอามาก ๆ แต่ที่เธอไม่รู้คือความจริงไม่ใช่อย่างนั้น

“อีบ้านั่นให้อะไรกูมาก็ไม่รู้ ชิ ! นึกว่าจะได้กระเป๋าไม่ก็รองเท้าซะอีก”

“เอาน่ามึง ค่อย ๆ โกย กิ๊บนี่ก็น่าจะหลายพันอยู่แหละ”

เมื่อให้หลังหลบมาเข้าห้องน้ำ เจ้าของวันเกิดกับเพื่อนสาวก็แอบนินทาคนที่พวกหล่อนพึ่งตีสนิทเชิญเข้ากลุ่มมาได้ไม่กี่วัน สีหน้าต่างกับตอนที่อยู่ในห้องราวเป็นคนละคน ไม่ได้มีความยินดีหรือดีใจอะไรเหลืออยู่เลย

“อ้าว ! มา ๆ”

คนในห้องกวักมือเรียกสองสาวที่พึ่งกลับมาจากห้องน้ำให้เข้าร่วมเฟรมวิดีโออีกครั้ง กล้องถ่ายรูปบันทึกสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมดเห็นชัดเจนทุกใบหน้า

“ไม่ลงนะ เก็บไว้เป็นที่ระลึก”

ทุกคนพยักหน้ารวมถึงเอริสด้วย แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมถ่ายแล้วไม่ลง ในเมื่อเป็นงานปาร์ตี้วันเกิดไม่ได้มีอะไรน่าเสียหาย

ทางฝั่งห้องรับแขกระดับพรีเมียมของสถานที่อโคจร มีชายหน้าตาหล่อคมคายนั่งวางมาดข่มขวัญคู่สนทนาอยู่ เท้าใหญ่ยกขึ้นพาดหน้าขาสั่นเบา ๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดข้อเสนอผลประโยชน์ที่อีกฝ่ายมอบให้

“รบกวนคุณชัชรินทร์ช่วยผมอีกแรงด้วยนะครับ”

“ครับ”

เขากระตุกยิ้มพร้อมกับเรียกลูกน้องคนสนิทให้ส่งผู้ชายวัยกลางคนตรงนี้ออกไปให้พ้นสายตา ความจริงเขาไม่อยากเจรจาเรื่องผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ นี่สักเท่าไร แต่คิดถึงภาพรวมแล้วควรจะมีรากแก้วรากฝอยไว้เพื่อยืนหยัดต้นใหญ่มั่นคงเหมือนกัน

“นายครับ พวกนั้น...”

“ช่างเถอะแค่แมงหวี่แมงวัน”

เหล้ารสเข้มกระดกล้างคอก่อนจะลุกขึ้นจัดสูทตัวแพงให้เข้าที่แล้วเดินนำออกจากห้องไป ใบหน้าคมของชายชาตรีร่างกายสูงกำยำกับท่าทางหยิ่งทะนงทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไม่ว่าจะเพศไหนต้องเหลียวหลังกลับมามอง

ทว่าตอนที่เขาตั้งใจจะกลับนั้นสายตาก็พลันเห็นเด็กสาวหน้าตาคุ้นนั่งอยู่ในห้องโซนวีไอพี การยกแก้วกระดกเหล้าชวนให้เขาต้องหยุดมอง

“หึ ! ไม่น่ายาก”

รอยยิ้มแสยะเล็ก ๆ ที่มุมปากหยัก สายตาที่มองดวงหน้าคนเมานั้นเต็มไปด้วยการสมเพชเวทนา เจ้าหล่อนที่เขาคิดว่าจะอ่อนด้อยไม่ทันสังคมกลับดื่มกินอยู่กับผู้ชายนับสิบ แม้จะมีผู้หญิงอยู่บ้าง ทว่าพวกนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย

บุหรี่นอกยกขึ้นจุดขณะที่ยืนรอลูกน้องมารับ ความเครียดพ่นระบายผ่านม่านควันสีเทา คิ้วหนาที่ขมวดมาทั้งวันได้พักผ่อนคลายเสียบ้าง

“กลับดี ๆ บายจ้า”

แต่ตอนที่เขายืนอยู่นั้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากหน้าประตูคลับเรียกสายตาของชายผู้รักสงบให้หันมอง คิ้วหนาที่พึ่งได้พักขมวดม้วนพร้อมกับดวงตาคมหรี่ลงโฟกัสให้ชัดเจน

“เป็นผู้หญิงเมาเรื้อนไม่รู้จักตัวเอง”

เขาผินหน้ากลับไปไม่อยากจะสนใจ แต่สุดท้ายเสียงที่เงียบลงก็ดึงสายตาเขาอีกครั้ง แถมในตอนนี้จากกลุ่มคนนับสิบเหลือเพียงแค่คนที่ตนสนใจนั่งแหมะอยู่กับพื้นเพียงผู้เดียว

“อุ๊บ ! แหวะ !”

“เชี่ย !”

เขาจำต้องทิ้งมวนบุหรี่แล้ววิ่งตรงเข้าไปช่วยลูบหลังเด็กสาวคนนั้น แม้จะไม่รู้ว่าปฏิกิริยาร่างกายที่ตอบสนองอย่างรวดเร็วนี้คืออะไร แต่เห็นคนต้องการความช่วยเหลือเขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าแทรก

“ไหวไหม”

มือหนาโอบร่างเล็กอย่างลืมตัวแค่กลัวว่าเธอจะหน้าฟุบกับพื้น มืออีกข้างยกลูบหลังเบา ๆ ไล่ของเสียออกจากร่างกายช่วยเธออีกแรง

“อ่าห์ ! ขอบคุณค่ะคุณลุง”

“ลุง ?”

คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยินคำพูดหลุดออกจากปากเธอ คำขอบคุณนี้เขาแทบไม่อยากจะรับ อายุอานามพึ่งจะยี่สิบกว่า แต่โดนเรียกว่าลุง รู้ถึงไหนคงอายไปถึงนั่น

ทว่าเมื่อเธอหันกลับมาพร้อมทำตาหยียิ้มหวานใส่ ใจที่ขุ่นเคืองก็เหลือแต่ความใคร่เอ็นดู พานให้รอยยิ้มจาง ๆ ที่ผลิยากกว่าดอกไม้จำพวกพืชศตวรรษแย้มขึ้น

“เฮอะ ! น่าเกลียดฉิบหาย”

เขาล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าราคาแพงที่หวงแหนออกมาเช็ดปากที่เลอะคราบอ้วกให้อีกคนอย่างเบามือ ราวกับว่าชายหนุ่มกำลังดูแลแฟนสาวของตนอย่างใกล้ชิดห่วงใย

“ฉันเห็นว่าเธอเป็นน้องเมียเพื่อนฉันหรอกนะ อย่าคิดไปไกล”

เขาย้ำกับคนไม่มีสติด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะพยุงร่างเล็กมาขึ้นรถที่จอดรอนานแล้ว เขาแค่คิดว่าในเมื่อจะช่วยก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด หากปล่อยเธอทิ้งไว้แล้วเกิดอันตรายคงได้ผิดใจกับเพื่อนสนิทของตนเป็นแน่