บทที่ 7.2 ไม่รังเกียจเจ้า

“ข้าอยากช่วยเจ้า”

“หากท่านอยากช่วยข้า ท่านนั่งสานตะกร้าที่ข้าทำทิ้งไว้ก่อนเถิด งานหนักอย่างนั้นให้ข้าทำเอง”

จูซินไม่รอช้าหยิบตะกร้าพร้อมไม้หวายที่ตัดเอาไว้มากองให้คนว่างงานได้ทำ

“ท่านทำเป็นหรือไม่”

“ข้าว่าข้าทำเป็น” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้าง ในที่สุดเขาก็มีประโยชน์แล้ว

“ท่านสานตะกร้าไปนะ ข้าจะไปตักน้ำที่บ่อ”

หลังจากนั้นจูซินได้แยกตัวเดินไปยังบ่อน้ำ ตักมันด้วยถังไม้แล้วนำมารดผักที่เจริญงอกงามอยู่ในแปลง ระหว่างที่นางตั้งใจทำงานหนักจนเหงื่อออก ดวงตากลมคอยปรายมองเหยี่ยนจิงไปด้วย

ชายที่นั่งบนหินก้อนใหญ่ อกผายไหล่กว้าง เสื้อผ้าของบิดาที่นำมาให้เขาได้ใส่กำลังพลิ้วไปตามลม พลันเห็นภาพซ้อนของบิดาอีกครั้ง

“จูซินลูกพ่อ มานี่สิ”

ใบหน้าของชายมีหนวดเครากำลังยิ้มกว้างให้ลูกสาวซึ่งเป็นปีศาจหมูในวัยเพียงสามขวบ เด็กน้อยตัวสั้นป้อมยิ้มร่ามาหาจูเชียวผู้เป็นพ่อ ทั้งเนื้อทั้งตัวมอมแมมเปื้อนโคลนไปหมด แต่คนเป็นพ่อก็ยังอ้าแขนรอพร้อมกอดลูกไว้แน่น ก่อนอุ้มขึ้นให้สูงระดับอก

“ท่านพ่อ ท่านแม่นำอาหารมาให้ท่าน”

“รึ วันนี้แม่ของเจ้าทำอะไรให้กินล่ะ” จูเชียวมองพวงแก้มแดงที่ขยับเล็กน้อยยามเมื่อปากเล็กกำลังพูด

“ซาลาเปาไส้ผัก ขนมผักกาด ตุ๋นเห็ดสามสหาย แล้วก็ผัดเต้าหู้กับน้ำมันพริก” เสียงเจื้อยแจ้วพูดกับท่านพ่อ

“เจ้านี่นับวันยิ่งฉลาดนะ ลูกหมูของพ่อ”

“ข้าฉลาดเหมือนท่านพ่อท่านแม่ไง” จูซินยิ้มกว้างจนเห็นฟันหลอ ก่อนหันไปเห็นผู้เป็นแม่เดินมาพร้อมตะกร้าในมือ

“ท่านแม่ ท่านแม่มาแล้ว”

“เจ้าลูกหมูวิ่งเร็วเกินไปแล้ว” ชิงเอ๋อพูดขึ้น นางมองลูกสาวอย่างเอ็นดู

“ข้าหิวแล้วท่านแม่ ข้าอยากกินแล้ว” เด็กน้อยลูบพุงพลุ้ยของตัวเอง

ไม่ให้รอช้าทั้งสามจึงมานั่งล้อมวงกินข้าวใต้ร่มไม้ข้างแปลงผัก วิถีชีวิตแสนเรียบง่ายของปีศาจหมูช่างเป็นอะไรที่มีความสุขเกินกว่าจะบรรยายได้หมด

มือเล็กป้อมจับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม พวงแก้มเปื้อนเศษอาหารและเคี้ยวตุ้ยไม่หยุด รสชาติอาหารที่หากินที่ไหนไม่ได้ อร่อยจนลิ้นจดจำ จูซินถึงได้อ้วนพีอย่างนี้

“ค่อย ๆ กิน เจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะไม่อิ่ม ท่านพ่อเจ้าปลูกผักไว้ให้ทั้งแปลงแล้ว” ชิงเอ๋อพูดไม่จริงจังนัก

“อาหารของท่านแม่อร่อยที่สุด” ปากยังเต็มไปด้วยอาหารพูดขึ้น

“ฮ่า ๆ อร่อยก็กินเยอะ ๆ” จูเชียวชอบใจคีบอาหารใส่ไว้ในชามของลูกจนพูน

“กินเยอะเดี๋ยวก็อ้วนเป็นหมู”

“ข้าไม่ใช่หมูรึท่านแม่”

“ฮ่า ๆ จริงด้วย ลูกหมูของแม่น่ารักที่สุด”

ใบหน้าของแม่ยิ้มและหัวเราะให้จูซิน ท่านพ่อก็ไม่ต่างกัน อาหารมื้อนั้นจึงเป็นที่น่าจดจำมาจนถึงทุกวันนี้

จูซินในวัยสาวต้องปาดน้ำตา ภาพในอดีตนั้นกลายเป็นเหยี่ยนจิงที่อยู่เบื้องหน้าแล้ว นางจึงรดน้ำแปลงผักต่อจนเสร็จ และไม่ลืมที่จะเก็บผักพวกนั้นไปทำอาหาร วันนี้นางอยากทำอาหารที่แม่เคยทำให้เสียหน่อย

“ท่านเข้าบ้านกัน วันนี้ข้าจะทำซาลาเปาไส้ผักให้ท่านกิน”

“อืม”

เหยี่ยนจิงยิ้มให้ เขาละจากการสานตะกร้าแล้วจับไม้เท้าพยุงตัวเองขึ้น ในครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายจับชายเสื้อนางโดยไม่ลังเลสักนิด ก่อนพากันเดินกลับเข้าไปในบ้าน