บทที่ 8.1 ฮูหยินของข้า

หลังจากการข่าวจากไปของแม่ทัพกังเปาแพร่สะพัดไปทั่วเขตแคว้น ภายในราชสำนักเริ่มปั่นป่วนแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ทั้งยังมีความไม่สงบที่ขอบชายแดนอยู่ไม่ขาด

คนที่ทุกข์ร้อนใจที่สุดนั้นคงเป็นฮองเฮาที่ประชวรอยู่ตอนนี้ จากโรคที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ เกสาได้ร่วงจนบางเป็นหย่อม ผิวแห้งติดกระดูก เรี่ยวแรงไม่มีให้พอให้ขยับตัวได้ เหมือนเป็นผักในโหลดองอย่างไรอย่างนั้น

นางเฝ้ารอลูกชายกลับมาจากศึกสามแคว้น แต่กลับพบข่าวร้ายที่ว่าแม่ทัพกังเปาสิ้นชีพในแดนสงคราม นั่นเท่ากับว่า องค์ชายรองบุตรชายของฮองเฮาได้สิ้นพระชนม์ไปในศึกคราวนั้นแล้ว

องค์ชายรองเก่งเรื่องบู๊ได้แฝงตัวเป็นแม่ทัพแห่งวังหลวง และยังมีสิทธิ์ได้ขึ้นครองเป็นฮ่องเต้องค์ถัดไป บัดนี้ทุกอย่างกลับตาลปัตรเสียจนคนที่ลมหายใจอ่อน แทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ

เพราะบุตรชายหมายมั่นจะตามหาปีศาจหมูมาถวายให้จงได้ นางจึงรอคอยอย่างมีหวังเพื่อจะได้กลับมาอยู่เคียงคู่บัลลังก์กับฮ่องเต้อีกครั้ง และจะได้มองลูกชายผ่านม่านแดงที่อยู่เบื้องหลังบัลลังก์นั้น ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ข่าวนั้นเป็นจริง เพราะยังไม่มีใครรู้ข่าวขององค์ชายรองที่ได้แต่ปิดเอาไว้

“ข้ามีเรื่องรายงานฮองเฮา”

ชายร่างกำยำสวมชุดทหารมาขอเข้าเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู เหล่านางกำนัลจึงเปิดให้เหมือนทุกครั้ง ชายผู้นี้จึงก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉงเข้าไปยังห้องที่มีม่านกั้นไว้ ก่อนคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพ

เขามีนามว่า จางเหว่ย สหายขององค์ชายรอง และเป็นรองแม่ทัพฝ่ายซ้าย

“ทูนฮองเฮา ข้าจางเหว่ยมารายงานว่าตอนนี้ยังไม่พบเบาะแสขององค์ชายรอง แม้แต่ศพก็ยังไม่เห็น ข้าน้อยคิดว่าองค์ชายรองยังไม่สิ้นชีพ ตราบใดที่ยังไม่พบร่างข้าน้อยก็จะตามหาต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”

จางเหว่ยยืนเต็มความสูง ก่อนก้มโค้งแล้วเดินออกไปจากตำหนักแห่งนี้พร้อมทหารที่ยืนรออยู่ พาอีกคนเดินไปยังวังส่วนหน้าที่ซึ่งเป็นที่ขององค์ชายใหญ่ซึ่งเป็นบุตรของสนมเอก เขาเห็นองค์ชายใหญ่เดินมาพร้อมนายทหารที่เดินตามเป็นขบวน คนต่างศักดิ์อยู่หลายขั้นจึงต้องหลบแล้วยืนทำความเคารพต่อหน้าองค์ชายใหญ่ผู้มีจิตใจแข็งกระด้าง และเหี้ยมโหดเกินใคร

ทว่าองค์ชายใหญ่ไม่ได้เดินผ่านไป ใบหน้าเหี้ยมนั้นหันมามองรองแม่ทัพ

“เหตุใดเจ้าถึงยังอยู่ในวังหลวง ไม่ใช่ต้องไปดูศึกที่ชายแดนรึ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจพูด

“องค์ชาย ข้าน้อยเข้ามาตามคำสั่งของฝ่าบาทขอรับ”

“ฝ่าบาททรงมีเรื่องอะไร”

“ฝ่าบาทต้องการให้ข้าน้อยเร่งหาปีศาจหมูให้พบ ก่อนที่คนกบฏทั้งสามแคว้นนั้นจะหาเจอ”

“หึ ปีศาจหมูแค่ตนเดียว ไยต้องยุ่งยากให้ทหารที่อยู่ชายแดนอย่างเจ้าไปจับ ข้าจะทูนฝ่าบาทด้วยตนเอง ข้าผู้นี้เก่งกาจพอที่จะล่าปีศาจหมูมาให้จงได้”

“องค์ชายรองกำลังไปตามไล่ล่าปีศาจหมูอยู่นะขอรับ”

“เจ้ากำลังว่าข้าเข้าไปแส่ไม่เข้าเรื่องรึ ในเมื่อองค์ชายรองไร้ความสามารถย่อมต้องเป็นข้าที่ต้องไปทำหน้าที่นั้นแทน”

“ไม่กล้าขอรับองค์ชายใหญ่ ข้าแค่เห็นว่าองค์ชายใหญ่ทรงปรีชาสามารถทั้งเรื่องบุ๋นและบู๊ ก็เกรงว่าหากไม่มีผู้ใดอยู่ในวังหลวงในยามคับขันเช่นนี้ จะเป็นช่องว่างให้ศัตรูเข้ามาได้ หากท่านอยู่ที่นี่จะไม่มีผู้ใดบุกมาทำลายวังหลวงได้อย่างแน่นอน”

“หึ แล้วไป”

องค์ชายใหญ่เดินจากไปในทันที ทหารชั้นผู้น้อยที่ยืนเกร็งอยู่นานต้องรีบพ่นหายใจและสูดอากาศเข้าปอดให้โล่ง

“องค์ชายใหญ่ไม่พูดถึงองค์ชายรองสักนิด” เป่าชวน พูดขึ้นขณะเดินไปพร้อมกับจางเหว่ย

“ใครก็รู้ว่าองค์ชายใหญ่อยากขึ้นครองราชย์ต่อจากฮ่องเต้”

“อย่างนี้ที่องค์ชายอยากทำผลงานก็คงคิดจะขึ้นแทนองค์ชายรองสินะ”

“ในยามนี้ เขามีสิทธิ์นั้นแล้วเกือบเต็มส่วน”

“แล้วส่วนที่เหลือล่ะท่าน”

“ข้าผู้นี้จะตามหาองค์ชายรองกลับมาเอง” จางเหว่ยลั่นวาจาไว้เช่นนั้นอย่างหนักแน่น แม้ความหวังจะริบหรี่เพียงใด

“เราหาองค์ชายรองมาร่วมเดือนแล้วนะท่าน คงเหลือแต่ที่เหวนรกชันกับดินแดนลึกลับของปีศาจแล้วล่ะ”

“มีที่อย่างนั้นด้วยรึ ข้าไม่เคยได้ยิน” จางเหว่ยมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้

“ข้าเป็นคนเป่ยเฉียน เรื่องนี้ข้าได้ยินมาตั้งแต่เด็ก มันเป็นเพียงเรื่องเล่าในนิทานเท่านั้นเอง ท่านอย่าได้ใส่ใจนัก”

 “เป่ยเฉียน ข้าไม่นึกถึงที่หนาวเหน็บเช่นนั้นมาก่อน หากใช่อย่างว่าจะไปหาเบาะแสที่นั่นก็ไม่เสียหาย”