บทที่ 8.2 ฮูหยินของข้า

           ควันโชยออกนอกหน้าต่างจนโขมง พร้อมกับกลิ่นหอมของซาลาเปาไส้ผักร้อน ๆ ที่แข่งกันฟูอยู่ในเข่งอวดผิวสีขาวของเนื้อแป้งนุ่มเด้ง ที่จับจีบไว้อย่างสวยงาม

จูซินที่สวมผ้ากันเปื้อนหยิบเข่งซาลาเปาออกมาวางบนโต๊ะ พร้อมอาหารอีกสองสามอย่างที่ได้เตรียมไว้ให้เหยี่ยนจิง นางตั้งใจทำอาหารในมื้อนี้อย่างสุดฝีมือเพื่อระลึกถึงครอบครัวที่จากลา พลางมองไปยังชายผู้เดินด้วยไม้เท้าเข้ามาในครัวอย่างรู้เวลา แม้ดวงตาบอดสนิทนั้นจะยังไม่หายดีแต่ก็คล่องแคล่วขึ้นอย่างดีวันดีคืน

“เจ้าทำกระไรให้ข้ากินบ้าง กลิ่นมันหอมตลบอบอวลไปหมด” คนหย่อนกายนั่งลงพร้อมรับกลิ่นยั่วน้ำลาย

“ซาลาเปาไส้ผัก ผัดผักสามสหาย ต้มเยื่อไผ่กับเต้าหู้อ่อน”

“น่ากินยิ่งนัก”

!!!

เสียงนั้นไม่ได้มาจากเหยี่ยนจิง แต่เป็นจากชายผู้ที่ไม่อยากให้เจอสักนิด ปีศาจจิ้งจอกถือวิสาสะเข้ามาในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อน

“ท่านมาที่นี่ทำไม” จูซินพูดด้วยความตกใจ รีบลุกขึ้นไปยืนบังหน้าเหยี่ยนจิง

“เจ้าพาใครมาอยู่ด้วยรึ” สายตาเฉี่ยวมองไปยังชายตาบอด ผู้ซึ่งมีกลิ่นอายมนุษย์น่ารังเกียจ

“เขาคือ เขาคือคนรักของข้า” นางพูดไปเช่นนั้นเพื่อต้องการปกป้องเหยี่ยนจิง และต้องการให้อีกฝ่ายเลิกระรานนางเสียที

“เจ้าว่ากระไรนะ!”

น้ำเสียงเดือดดาลที่สุด ปีศาจจิ้งจอกต้องการนางเป็นอนุจึงรับไม่ได้กับคำแสลงหู เขาจึงกระโจนเข้าใส่ปีศาจหมูแล้วจับบีบคอเพื่อเค้นความจริง

เหยี่ยนจิงที่ตาบอดอยู่นั้นกลับรับรู้ถึงความผิดปกติ เขาจึงลุกขึ้นยืนก่อนควานหาจูซิน

“ท่านทำอะไรฮูหยินของข้า” เหยี่ยนจิงเลือกปกป้องนาง เขารีบใช้พลังที่อยู่ในห้วงความทรงจำปัดมือของชายโอหังออกไปให้พ้น

“ท่าน! กล้าดียังไงมาแตะต้องฮูหยินของข้า”

กายของปีศาจจิ้งจอกเคลื่อนไปด้านหลัง ปลายเท้าครูดไปตามพื้นไม้จนฝุ่นตลบ แม้จะเป็นชายตาบอดแต่กำลังภายในไม่ด้อยเลย หูลี่จิงจึงรีบตั้งหลักหวังกระโจนมาทำร้ายชายผู้แอบอ้างคนนี้เสีย

“เจ้า!”

ปีศาจหมูรีบขวางไว้ด้วยกายนาง “หยุดนะหูลี่จิง! ถ้าท่านคิดจะทำอะไรเขาข้าจะไม่ไว้ชีวิตท่าน”

“หึ ข้าแค่มาเยี่ยมเยือนเจ้าเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าข้าหายไปเพียงไม่นาน เจ้าจะหักหลังข้าอย่างนี้”

หัวเราะในลำคอด้วยใจปวดหนึบ เขามีดีกว่ามนุษย์พิการคนนี้นับร้อยเท่า เหตุใดปีศาจหมูถึงได้ไปคว้าคนอย่างมัน แทนที่จะมาเป็นอนุของเขา

“ข้าไม่ได้หักหลังท่าน”

“ไม่ได้หักหลังข้า ก็มาเป็นอนุของข้าสิ”

“ไม่! ข้าไม่ชอบท่าน คนที่ข้ารักคือเหยี่ยนจิง” คล้องแขนเหยี่ยนจิงไว้มั่น

“แล้วเจ้าจะเสียใจ ชายผู้นี้รู้หรือไม่ว่าตัวตนของเจ้าเป็นกระไร” ดวงตาแดงก่ำจ้องด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ข้ารักนางที่จิตใจ ข้าไม่สนกระไรอยู่แล้ว ในเมื่อดวงใจของข้าซื่อตรงต่อนาง” แม้ไม่ใช่โอกาสดี เหยี่ยนจิงขอพูดความนัยต่อหน้านางเสียตอนนี้ ดีกว่าให้ชายตรงหน้ามาช่วงชิงไป

“ฮ่า ๆ เจ้าตาบอดอยู่อย่างนี้จะไปรู้กระไร อย่าเชื่อคำเสแสร้งของนางเลย” หัวเราะลั่น

“ข้าเชื่อนาง เพราะข้ารักนาง”

“เหยี่ยนจิง...” ใบหน้านางหันมองเหยี่ยนจิงด้วยน้ำตาคลอ

“ท่านกลับไปเถิด อย่าได้มาระรานพวกข้าอีกเลย”

“เจ้าคนโสโครกกล้ามาไล่ข้ารึ” นั่นยิ่งทำให้ปีศาจจิ้งจอกบันดาลโทสะ ปัดโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยอาหารทิ้งไม่ให้เหลือ

“หูลี่จิง! ท่านทำเกินไปแล้ว”

“สักวันเจ้าจะเสียใจเพราะผู้ชายคนนี้ เจ้ามันโง่ที่ไม่ยอมมาเป็นอนุของข้า” ชี้นิ้วด่าทอนางด้วยใจเจ็บ ปีศาจจะไปรักกับมนุษย์ได้อย่างไร  แล้วนางจะต้องเสียใจกลับมาให้หูลี่จิงคนนี้เช็ดน้ำตา

ลั่นวาจาทิ้งท้ายไว้เช่นนั้น ก่อนสลัดหน้าเดินออกจากบ้านของปีศาจหมู หูลี่จิงไม่มีทางยอมพ่ายโดยง่าย ในเมื่อใจดวงนี้อยากครอบครองใจนาง ต่อให้มีชายอื่นเขาก็จะไม่นับ ขอเพียงได้ตัวนางมาครองย่อมเพียงพอ