บทที่ 16 จูบก็จูบ อย่าลีลา

       

          “ผมกลัวว่าเธอจะมาเป็นภาระมากกว่านะครับ ทำไมไม่ฆ่าซะให้จบๆ”

            กลุ่มสารนิโคตินอบอวลไปทั่วมวลอากาศผสมกับความบริสุทธิ์ กลิ่นอายเย็นปะทะความร้อนที่จงใจสร้างขึ้นให้เผาไหม้อย่างช้าๆเกิดเป็นกลิ่นอาฟเตอร์เทสต์สร้างความเคลิบเคลิ้มให้ผู้ดูดเข้าไป ถึงขนาดแหงนหน้าหลับตาจังหวะพ่นลมออกมา กลายเป็นควันมือสอง ก่อเกิดเป็นสารมะเร็ง

ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำถามนั้นมากนัก ถัดไปทางขำขันเสียด้วยซ้ำ เมื่อมันเป็นเรื่องของเขา แต่คานโลนั้นกลับมาเดือดร้อนแทน

            “ตอนนี้เธอยังมีประโยชน์ อย่างน้อยงานนี้สามารถล่อไอ้เหี้ยนั่นออกมาได้”

            เขาเอ่ยตามตรง นี่คือแผนการที่เขามีอยู่ในสมอง อาทิตย์หน้าตั้งใจจะป้อนหน้าที่นี้ให้กับเธอ ซึ่งเพิ่งคิดได้เมื่อไม่นานระหว่างทิ้งเธอไว้ที่ห้องแล้วเดินตรงมาที่นี่ จึงไม่ทันได้บอกหรืออัปเดตข่าวให้ลูกน้องฟัง ประจวบเหมาะที่เขาถามกันพอดี ถึงได้บอก

            “นายจะใช้ให้เธอเป็นนางนกต่อเหรอครับ”

            “อืม”

            “แล้วถ้าเธอใช้โอกาสนี้หนีไปละครับ?”

            ดวงตาคู่เดิมหรี่ต่ำทันที คราวนี้ไม่ได้ปรายมองหากแต่ตวัดยิง จ้องเขม็งไปยังลูกน้องคนนั้น แน่นอนว่าสายตาที่เริ่มไม่เป็นมิตร บ่งบอกว่าเขากำลังทำผิดพลาด ถึงได้หลบสายตาก้มหน้างุด หากแต่ครั้งนี้ถึงผู้เป็นนายจะไม่พอใจแต่ก็ยังคงได้คำตอบกลับมา

            “ระเบิดคุมประพฤติมีไว้ทำห่าอะไร”

            และทันทีที่ได้รับคำตอบ คานโลถึงกับชะงักกึก ก่อนเหลือบตามองผู้เป็นนายและกระตุกยิ้ม ภูมิใจที่นายของตัวเองยังโหดเหี้ยมเหมือนเดิม แต่กลับต้องหุบยิ้มภายหลัง ให้กับคำสั่งต่อมา

            “อีกเรื่อง มึงช่วยส่งคนไปตามหาผู้จัดการของยัยนั่นด้วย”

            “ตามมาทำไมครับ”

            “ถึงตอนนั้นไปอีกประเทศ จระเข้ที่กูเลี้ยงไว้คงจะหิวพอดี นานแล้วที่พวกมันไม่ได้กินเนื้ออันโอชะ”

........

            สองชั่วโมงแล้วที่เขาหายไปไม่กลับมา จนลลิสาทำความสะอาดเสร็จทั้งห้อง เห็นเธอเป็นนางแบบสมัยตอนเรียนมัธยมเธอก็เรียนวิชาคหกรรมได้เกรดสี่เชียวนะ การงานขั้นพื้นฐานนี่ไม่ต้องพูดถึง เรื่องแค่นี้สำหรับเธอจิ๊บๆ ห้องหรูถึงกว้างขวางเต็มไปด้วยสิ่งของแบบครบครัน อันที่จริงไม่ได้แย่กว่าที่คิดเท่าไหร่เลย ฝุ่นไรไม่ได้จับหนามาก บ่งบอกถึงการดูแลอย่างดีแม้เจ้าบ้านจะไม่อยู่ ปัดนิดปัดหน่อยก็สะอาดแล้ว หากแต่นิดหน่อยที่ว่าเล่นเอาเหงื่อท่วม เหนียวเหนอะไปหมด

และเมื่อเห็นว่าเขาไม่กลับมาภายในชั่วโมงนี้แน่ เธอจึงกลืนน้ำลายตัวเอง ที่บอกว่าจะไม่ใช้ห้องน้ำของเขาเหมือนจะลืมประโยคนี้ไป ก่อนหน้านี้ไปเห็นมา อ่างอาบน้ำระบบ Smart Bath พร้อม Lockdown ของเขานั้นน่าแช่ยิ่งนัก

            ว่าแล้วหญิงสาวไม่รอช้า คิดว่าหากมัวแต่ยืนเต้นแร้งเป็นกาอยู่แบบนี้คงไม่ได้อาบเป็นแน่ เธอจึงผลักประตูเข้าไป ไปถึงก็เปลื้องผ้า จากนั้นเปิดน้ำให้ระบบของมันทำงานเอง ความคิดตอนนั้นกะว่าจะรีบอาบแล้วรีบออกมา ไม่คิดว่าจะผล็อยหลับ

            โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าครึ่งชั่วโมงให้หลังเจ้าของห้องกำลังเดินจากโกดัง กลับมายังที่นี่

            แอด..

            และผลักประตูเข้ามาทันทีที่มาถึง

            เนื่องจากอีกคนแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่าง สะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่น จึงไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาให้ร่างสูงได้ยิน เขาเดินไปเดินมาอยู่พัก กวาดสายตาไปรอบห้อง พลันสะดุดกับไฟห้องน้ำที่เปิดทิ้งเอาไว้ ถึงได้รู้เธออาบน้ำอยู่ในนั้น ยังไม่กลับห้องไป ความคิดแรกที่ว่าจะกลับมาอาบน้ำสักหน่อยจึงเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น เดินไปทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เอนหลังพิงพาดศีรษะทุยไว้กับพนักเบาะ กะปิดเปลือกตาลงหวังแค่พักสายตา ไม่คิดว่าความเหนื่อยล้าจะทำให้เผลอหลับจริง

            หลับลึกซะจนคนในห้องน้ำทำธุระเสร็จและเดินออกมาก่อนพบเข้ากับมุมนั้นของเขา ที่ยืนมองจากตรงนี้ไม่ต่างกันเลยกับภาพวาด หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่ขยับ จะเดินออกไปคราวนี้จำเป็นต้องย่องเบา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทำตัวตามปกติเหมือนไม่มีเขาอยู่ในห้องนี้

            ว่าแต่มาตั้งแต่เมื่อไหร่..

            แล้วทำไมถึงกล้าที่จะหลับ ทั้งที่รู้ว่ามีเธออยู่

            เท้าเล็กค่อยๆก้าวพยายามย่องให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะสมองนั้นคิดวิจารณ์หน้าตาของเขาไปด้วย มารู้ตัวเองอีกทีแทนที่จะเดินผ่านประตูออกไป กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา แถมโน้มตัวลงไปอีก

            ฉิบหาย! 

            นี่เธอเบลอหรือบ้ากันแน่ มัวแต่นึกสงสัยและตั้งคำถามว่าใบหน้าฟ้าประทานนี้ของเขาที่มันสมบูรณ์แบบซะจนเผลอตั้งข้อสงสัยว่าได้มาจากธรรมชาติหรือหมอทำ ไม่คิดว่าจะเผลอเดินมาดูด้วยตัวเองแบบนี้

            แถมกว่าจะเรียกสติให้ดึงตัวกลับมาได้ก็เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เห็นหมดทุกอย่าง ตั้งแต่หน้าผากได้รูปที่รับกับสันจมูก ปลายจมูกโด่งก็รับกับริมฝีปาก ส่วนปลายคางก็เข้ากันกับรูปหน้าทั้งหมด เด่นสุดคือผิวพรรณของเขา ที่มันเนียนใสซะจนเห็นหนวดเคราคล้ำเขียว และสิ่งนั้นยืนยันว่าเขานั้นคือชายชาตรี ไม่ใช่สตรีคุณหนูที่ไหน เธอละสายตาไปไหนไม่ได้เพราะรูขุมขนที่มันเบียดแน่นนี้แหละ เขาหล่อซะเธอเผลอลอบกลืนน้ำลาย

อยากยื่นมือไปลูบดูจัง

            ‘ลลิสา คุณนี่มัน...หาเรื่องใส่ตัวจริงๆ’ 

            “อึก!”

            เวลาหลับเขาดูเหมือนเด็กน้อย ไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถจับดาบสังหารคนได้อย่างไม่ลังเลแบบนั้น ยิ่งเห็นขนตาดกดำเรียงตัวกันเป็นแพก็ยิ่งย้อนแย้งทุกอย่าง น่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้ เป็นคนโหดร้ายได้อย่างไร

            ไหนจะริมฝีปากหยักสีแดงเป็นธรรมชาตินั่นอีก ยิ่งไม่น่าเชื่อว่าจะมีจิตใจโหดเหี้ยม เขาทำไปทำไม จะต้องมีความแค้นระดับไหนกับผู้ตายกัน

            หมับ!

            “จะจูบก็จูบ อย่าลีลา”

            “...........”

            งานเข้า เขาตื่น!