LOGINShare
บทที่ 17 ถูกเอาเปรียบ
publish date:
2026-03-14 14:46:26
เขาพูดทั้งที่เปลือกตายังปิดอยู่ เธอที่โน้มตัวลงใกล้กันเกินไป หากไม่มัวแต่ยืนตัวแข็งทื่อ ก็คงหนีทันไปแล้ว เพราะจังหวะที่กำลังจะดึงตัวขึ้นมามือหนากลับตะปบบีบตรงทอยกันไว้พอดิบพอดี
“คะ คุณ..”
เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบเธอก็ตกใจ มือรั้งกันไว้ไม่ให้หนีนั้นยิ่งตกใจกว่า แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือเขาทำมันทั้งที่ดวงตายังคงหลับอยู่ แสดงว่าเขาตื่นตั้งนานแล้ว ไม่ก็ไม่ได้หลับตั้งแต่แรก
ร่างเล็กพยายามดิ้นขลุกขลัก ทว่ายิ่งดิ้นเหมือนยิ่งดันทุรังให้อิสระพันธนาการลดน้อยลง เหมันต์ใช้จังหวะสมองของเธอกำลังชุลมุนรั้งท้ายทอยลงมา ดึงศีรษะของตัวเองขึ้นไปและเอียงหน้าเข้าหา ยื่นริมฝีปากหยักแนบชิดกับอวัยวะเดียวกัน
“อื้อ...”
คนที่ยืนนิ่งค้างหนีไม่พ้นเธอ ร่างเล็กที่ถูกคนเจ้าเล่ห์ขโมยจูบแรกไปแบบไม่ทันตั้งตัว
ลลิสาขมวดคิ้ว กำลังสงสัยต่อรสจูบนั้นผ่านริมฝีปากร้อนฉ่า ที่เพียงแตะอย่างผิวเผิน ไม่ถึงกับบดขยี้ ก็ทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกายแล้ว พอเริ่มบดขยี้ช้าๆ แตะปล่อย แตะปล่อยซึมซับสลับกันหลายครั้ง ความชาวาบถึงจะมีขึ้นมา คล้ายกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วตัว ตรงท้องน้อยเหมือนผีเสื้อนับร้อยวนเวียน สมองของเธอขาวโพลนนับแต่นั้น
“อึก..”
มาเริ่มออกแรงต่อต้าน ใช้มือบางทุบตีเขา ก็ตอนแรงบดขยี้เริ่มหนักหน่วง พยายามสอดแทรกปลายลิ้นเข้ามา ทว่ากลับทักท้วงเขาไม่สำเร็จ เมื่อมือประทุษร้ายทั้งสองถูกมือใหญ่รวบไปไพล่หลัง ทันทีที่ร่างสูงลุกขึ้นยืน
“อื้อ”
ลลิสาไม่มีโอกาสได้ถอดถอนด้วยตัวเอง เหตุเพราะศีรษะทุยของเธอถูกมือหนาจับกุมเอาไว้
กลิ่นหอมจางๆจากบุหรี่ราคาแพง ปกติเธอไม่ชอบเอามากๆ สิ่งนี้เป็นชนวนเหตุต่อโรคประจำตัวของเธอกำเริบ แต่พอเป็นเขากลับรู้สึกดีและมีเสน่ห์ขึ้นมาแปลกๆ
หญิงสาวเริ่มหายใจไม่ออก ขณะเดียวกันเขาคงรู้ถึงได้ปล่อยให้เป็นอิสระ
ลลิสาถอยกรูด กระโดดถอยห่างไปตั้งหลัก ใช้หลังมือถูปากอย่างลวกๆ ความตกใจทำให้เธอตัวสั่นสะท้าน จ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง
“...........”
แต่พอจะอ้าปากด่ากลับพูดไม่ออก เมื่อเขาทิ้งตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วปิดเปลือกตาหลับต่อ
อะไรกันเนี่ย!
จะว่าละเมอคงไม่ใช่
นี่มันจงใจชัดๆ
“โคตรจะจืดชืด”
ผ่านไปไม่กี่อึดใจเขาก็ลืมตาขึ้นมา คราวนี้ดึงตัวเองนั่งหลังตรง ทอดมองเธอนิ่ง ตาไม่กะพริบ
“คุณมันเลวร้ายมากกว่าที่คิดไว้จริงๆ”
“ผมก็แค่อยากให้คุณรับผิดชอบ ที่ปล่อยให้ผมนั่งรอคุณจนหลับ”
“ด้วยจูบเนี่ยนะ”
“หรือจะอย่างอื่นด้วย?”
พวงแก้มของเธอร้อนผ่าวอีกครั้ง ถึงขนาดยืนอยู่ที่เดิมไม่ติดพื้น ความประหม่าทำให้เท้าเธอเบาหวิว ไม่พอแขนขากำลังอ่อนแรงด้วย
“เอ่อ..ทำห้องเสร็จแล้วค่ะ แล้วก็อาบน้ำเสร็จแล้วด้วย ถ้าอย่างนั้นสาขอกลับห้องตัวเองนะคะ”
พูดจบเธอก็เตรียมตัวจะออกเดิน ทว่า..
“จะรีบไปไหน”
พลันร่างทั้งร่างชะงัก หากแต่ไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้า
“จะให้อยู่ทำไมอีก..”
“ถ้าผมไม่ได้บอกให้คุณไป คุณก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นครับ”
เธอเงียบ ไม่คิดจะเถียงต่อ ความตกใจก่อนหน้านี้ทำเธอเขินหนัก ยังรู้สึกถึงสัมผัสที่ยังตราตรึงที่ริมฝีปากไม่หาย
“หันกลับมา”
เสียงทุ้มต่ำออกคำสั่ง เธอหลับตาปี๋รีบโกยอากาศลงปอด จากนั้นก็หันกลับไปตามคำสั่ง
ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ช เดินเชื่องช้ามาหาแล้วประจันหน้า ระยะห่างปลายเท้าของคนทั้งคู่แค่หนึ่งช่วงแขนเอง
“คานโลบอกว่าคุณแพ้ฝุ่น”
คานโลเหรอ? นายนี่มัน ยอดเยี่ยมจริงๆ
กลีบปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มออกจนเผยฟันขาวซี่เล็กเรียงสวย รู้สึกพึงพอใจที่เขาเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา เธอจึงไม่ต้องกอบโกยความกล้าออกมาคุยกับเขาเอง หญิงสาวพยักหน้ายิ้มน้อยๆ
“ค่ะ แพ้”
ก่อนจะหุบยิ้มทันควัน เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ยิ้มกลับ แต่กลับตอบแทนด้วยการจ้องกันนิ่ง สายตายากจะคาดเดา
“อยากเปลี่ยนที่นอนไหม”
“คะ?”
“คุณมีปัญหากับหูตัวเองจริงๆสินะ.. ผมจะไม่พูดซ้ำ”
ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยิน แต่คำนี้มักจะถูกเอ่ยขึ้นมากลบเกลื่อนความงุนงงที่จะต้องคิดตามเท่านั้น ไม่ใช่ต้องการให้เขาพูดอีก มันเป็นการถ่วงเวลาให้กับสมองกลวงๆของเธอ ซึ่งเขาไม่เข้าใจหรอก
“หมายถึงเปลี่ยน ไม่นอนห้องนั้นแล้ว?...ใช่ไหมคะ”
“อ่า..”
เขาพยักหน้า จ้องกันเขม็งราวกับอยากได้คำตอบเดี๋ยวนี้เลย ทั้งที่เธอยังติดกับจูบ รอให้เขาอธิบายอยู่ เหตุใดถึงได้เปลี่ยนเรื่อง สร้างความสับสนให้เธอแบบนี้
สรุปว่า เรื่องจูบก็คือ..ถูกมองข้ามไปเลย
และเธอก็ถูกเอาเปรียบฟรี?
Latest chapter
ล่ามเมีย บทที่ 178 สมหวัง
“มีลูกให้ผมนะ”“หืม..ลูกเหรอ”ลลิสาอุทานแผ่วเบาพลันหลุดยิ้ม“ใช่ หรือว่าคุณไม่อยากมี” เหมันต์กระซิบเสียงพร่าชิดใบหู ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงกับซอกคอขาวระหงจูบพรมอย่างแผ่วเบาไปทั่ว สัมผัสของเขาใต้หยาดน้ำอุ่นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล ทว่าทำเอาหัวใจของลลิสาเต้นไม่เป็นสรรพฝ่ามือหนาช่วยลูบไล้หยาดน้ำสบู่ชำระล้างร่างกายให้เธออย่างสุภาพและเกรงใจ ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลผ่าน ยิ่งหล่อหลอมให้เนื้อแท้ของความสัมพันธ์แนบแน่นจนแทบไร้ช่องว่าง ทั้งคู่สบตากันผ่านม่านน้ำใส ส่งยิ้มให้กันด้วยความรักทั้งหมดที่มี ก่อนที่เหมันต์จะก้มลงมอบจุมพิตแสนหวานรสละมุนรสหวานชื่นใจเป็นการปิดท้ายกิจกรรมยามเช้าหลังจากอาบน้ำเสร็จ ลลิสาช่วยเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในชุดลำลอง เหมันต์เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังพลางส่งยิ้มหวานผ่านกระจก“พร้อมไปเดินเล่นในไร่องุ่นหรือยังคะ... ท่านประธานของสา”“พร้อมตั้งนานแล้ว... ”เหมันต์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับเปี่ยมสุข เขาปล่อยอ้อมกอดแล้วเปลี่ยนมาจับมือบางของเธอไว้แน่น พร้อมที่จะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์และก้าวเดินสู่อนาคตใหม่เคียงข้างเธอด้วยขาที่แข็งแรงคู่น
ล่ามเมีย บทที่ 177 มีลูกให้ผมนะ
คำปลอบประโลมที่มาพร้อมความจริงใจและเด็ดเดี่ยวหลอมละลายความอึดอัดในใจของลลิสาจนหมดสิ้น เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบในระยะประชิด ความโหยหาและความรักอันมหาศาลสอดประสานกันผ่านแววตาหวานเยิ้มคู่นั้นเหมันต์โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ละมุนละไม และลึกซึ้ง สัมผัสของเขาไม่มีความเร่งรีบหรือป่าเถื่อนหลงเหลือ มีเพียงความเกรงใจและเกียรติที่เขามอบให้เธอ ฝ่ามือหนาค่อยๆ เลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อผ้าของเธอออกอย่างสุภาพและทะนุถนอม ราวกับกำลังประคองสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลกเอาไว้ชายหนุ่มขยับตัวประคองร่างบางให้นอนเอนกายลงบนฟูก พลิกกายหนาขึ้นมาคร่อม โดยระมัดระวังไม่ให้ทิ้งน้ำหนักลงไปจนเธออึดอัด“ที่รักของผม..” ก้านนิ้วแกร่งเกลี่ยอยู่บนแก้มเนียนอย่างอ่อนโยนราวกับกลัวเธอเจ็บบทรักดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ และอ่อนโยน เหมันต์ใช้ความใส่ใจในทุกการเคลื่อนไหวเพื่อชโลมหัวใจที่เคยเหนื่อยล้าของเธอมาครึ่งค่อนชีวิตให้ละลายหายไป ลลิสากระชับอ้อมกอดรัดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น ซบใบหน้าลงกับอกแกร่งพรางส่งเสียงครางแผ่วในลำคอด้วยความเสียว ปล่อยให้ความวาบหวามแสนหวานหล่อหลอมกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ท่ามกลางความเ
ล่ามเมีย บทที่ 176 รู้สึกโชคดี
“บะ บ้า”ลลิสาแก้มแดงปลั่งด้วยความขัดเขิน ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ชินในการกระทำขี้แกล้งของเขา ก่อนเบนหน้าหนีกลับไปสนใจหม้อต้มน้ำต่อ ทว่ามือหนาของเหมันต์กลับเอื้อมมากระชับเอวบางไว้แทน กดจูบแผ่วเบาลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าคอกลมเบา ๆ“ให้ชิมแค่พาสต้าเหรอ” ชายหนุ่มกระซิบหยอกล้อเสียงพร่า ทำเอาลลิสาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนยอมให้อ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาโอบรัดไว้ขณะที่อาหารในเตากำลังงวดได้ที่ แก้มเนียนสีแดงระเรื่อถูกแทะโลมด้วยปลายจมูกโด่ง จังหวะนั้นเธอย่นคอและไหล่ด้วยความจักจี้“อย่าค่ะ...เรากำลังทำอาหารกันอยู่นะ เดี๋ยวไม่ได้กินกันพอดี”“ถ้างั้นกินคุณแทน”“เหมันต์คะ”“โอเคๆ เลิกเล่น งั้นรวบยอดทีเดียวคืนนี้นะ”“ชิ..สาไปทำอะไรให้ถึงต้องรวบยอด”“ก็ทำให้ผมแข็งไง”“เหมันต์!”“ฮ่าๆ”มื้อเย็นวันนั้นจบลงด้วยความครื้นเครงและไออุ่นที่อบอวลไปทั่วห้องอาหาร มาเฟียหนุ่มผู้เด็ดขาดและหญิงสาวผู้มั่นคง ได้เรียนรู้ว่าความสุขที่แท้จริงว่าไม่ได้อยู่ในอำนาจล้นฟ้าหรือทรัพย์สินเงินทองเพียงอย่างเดียว แต่ประดิษฐานอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ ที่มีเสียงหัวเราะ และจานอาหารที่พวกเขาร่วมมือทำด้วยกันเพื่อก้าวเดินไปสู่อนาคตข้างหน้าได้ แบ
ล่ามเมีย บทที่ 175 แทะโลม
หลังจากกดวางสายและบล็อกเบอร์ของมารดา กลับเป็นตัวเธอเองที่ไม่สบายใจเสียเอง ลลิสาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ยาวท่ามกลางความเงียบสงัดของระเบียงกว้าง เธอทอดสายตามองเหม่อออกไปนอกไร่องุ่นอันกว้างใหญ่ ทว่าแววตาคู่สวยกลับว่างเปล่าและล่องลอยคล้ายกับกำลังจมลงสู่ห้วงของความเจ็บปวดอีกครั้ง ใครๆก็อยากมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นไม่ใช่หรือ เธอเองก็เช่นกัน..แม้ถ้อยคำที่เธอพูดใส่มารดาจะแรงไป แต่ในใจลึก ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง การต้องเปล่งวาจาพูดไม่ดีใส่ ประกาศตัดขาดจากครอบครัวแท้ๆด้วยตัวเอง มันแฝงไปด้วยความรู้สึกสะเทือนใจได้เหมือนกัน ความรู้สึกไม่ต่างจากตอนที่เธอสูญเสียสามีสักนิด รอยร้าวจากวัยเด็กที่ถูกปล่อยปะละเลยราวกับไม่ใช่ลูก และความทรงจำที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีแล่นกลับเข้ามาตอกย้ำจนขอบตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว หญิงสาวกอดอกตัวเองไว้แน่นเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ แต่แล้ว.. สามีของเธอที่ยืนดูอยู่ไกลๆ กลับเดินเข้ามาหาเธออย่างประจวบเหมาะ ช่างเลือกเวลาได้ดีเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าขาของเขากลับมาแข็งแรงดีแล้ว ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งลงบนม้านั่งข้างกายเธอ ก่อนจะเอื้อมอ้
ล่ามเมีย บทที่ 174 ความจริงจากปากเขา
ตกเย็นวันนั้น หลังจากที่ลลิสาและเหมันต์กลับมาจากย่านจัตุรัสเก่าแก่ หญิงสาวก็พาชายหนุ่มเข้ามาพักผ่อนในห้องนั่งเล่นที่เปิดฮีตเตอร์ให้อุ่นสบาย ก่อนทรุดตัวลงข้างๆหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กดูตามความเคยชิน หน้าจอเด้งข้อความแจ้งเตือนจากห้องแชทลับที่มีเพียงเธอ เหนือเมฆ และอาคีรา ทว่าคราวนี้ไม่ใช่การรัวข้อความไร้สาระของเหนือเมฆเหมือนทุกที แต่มันเป็นข้อความยาวข้อความหนึ่งที่ดูตั้งใจพิมพ์และแฝงไปด้วยความหมายที่แปลกประหลาด เหนือเมฆ: สา เป็นไงบ้าง เงียบไปเลย การเรียนมันยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ? อย่าหักโหมมากนะ..เป็นห่วง อาคีรา: พวกเราจะรอ เหนือเมฆ : เรียนจบแล้วรีบกลับมาล่ะ อย่าอยู่เพลิน ทันทีที่อ่านจบดวงตาของเธอถูกกลอกไปมา พร้อมขอบตาร้อนผ่าว แสบร้อนกลางอกทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และท่าทางนั้นก็ทำให้เหมันต์นี่นั่งมองอยู่ผิดสังเกต เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้ว . ภายในห้องออกกำลังกายและกายภาพบำบัดส่วนตัวของคฤหาสน์หรู แสงแดดอุ่นช่วงสายส่องผ่านผนังกระจกบานใหญ่เข้ามาอย่างทั่วถึง อุปกรณ์การแพทย์และราวจับขนานสองข้างถูกเซ็ตอัพไว้พร้
ล่ามเมีย บทที่ 173 แผนการล้มเหลว
แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านม่านผืนหนาในคฤหาสน์หรูที่อิตาลี เผยให้เห็นร่างของลลิสาและเหมันต์ยังกอดกันอยู่ ลลิสาตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกระบมจากค่ำคืนที่ผ่านมา โดยมีเหมันต์โอบกอดไว้ด้วยความเอ็นดูจากด้านหลังแม้ลลิสาจะพยายามขอตัวไปอาบน้ำ แต่เหมันต์กลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นพร้อมหอมแก้มนวลต้ องการออดอ้อนที่จะขอกอดเธอต่อ เมื่อคืนหลังเสร็จกิจเขาเอ่ยปากสัญญาด้วยแววตาจริงจังว่าจะปกป้องเธอจากคนร้ายในฐานะผู้หญิงของเขา ทำเอาลลิสาใจสั่นและซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนั้นจนหลับไปถึงจะลาลับโลกไปแล้วในความคิดของคนอื่น แต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี ศัตรูของเขาเยอะเกินกว่าเขาจะวางใจลง แน่นอนว่าทุกวินาทีของการใช้ชีวิตจะต้องมีสติและไหวพริบอยู่ตลอดเวลา.บนโต๊ะอาหารขนาดยาว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอุ่นใจและกลิ่นอาหารทีชื่นชอบ เหมันต์นั่งอยู่บนวีลแชร์ราคาแพงข้างโต๊ะ สายตาคมกริบคอยจับจ้องลลิสาที่นั่งอยู่ไม่ห่าง เขาใช้ส้อมจิ้มอาหารพอดีคำแล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ“กินอีกหน่อยนะ... ตัวคุณเล็กลงมาก รู้ไหมว่าเมื่อคืนผมแทบไม่กล้ากอดแรง"ลลิสาหน้าแดงวาบเมื่อเขาขุดเรื่องเมื่อคืนมาพูดต่อหน้าแม่บ้านและลูกน้องที่ยืนคอยรับใช้อยู่ห่างๆ เ
ล่ามเมีย บทที่ 154 ลำบากเธอจนได้
หลังจากทำกายภาพเสร็จ ด้วยพลังอันล้นเปี่ยมของเหมันต์ที่เหมือนจะมีมากกว่าทุกวัน เนื่องจากคนช่วยคือเมียสุดที่รัก เขาก็ได้พักเหนื่อย ทว่าลลิสากลับไม่ยอมปล่อย เธอจัดการล็อกล้อรถเข็นเอาไว้ ก่อนจะขยับเข้าไปยืนชิดจนหน้าขาของเธอเบียดกับเข่าของร่างสูง เหมันต์มองหน้ามองหญิงสาว หัวใจเต้นแรงกับความ
ล่ามเมีย บทที่ 153 คำบอกรัก
ภายในห้องกระจกใสของศูนย์ฟื้นฟูร่างกาย แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายส่องกระทบแผ่นหลังกว้างของเหมันต์ ชายหนุ่มที่ใครๆก็คิดว่าเสียชีวิตไปแล้ว กำลังนั่งอยู่บนรถเข็น ขณะเดียวกันกรามของเขาก็ขบกันแน่นขมับขึ้นเส้นเลือดปูดโปน มือหนาทั้งสองข้างเกาะราวเหล็ก พยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน ตามคำแนะนำของนักกายภาพบำบัด แต่ขาที่ไร
ล่ามเมีย บทที่ 151 แล้วตอนนี้ทำไมบอก
รถที่ถูกเรียกมาจากสนามบินแล่นเข้ามาจอดเทียบประตูบ้านหลังเดิมที่เธอเพิ่งจากมาเมื่อวาน ก่อนจะลงมายืนเหยียบพื้นแล้วปิดประตูกลับไป รถวิ่งออกไปนานแล้วแต่ร่างเล็กยังคงยืนอยู่กับที่ มองคฤหาสน์ที่ไกลออกไป แต่ยังคงใหญ่ราวกับอยู่ใกล้กัน ทั้งที่ทางเดินเขืทิ้งระยะห่างไปแล้วเกือบครึ่งกิโล
ล่ามเมีย บทที่ 147 ขอไปด้วย
เสียงเพลงบีตหนักหน่วงด้านนอกเริ่มเบาลงพร้อมกับเสียงปรบมือเกียวกราว ลลิสาในชุดฟินาเล่สุดหรูกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้ามาหลังเวที ท่ามกลางความวุ่นวายของเหล่าดีไซเนอร์และช่างภาพที่เข้ามาแสดงความยินดี แต่ในหัวของเธอไม่ได้ยินเสียงใครเลย หัวใจของเธอเต้นรัวทะลุอก ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการเดินแบบ แต่เป็นเพราะส
You may also like
เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+)
เนตรกวี / Natekavees35.4K viewsเด็กเลี้ยงมาเฟีย
ยัยแม่มดแสนน่ารัก17.3K viewsกำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar12.2K viewsพ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา231.8K viewsทาสซาตาน SM/NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ846 viewsBAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |
ลิลลี่สีกุหลาบ335 viewsทาสรักอสูรทมิฬ
พลอยชนา546 viewsหนี้รักนายมาเฟีย
ไรท์มาย913 views
