บทที่ 8

ลั่วชิงอวิ๋นถูกหามกลับมายังตำหนักฝูอวิ๋น แต่กลับถูกลั่วจื่ออวิ๋นสั่งขับไล่ให้ไปซุกหัวนอนที่เรือนพักของนางกำนัลเซียน มิหนำซ้ำยังตัดเบี้ยหวัดและเครื่องเสวยจนหมดสิ้น บีบคั้นให้นางจนมุมแทบไร้ทางเดิน

หลังสูญเสียเกราะคุ้มกันหัวใจ ทั้งยังถูกแทงด้วยกระบี่อีกหนึ่งแผล ร่างกายของนางก็ยิ่งอ่อนแอลงทุกที

เมื่อเยี่ยนเจ๋อทราบข่าวก็ร้อนใจดั่งไฟเผา เขาแอบลักลอบส่งโอสถทิพย์และยาเซียนมาให้นางมากมาย ลั่วชิงอวิ๋นจึงพอจะยื้อชีวิตเอาไว้ได้

นางแทบไม่ย่างกรายออกไปไหน วันทั้งวันเอาแต่บำเพ็ญเพียรนานกว่าสิบชั่วยาม เพื่อหวังจะหลบเลี่ยงทัณฑ์อัคคีสวรรค์และปกป้องชีวิตบุตรในครรภ์

แม้จะตรากตรำมาหลายวันแต่ผลลัพธ์กลับน้อยนิด บาดแผลบนกายของลั่วชิงอวิ๋นแม้อาการจะดีขึ้นเจ็ดแปดส่วน ทว่าตบะบารมีกลับยังคงอ่อนกำลังลงยิ่ง

แม้อยู่หลังบานประตู เหล่านางกำนัลเซียนก็มักจับกลุ่มสนทนาเรื่องลั่วจื่ออวิ๋นอยู่ไม่ขาดสาย ทั้งเรื่องที่นางฝึกฝนจนได้ขนนกทองคำเส้นสุดท้ายมา เรื่องที่พลังตบะเพิ่มพูนทวีหลังกินโอสถเก้าวัฏจักร รวมถึงข่าวลือที่ว่าตราประทับหงส์บนหน้าผากของนางได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ลั่วชิงอวิ๋นมองดูรอยแผลเป็นบนมือ พลางแค่นยิ้มขมขื่น

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันก่อนจะเกิดทัณฑ์อัคคีสวรรค์

วันนี้แดนสวรรค์คึกคักเป็นพิเศษ หมู่มวลวิหคต่างสยายปีกโบยบินจนบดบังเมฆหมอกจนมืดมิดไปทั่วฟ้า ทั่วทุกทิศต่างจุดโคมดวงดาราขึ้นประดับประดาจนสว่างไสว

ตั้งแต่วิหคชั้นสูงอย่างกระเรียนเซียนและนกการเวก ไปจนถึงนกกระจอกนกกระจิบไร้นาม ขอเพียงเป็นวิหคที่บำเพ็ญจนสำเร็จร่างเซียนและมีอายุครบหมื่นปี ต่างพากันมุ่งหน้าสู่ตำหนักซือมิ่งแห่งวังสวรรค์

ฝูงวิหคเรียงแถวผ่านประตูศิลาจิตวิญญาณเข้าไปทีละตัว ลั่วชิงอวิ๋นยืนรออยู่ในลำดับสุดท้ายของแถว

เมื่อนางก้าวผ่านประตูศิลา บานกระจกวารีบนประตูพลันปรากฏภาพวิหคตัวหนึ่ง ขนหางของมันเปล่งประกายงดงามจับตา

ประมุขกับชายาประมุขเผ่าวิหคหลวนต่างจ้องมองภาพในกระจกวารีด้วยความปลาบปลื้ม พลางโอบประคองลั่วจื่ออวิ๋นทะยานขึ้นสู่เมฆา ยืนเด่นตระหง่านอยู่เหนือยอดเมฆ

“ศิลาจิตวิญญาณเผยให้เห็นร่างแท้จริงแห่งพญาหงส์ ซึ่งก็คือลั่วจื่ออวิ๋น องค์หญิงใหญ่ของเผ่าวิหคหลวนเรา! ทุกท่านจงดูเถิด ขนหางของนางนั้นมีถึงห้าสี!”

ทั่วทั้งตำหนักบังเกิดเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึง ฝูงวิหคทั่วสารทิศต่างจ้องมองขึ้นไปยังยอดเมฆ สายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสและริษยา ต่างพากันกรูเข้าไปห้อมล้อมเพื่อผูกมิตรกับเผ่าวิหคหลวน

ส่วนลั่วชิงอวิ๋นซึ่งถูกเผ่าวิหคหลวนกีดกันจนต้องยืนอยู่วงนอก จึงตกอยู่ในสภาวะถูกทอดทิ้ง

เพื่อต้องการเอาใจลั่วจื่ออวิ๋น วิหคเซียนหลายตัวถึงกับเอ่ยเหยียดหยามลั่วชิงอวิ๋นต่อหน้า

“องค์หญิงจื่ออวิ๋นช่างสมเป็นพญาหงส์ที่สวรรค์ลิขิตมาโดยแท้! ส่วนวิหคบางตัว ต่อให้ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าแย่งชิงตำแหน่งพระชายาสวรรค์ไปได้ ก็ไม่อาจต้านทานลิขิตสวรรค์! รอให้องค์หญิงผ่านการนิพพานแล้วหวนคืนกลับมา ตำหนักฝูอวิ๋นจะต้องเปลี่ยนมืออย่างแน่นอน!”

ลั่วชิงอวิ๋นหาได้นำคำถากถางเหล่านั้นมาใส่ใจ

นางลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินไปยังหน้าประตูศิลาจิตวิญญาณแล้วหลับตาลง อธิษฐานในใจอย่างแน่วแน่

“ขอเทพประมุขหงสาโปรดคุ้มครอง ให้ข้ากับบุตรได้รอดพ้นจากเคราะห์ภัยนี้ด้วยเถิด”

ทว่าในขณะที่ฝูงวิหคกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่นั้น พลันเกิดพายุคลั่งพัดกระหน่ำกลางตำหนัก จากขอบฟ้าไกลปรากฏเงาร่างของคุนเผิงขนาดมหึมาบินโฉบเข้ามา

เหล่าประมุขเผ่าวิหคที่เห็นเงาร่างโฉบผ่านท้องนภามาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ต่างพากันหน้าเปลี่ยนสีไปตามๆ กัน

“แย่แล้ว! สัตว์ร้ายจากหุบเขาเบื้องบนหลุดรอดออกมา! ทว่าพญาหงส์จะสำเร็จการนิพพานในวันพรุ่งนี้ เวลานี้จะเอาอะไรไปสะกดมันได้เล่า!”

เพียงพริบตา คุนเผิงก็พุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางตำหนัก มันสะบัดปีกคู่ยักษ์ที่เปล่งประกายสีดำมืดมิด ปล่อยขนแข็งดุจเข็มพุ่งกระจายดั่งห่าฝนอาบไอเย็นเยือกสาดซัดลงมาทั่วทุกทิศ

เหล่าวิหคที่ชุมนุมกันอยู่ต่างหนีไม่พ้น เมื่อถูกคมเข็มอาบพิษปักทะลุร่างก็พากันทรุดกายลงกองกับพื้นในทันที

ตำหนักที่เคยสงบสุขกลับกลายเป็นแดนแห่งความโกลาหล เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว

คุนเผิงก้มหัวลงมองเห็นเงามืดบนยอดเมฆ มันจึงรีบเปลี่ยนทิศทางโฉบตรงไปยังลั่วจื่ออวิ๋นหมายสังหาร

“อวิ๋นเอ๋อร์!”

ประมุขกับชายาประมุขเผ่าวิหคหลวนรีบถลาเข้าขวางหน้านาง พยายามต่อสู้ยื้อยุดกับคุนเผิง ทว่ากำลังต่างกันเกินไปจนตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำในเวลาไม่นาน

ลั่วจื่ออวิ๋นเห็นลำแสงสีดำสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ ใบหน้าพลันถอดสีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

หางตาพลันเหลือบไปเห็นร่างคุ้นตา นางไม่รอช้าอาศัยจังหวะชุลมุนร่ายเวทตวัดร่างลั่วชิงอวิ๋นเข้ามาขวางเป็นโล่กำบังให้ตนเอง

คุนเผิงระดมพลังโจมตีลงมา ลั่วชิงอวิ๋นที่ไร้ทางสู้ถูกแรงกระแทกจากลำแสงสีดำซัดจนกระเด็นไปกระแทกเข้ากับประตูศิลาจิตวิญญาณ ความเจ็บปวดแล่นริ้วราวกับกระดูกไหล่จะแตกละเอียด

เมื่อซัดลั่วชิงอวิ๋นจนสิ้นฤทธิ์ คุนเผิงก็หมายจะโฉบเข้าหาลั่วจื่ออวิ๋นอีกครั้ง ลั่วจื่ออวิ๋นเห็นสัตว์ร้ายประชิดตัวเข้ามาทุกทีจนไร้ทางเลือก นางจึงกัดฟันกรอด นิ้วมือร่ายกระบวนท่าพร้อมร่ายอาคมบทหนึ่งขึ้นมา

พลันเกิดพายุหมุนพัดกรรโชกไปทั่วตำหนัก สกัดกั้นการโจมตีของคุนเผิงเอาไว้ได้ จนมันต้องล่าถอยกลับไปสามก้าว และเหยียบลงบนประตูศิลาจิตวิญญาณที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิต

ทันใดนั้น ไม่ทราบว่าเกิดสิ่งใดขึ้น คุนเผิงพลันเก็บปีกคู่ยักษ์แล้วหันกลับมาส่งเสียงร้องโหยหวนต่อหน้าลั่วชิงอวิ๋น ก่อนที่ร่างของมันจะมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านและสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ศึกนองเลือดจบลงแล้ว หมู่มวลวิหคที่ประจักษ์แก่สายตาว่าลั่วจื่ออวิ๋นเป็นผู้ร่ายอาคมปราบคุนเผิง ต่างพากันก้มกราบกรานด้วยความเลื่อมใส

“ขอแสดงความยินดีกับองค์หญิงจื่ออวิ๋นที่กำลังจะได้บรรลุเป็นพญาหงส์!”

“ขอบพระคุณองค์หญิงจื่ออวิ๋นที่สยบคุนเผิงไว้ได้ในวันนี้!”

“นับเป็นโชคของสามภพ โชคของแดนสวรรค์โดยแท้!”

ลั่วจื่ออวิ๋นยืนเด่นอยู่บนจุดสูงสุด กวาดสายตามองภาพเหล่าวิหคที่หมอบกราบอยู่เบื้องล่างด้วยความลำพองใจ แววตาเปี่ยมไปด้วยความยโสโอหัง

เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดังกึกก้องสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ฝูงชนพากันโอบล้อมลั่วจื่ออวิ๋นมุ่งหน้าสู่ตำหนักเฉิงเทียน

มีเพียงลั่วชิงอวิ๋นที่ยังคงนอนจมกองเลือดอยู่อย่างโดดเดี่ยวข้างประตูศิลาจิตวิญญาณ

ไม่รู้ด้วยเหตุใด นางกลับรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมาลึกๆ ว่าที่คุนเผิงจากไปนั้น แท้จริงแล้วอาจเป็นเพราะนาง

เพราะในวินาทีที่คุนเผิงกรีดร้องนั้น ลั่วชิงอวิ๋นกลับแว่วได้ยินคาถาประหลาดบางอย่างที่ฝังลึกลงไปในจิตใต้สำนึก