บทที่ 6

ลั่วชิงอวิ๋นกลับมาถึงตำหนักฝูอวิ๋นก็เป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืนแล้ว

นางผลักบานประตูตำหนักรองออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือสภาพอันยับเยิน ข้าวของเครื่องใช้นานาถูกโยนทิ้งกระจัดกระจายไปทั่วลานตำหนัก ซึ่งทุกชิ้นล้วนเป็นของที่นางคุ้นตาเป็นอย่างดี

นางกำนัลเซียนที่คอยปรนนิบัตินางเห็นนางกลับมา ก็โยนของในมือทิ้งพลางปัดมืออย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเจือความรำคาญอย่างปิดไม่มิด

“องค์รัชทายาททรงรับองค์หญิงจื่ออวิ๋นมาประทับที่นี่แล้ว และเป็นรับสั่งของพระองค์ที่ให้พวกเราขนย้ายของของท่านออกไปให้หมดเพคะ”

“องค์รัชทายาทตรัสว่าท่านไม่มีทางข้ามผ่านทัณฑ์อัคคีสวรรค์ไปได้ ส่วนองค์หญิงจื่ออวิ๋นนั้นเป็นผู้มีชะตานิพพานเป็นพญาหงส์อย่างแน่นอน พระองค์ทรงตัดสินพระทัยเด็ดขาดแล้วว่าจะต้องอภิเษกกับองค์หญิง จึงรับสั่งให้ท่านรู้จักเจียมตัวและรีบถอนตัวเสียแต่เนิ่นๆ”

เมื่อเห็นสิ่งของพวกนั้นที่ถูกโยนทิ้งออกมา ลั่วชิงอวิ๋นก็หัวใจบีบรัดด้วยความเจ็บปวด

นางไม่อยากเชื่อเลยว่าเซียวจวินโม่จะไร้ใจถึงเพียงนี้ ทั้งที่ตัวนางยังอยู่ตรงนี้ แต่เขากลับพาตัวลั่วจื่ออวิ๋นเข้ามาครอบครองตำหนักเสียแล้ว ราวกับเฝ้ารอเพียงวันที่นางต้องสิ้นใจในทัณฑ์อัคคีสวรรค์เท่านั้น

นางก้าวเดินเข้าไปในตำหนักด้วยสีหน้าซีดเผือด หวังเพียงจะได้บอกเขาว่า บัดนี้นางได้ตั้งครรภ์บุตรของเขาแล้ว ต่อให้เขาจะไม่รักใคร่ชอบพอนาง แต่เห็นแก่บุตรในครรภ์คนนี้ เขาก็ไม่ควรปฏิบัติกับนางเช่นนี้

ทว่าเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เสียงสนทนาจากด้านในก็ดังลอดออกมา

เป็นเสียงของลั่วจื่ออวิ๋นที่กำลังสนทนากับเสด็จพ่อเสด็จแม่

“เสด็จพ่อเพคะ เวลานี้ทั่วทั้งสวรรค์ต่างเชื่อว่าลูกจะเป็นเทพประมุขหงสาองค์ต่อไป แต่ทัณฑ์อัคคีสวรรค์ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก หากลูกนิพพานไม่สำเร็จขึ้นมาจะทำอย่างไรดีเพคะ?”

“อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้ามีตราประทับหงส์มาแต่กำเนิด เป็นเทพประมุขหงสาที่สวรรค์ลิขิตไว้ แล้วจะนิพพานไม่สำเร็จได้อย่างไรกัน? อีกทั้งพ่อกับองค์รัชทายาทต่างเตรียมการทุกอย่างไว้เพื่อเจ้าอย่างพร้อมสรรพแล้ว เจ้าวางใจเถิด”

“เสด็จพ่อของเจ้าพูดถูกแล้ว ปีนั้นแม้จะเป็นลั่วชิงอวิ๋นที่ช่วยชีวิตองค์รัชทายาทไว้ แต่เพื่อเจ้าแล้ว พวกเราจึงยอมใช้เคล็ดวิชาลับของเผ่าวิหคหลวน เข้าไปบิดเบือนความทรงจำขององค์รัชทายาท เพื่อให้พระองค์เข้าใจว่าคนที่ช่วยเขาคือเจ้า เจ้าน่ะเป็นถึงพญาหงส์มาแต่กำเนิด องค์รัชทายาทย่อมต้องเป็นของเจ้า และทุกสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้านี้ ก็ควรจะเป็นของเจ้าทั้งสิ้น”

เมื่อลั่วชิงอวิ๋นได้ยินถึงตรงนี้ ก็รู้สึกราวกับสายฟ้าผ่าฟาดลงมากลางใจ ดั่งถูกอัสนีบาตซัดเข้าใส่

นางนึกไม่ถึงเลย เสด็จพ่อเสด็จแม่จะลำเอียงรักลั่วจื่ออวิ๋นมาตั้งแต่เล็กก็ว่าไปอย่าง แต่นี่กลับถึงขั้นทำเรื่องเช่นนี้เพียงเพื่อช่วยลั่วจื่ออวิ๋น

นางก็นึกสงสัยมาตลอด

จำได้แม่นว่าเซียวจวินโม่เคยเอ่ยปากว่าจะมอบกายใจให้นาง ทั้งแววตาที่เขามองนางในยามนั้น ก็ล้วนเปี่ยมไปด้วยความเสน่หา

เหตุใดชั่วข้ามคืน เขาถึงได้กลายเป็นเกลียดชังนางถึงเพียงนี้

ที่แท้ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นฝีมือของบิดามารดาบังเกิดเกล้าของนางนี่เอง!

ใบหน้าของนางซีดเผือด มือที่เกาะขอบหน้าต่างอยู่ปล่อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ทว่ากลับปัดถูกแจกันบนโต๊ะจนร่วงหล่นลงพื้น

เสียงดังโครมครามทำเอาทั้งสามคนที่อยู่ข้างในตื่นตระหนก ทันใดนั้นพลังเวทสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ บานหน้าต่างที่ปิดสนิทก็พลันแตกละเอียดกลายเป็นผุยผงในพริบตา

เมื่อเห็นลั่วชิงอวิ๋นยืนอยู่ด้านนอก ทั้งสามคนก็พลันหน้าเปลี่ยนสี

ลั่วชิงอวิ๋นมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของพวกเขา ความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมานานไม่อาจเก็บงำไว้ได้อีก หยาดน้ำตาจึงร่วงหล่นลงมา

“เหตุใดจึงต้องทำกับลูกเช่นนี้ เหตุใดกัน? เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ลูกก็เป็นบุตรสาวที่เกิดจากสายเลือดของพวกท่านนะเพคะ!”

“หลายปีมานี้ พวกท่านเอาแต่เลี้ยงดูประคบประหงมพี่หญิงอยู่ข้างกาย แต่กลับทอดทิ้งลูกไว้ในดินแดนรกร้าง ลูกต้องตกระกำลำบากกินลมดื่มน้ำค้างในป่าลึก ในขณะที่นางกลับได้รับทั้งอาวุธวิเศษและโอสถทิพย์นับไม่ถ้วน ลูกนึกว่าพวกท่านเพียงแค่รังเกียจที่ลูกไร้ความสามารถ แต่ลึกๆ แล้วยังคงรักลูกอยู่ ไม่นึกเลยว่าพวกท่านจะใจคอโหดเหี้ยมถึงขั้นบิดเบือนความทรงจำระหว่างลูกกับเซียวจวินโม่ แล้วยัดเยียดให้แก่พี่หญิง!”

คำกล่าวหาพร้อมหยาดน้ำตาของลั่วชิงอวิ๋นไม่ได้ทำให้ประมุขกับชายาประมุขเผ่าวิหคหลวนตระหนักถึงความผิด ทั้งสองเพียงแค่นหัวเราะออกมา

“เจ้ากับจื่ออวิ๋นเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันแท้ๆ แต่กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว พลังเซียนของเจ้าต่ำต้อยนัก แม้แต่ลูกวิหคที่เพิ่งเกิดยังเทียบไม่ได้ สร้างความอับอายให้แก่เผ่าพันธุ์เรายิ่งนัก ด้วยพรสวรรค์ของเจ้าอย่างไรเสียก็ต้องสังเวยชีวิตด้วยอัคคีสวรรค์ ตำแหน่งพระชายาสวรรค์นี้ยกให้จื่ออวิ๋นจะเป็นไรไปเล่า?”

ลั่วชิงอวิ๋นมองบิดามารดาที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกรังเกียจ นางสติแตกจนไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป จึงได้แต่ตะโกนก้องด้วยความแค้นเคือง

“สิ่งที่พวกท่านทำลงไปทั้งหมดนี้ ข้าจะบอกเซียวจวินโม่ให้หมด!”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของชายาประมุขเผ่าก็แปรเปลี่ยน น้ำเสียงที่เค้นออกมาแหลมสูงจนบาดหู

“ลั่วชิงอวิ๋น! วันนี้หากเจ้ากล้าไปหาเซียวจวินโม่ นั่นย่อมเท่ากับเป็นศัตรูกับทั้งเผ่าวิหคหลวน ข้าและเสด็จพ่อจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเจ้าทันที!”

หัวใจของลั่วชิงอวิ๋นเจ็บปวดจนด้านชาไปหมดแล้ว นางเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

“จะตัดขาดก็ตัดขาดไปเถอะ อย่างไรเสียพวกท่านก็ไม่เคยเห็นลูกเป็นบุตรสาวจริงๆ อยู่แล้ว”